En Joris, die weet nog steeds niet dat hij niet alleen op vakantie is geweest. Nee hoor, hij ging alleen en wist niet waar naar toe, nog steeds niet. “Ik pak gewoon mijn tas en ik zie wel waar ik terecht kom”, vertelde hij Appie. “Hoe weet je dan in godsnaam wat je mee moet nemen”? Vroeg ze hem nog.

Hij nam in ieder geval 5 boeken mee, mind you, Voor iemand die niet verder komt dan eens per week het periodiek van de voetbalclub AFC, de Schakel, te lezen op zich zelf een uitdaging te noemen. Deze 5 boeken had hij geleend van een van zijn beste vrienden die hij ook had voorgehouden solitair te reizen. Sterker nog, hij had adviezen gevraagd wat nu eens een leuke bestemming kon zijn om een alleenopvakantie te vieren. Bizar, dat hij hem tijdens de vakantie nog Sms-ed met de tekst ” het is wel lastig zo alleen maar ik kan zo goed nadenken”.  Ook na terugkomst vertelt hij hem over zijn eenzame vakantie. Ik stond op Schiphol en het is Portugal geworden.  Tsja, het kan jou zo gebeuren, je staat op Schiphol en denkt, goh waar zal ik nou eens naar toe gaan. Ik heb weliswaar vier weken geleden een ticket naar Portugal geboekt maar je kunt zo ergens anders terecht komen. Ik boek een ticket naar Portugal en ik ga naar…………..Warschau, dat kan! Ik boek een ticket naar Portugal maar ik weet niet wat ik allemaal mee moet nemen. Ik neem voor de zekerheid mijn winterjas mee en vijf boeken, dan kan mij in ieder geval niets gebeuren. 

Stel je voor dat het vliegtuig was uitgeweken naar Ibiza, waar Appie haar ikbenechtalleenondanksallemensenommijheen vakantie aan het vieren was Stel je voor dat Appie op het strand vreemdmanalleen, natuurlijk lezend, zijn winterjas behaaglijk hoog opgetrokken, had gesignaleerd . Stel je voor even later, smekend, bedelend bij het publiek, “Ola, ola, ik heb al mijn geld aan mijn ticket met onbekende bestemming besteed, por favor, een kleine bijdrage voor een flesje water, meer heb ik niet nodig?”. Appie zou zich, met haar hand op de knip, verscholen achter de rotsen houden. Ze zou flarden van een conversatie opvangen tussen vreemdman en wat mensen die zijn treurig lot hadden aangetrokken. “Ik weet niet waar ik ben, waar ben ik eigenlijk, kunt u me nu eens eindelijk vertellen waar ik ben, waar ik naar toe moet?”

Misschien kun je rappeklap 750 euro schenken aan het Helbfonds (help Lolo, Willem, Nienke en Appie aan een beetje knappe afterparty van hun vakantie) om de zaken weer een beetje recht te breien.

 Fifty-fifty, surfboy!

Het bedrag aan posttraumatische stress ten gevolge van de abortus is niet eens meer in waarde uit te drukken. Het hele Randwijckse huizenbestand zou bij lange na niet genoeg opleveren.

Gezien de delicate verhoudingen tussen ons ben ik genoodzaakt te vermelden dat alles na vrijuit ballen gebaseerd is op een vrijwillige bijdrage en niet, hoewel het heel terecht zou zijn, op een werkelijke eis. 

De pijn van de abortus is bovendien met al het geld op de
wereld niet te verzachten.

De verhalen zijn louter om een literaire (NoN) fictieve bijdrage te leveren
om zo de sombere perikelen rond de “ikwilallesheelgoedregelenscheiding” van
Joris en Appie op te luisteren. Daarnaast zouden ze kunnen fungeren als
eventuele oplossing voor onze financiële nood. Ik heb er nog eindeloos veel
meer en ze staan te trappelen om uitgegeven te worden. We zouden eventueel
kunnen overwegen het mediation traject vaarwel te zeggen omdat dit milde
traject de kans verkleind op nog meer input, geheel door jou verzorgt en met
jou in De Hoofdrol.

Misschien kan je vreemdvrouw verzoeken het gebruik van voorbehoedsmiddelen te staken, dat zou een briljante wending geven aan mijn verhalen, dat zou pas wat opleveren, juiste input. Samenwonen, Trouwen?
Misschien kan je anders nog eens weglopen, ver weg, alleen dit keer, zou het
ook goed doen. Lang wegblijven en vooral niet je GSM aanzetten, politie het
hele rattenplan. Lekker.


Je zou ook betrapt kunnen worden door je opleider, nippend aan de vloeibare
cocaïne. Laat je, voor zover je dat ooit hebt gedaan, door mij niet
weerhouden van alle hele bijzondere dingen die er in je hoofd omgaan.
Doe gewoon lekker gek dat is gaaf, alles voor de input!
Groeten
Marije

3.6 15-9

In het zwembad, de Meerkamp, altijd te bloedheet heet en te vaak geweest bovendien, zengende hitte went nooit. Sam probeert al jaren zijn A diploma te behalen maar mede dankzij de buisjes in zijn oren lukt dit niet. Ik rijd al eeuwen 3 keer per week op en neer de bloody pool, ondertussen met frisse tegenzin.

Op dit moment lijkt het wel een Japanse invasie, Pearl Harbor te Amstelveen. Waarom zijn er zoveel klein miniexpatjappannertjes met au pair?

Zometeen het eerste officiele Joris en Appie einde huwelijks gesprek buiten de deur, tenminste als Joris een oppas heeft geregeld. Heel erg benieuwd hoe dit gesprek verlopen zal gaan? Kan het, image en tranen technisch wel buitenshuis, eigenlijk?

19.00, afgesproken, 20.00 komt hij binnen, 19.00 ziet er op het klokje heel anders uit Joris, zegt Appie, eigenlijk voor de grap.

Nee hoor, we hebben om 20.00 afgesproken, heel overtuigd van zijn ongelijk, zegt Joris.

Daar gaan we weer, daar gaan we weer. “Hoe haal je ’t in je hoofd om te doen alsof ik gek ben, het staat gewoon op de sms, 19.00, hier, lees dan”, bitst Appie.

Hoe zit het met de oppas? Heb je die kunnen regelen? Ehh, Nee, niet gelukt. Ok, en dat laat je dan niet even weten?

Gezelligheid alom, wie is deze langharige nozem eigenlijk? Bij nieuw gedrag hoort ook een nieuw uitelijk, “de vreemdmanlook”.

Mager is ie, zeker ook nog annorekt.

Appie had zekerheidshalve een bord eten voor hem gemaakt, dat doen exvrouwen nu eenmaal met ziekelijke zorgdrang. We zullen is wat vitamientjes is vreemdman gooien.

Hij eet eerlijk waar, een hele bloemkool waar hij niet eens van houd, 3,5 ons vlees en een halve pot mayonaise bij de kilo gebakken aardappeltjes.

Medelijden welde heel even in Appie op, ahh, hij is uitgehongerd, of nee eigenlijk toch geen ahh, geen medelijden. Later blijkt dat vreemdvrouw macrobiotisch is en hem dus de hele dag Tofu voert met sla, kilo’s sla.

Wat een afschuwelijk KUT gesprek.

Je had het kunnen weten, domme domme Appie. Hij is echt niet opeens veranderd sinds afgelopen zondag. Hij is nog steeds boosaardige, zich van geen enkel kwaad bewustte, enge man die alleen maar manipuleert. Die probeert jou alle schuld in de schoenen te schuiven.

Die je zo door en door kent dat hij precies weet welke snaar hij moet bespelen om jou zo hard mogelijk te raken.

Jekell and Hyde, echt waar. Trap er niet in. Trek je eigen plan, kom los van hem, dit gaat zo niet langer!!

Appie, heks, je bent alleen maar op geld uit, probeert Joris haar telkens voor te houden.

Nee, niet waar, welkgeld bovendien? Heb je ’t over die 500 euro per maand?

En als ik op je geld uitwas, welkgeld, waarom zou ik dan het mediationtraject met je ingaan. Dan zou ik het onderste welkgeld uit de kan halen bij de rechtbank.

“k wil gewoon kijken of het mogelijk is om hier te blijven wonen, wij hebben al zoveel veranderingen ondergaan, dit huis is de enige stabiele factor op dit moment”, steekt Appie ferm van wal. “aat het een streven zijn om hier te kunnen blijven wonen en laten we dit vooral uitzoeken”

“Nee, dat kan dus niet want ik wil van de hypotheekakte af”, antwoord Joris pissig.

Waarom is dat dan opeens?  Omdat ik anders nooit een ander huis kan kopen. Jij kan met jouw welkgeld nooit een ander huis kopen zolang je alimentatie moet betalen.

En je hebt gelijk maar we zouden kunnen kijken of het voor 1 of 2 jaar mogelijk is. We zouden ook kunnen afspreken dat ik jou op termijn uitkoop. Laten we kijken wat het allemaal kost. Het is ook maar een kort termijn probleem, als je klaar bent met je opleiding dan ga je genoeg welkgeld verdienen om ons in het huis te kunnen laten wonen, zeker als ik erbij ga werken.

Ja, ik wist het, geldwolf, mensen zeiden al, zou Marije zo slecht zijn dat ze wil meeprofiteren van mijn toekomst? Slecht, slecht, we hebben jaren krom gelegen voor onze toekomst. Investeren noemde jij dat en nu verwacht je van mij dat ik nergens om vraag, nee, Joris, zo zijn we niet getrouwd, gemeenschap van goederen etc, volgens mij is het heel normaal dat in ieder geval de kinderen in jouw welvaart delen.

Nee, niets ervan, Jodin die je bent met je neus. Je bent een geldwolf.

Ja joh Joris, misschien moet ik dat ook gewoon maar lekker worden, je hebt het meer dan verdiend.

En Joris, hoe zit het met de kinderen, het lijkt wel of ze in de uitverkoop staan, ik moet zo met ze leuren om ze bij jou te krijgen. Een nachtje per maand, dan weer een dagje per maand, soms 1 weekend per maand.

Ja, en dat is allemaal al veel meer dan we hebben afgesproken. WE?  En AFGESPROKEN? Joris, jij doet een scheidings VOORSTEL waarop ik nog niet eens gereageerd heb en dan noem je dat een afspraak? Een voorstel van 1x in de maand een weekend (1 nacht) en misschien heel eventueel , als god het wil, een woensdagmiddag per maand? Dat kan je toch niet serieus menen, zo houd je geen band met ze.

Oh ja, voegt Joris daar fijntjes aan toe, die woensdag middag gaat waarschijnelijk niet lukken.

AHHHHHHHHH, Meneertje Joris Scheepers, dit schiet allemaal helemaal niet op. Kom op Appie, morgen die voorlopige voorzieningen aanvragen want dit gaat zo niet langer, Basta.

Hoe zit het trouwens nog met die andere mevrouw?? , vraagt Appie dom en nieuwsgierig.

Ehh, ja, nou ja, we hebben een soort van een soort relatie, wel.

Tsja, dat wist Appie al lang. “Blij dat je nu in ieder geval eerlijk bent”, zegt ze dapper

Het onderwerp HG komt ook nog ter sprake, volledig Appie haar schuld natuurlijk.

Tsja Appie, daar ben je mooi klaar mee. Je moet echt wegblijven van die gast want je staat zo onder zijn invloed. WEG, weg, weg, hoe klote het ook is, weg en los.

Hij gaat echt niets voor je regelen. Stel je verwachtingspatroon ver below zero en dan nog wordt je diep en diep teleurgesteld. Hupsakee, weg ermee, hij vernietigt je en je laat het elke keer weer toe. BESCHERM JEZELF NU!

3.7 BONTE AVOND II

Over Bonte avond II kan Appie kort zijn. Tijdens een wijproeverij met Nien, Eef en Jasper in de Barfly in de vaselinesteeg waarbij het woord proeverij kan worden vervangen door heiserij, ontmoet Appie Stefan, aardige Stefan.

Door een memory block weet Appie niet meer precies hoe en waarom maar opeens staat ze met Stefan te zoenen. Stefan is al een hele verbetering t.o.v. Ronnepon maar urghh, wat blijkt, Stefan is ook arts.

Zodra Appie dit verneemt heeft ze gegeten en zeker gedronken, klaar met dat gekus. Ze wil naar huis.

Opgewekt aangeschoten stapt Appie op haar vader’s racefiets die ze had geleend en die de hele avond als stoel had gefungeerd, een racestoel, bang dat ie gestolen werd had Appie ‘m maar recht voor de ingang van de Barfly geparkeerd en was erboven op gaan zitten. In ieder geval bleek het ding toen Appie naar huis wilde opeens onrijdbaar. Met geen mogelijkheid kon Appie met haar veel te korte rokje aan, buik vol van de lichtmouserende Elzasser, met de fiets naar huis. De stang zat heel erg in de weg. Nien, Jappie en Eef waren al met de scooter afgehaakt en dat zij ooit thuis gekomen zijn mag een wonder heten.

Dan maar lopen met de fiets aan de hand wat ook ook lastig bleek. Ook is Amstelveen niet naast de deur van de Barfly. Toch maar een taxi.  Snel fiets verstoppen bij de Mozes en Aaron kerk, bidden dat ie niet gestolen wordt, kaarsje erbij en taxi aanhouden.

De volgende dag, na een belletje vriendinnen die haar ’s avonds hadden uitgezwaaid bleek dat ze geen taxi had aangehouden, de taxi had Appie opgepikt. Stefan was haar blijkbaar achterna gaan lopen en was gaan roepen , ik breng je wel thuis, geen probleem, ik breng je wel thuis.

De taxichauffeur had het tafereel aanschouwd en niet vertrouwd, waarom mag Joost weten, en had Appie een lift aangeboden.

Sinds wanneer bieden taxichauffeurs eigenlijk liften aan, dat is niet heel erg profi van hem.

Nou goed in ieder geval helemaal heel thuis gekomen, de volgende dag operatie racefietsthuisbrengen verricht en eind goed al goed. Vriendinnetjes hebben zich over Stefan ontfermd en nog een dolle stapnacht gehad.

3.8 FUCKING TOOTH

De door pech achtervolgde Appie is nog altijd het slachtoffer van Murphy’s law.

Zondagmiddag, vlak voordat ze op het hockeyveld moet optreden, haalt ze nog even een tafeltje uit de achterbak zodat de kar van Emilie mee kan naar het hockeyveld en Emilie daarin eventueel even kan slapen als ze moe is van het kijken naar zoveel sportiviteit.

Dat tafeltje had Appie opgepikt langs de straat, stond bij het groot huisvuil. Best een leuk tafeltje, gietijzer met een gemozaiekt bovenblad en ook nog 2 hele leuke stoeltjes erbij.

Terwijl Appie de klep van de achterbak omhoog doet valt dit tafeltje (dat blijkbaar tegen het achterraam aanleunde) uit de achterbak.

Precies met het gemozaiekte blaadje op Appie haar grote teen. Ahhh, dat deed waanzinnig pijn, ’t tafeltje weegt ongeveer 40 kilo.

Nee, dat wordt niets meer met hockeyen dacht Appie meteen, die teen is niet ok. Met veel moeite sleepte ze zichzelf naar binnen met kinderen, het tafeltje en de auto midden op straat achterlatend, autorijden hoefde niet meer de eerste tijd waarschijnlijk. En dat kuttafeltje mag daar wegroesten.

En wie oh wie heeft er dan dienst op de 1e hulp van de Vu?? Tsja, dat laat zich niet moeilijk raden, vreemdman on duty, briljant.

Liefdevol vangt hij haar op NOT. Rijdt haar naar de Rontgen en parkeert haar daar voor de deur. Een deur met een sticker met een babie erop, Mamie, laat even weten dat ik er ben, Humor, lachen joh. Niet erg, voel je niet aangesproken Appie!

Joris constateert na het zorgvuldig bestuderen (welgeteld 2 seconde) van de voetkiekjes inderdaad dat Appie’s grote teen dwars door de midden is en zegt opgewekt “Sohe, die is helemaal kapot, vandaag verband, morgen loopgips dan kan je weer alles, vandaag been omhoog, niet lopen”.

“Ja, en vandaag dan? Heb je misschien een oplossing voor de kinderen enzo? Ik moet werken, ik ga weer door, ik bel je zo wel en sjeest weg haar achterna roepend, je neemt zeker wel weer een taxi he?

Gelukkig is Opa zo lief de boel thuis te redderen en een beetje te kokkerellen. Appie gaat wederom per taxi naar de Ondeugd om met haar hockeyteam te eten, toch nog een primadag ondanks tafeltjeincident.

De volgende morgen ploegt Appie met krukken door de, ook nog opengebroken straat, om de kinderen naar school te brengen. Voor een ongeoefend krukkenloopster absouut geen sinecure. Alles gaat goed totdat ze Sammie de klas in wil brengen, een kruk (met de onderste stop vol zand van de bouwput) glijdt weg en Appie zeilt de klas door. De tranen in haar ogen verbijtend hinkt ze ’t schoolplein af. Bouwvakkers komen toegneld om een loopplank voor haar van school naar huis te fabriceren, de engeltjes.

Een moeder van school is zo lief om haar een lift naar de VU te geven want Appie heeft heel hard loopgips nodig, most wanted now.

3.9 BONTE AVOND III

Bonte avond III was beter en bontster dan I en II bij elkaar.

Zaterdagavond 24 september gaf Nienke een borrel nog voor haar 30e verjaardag. Appie was alleen, de kinderen waren bij Joris.

Het duurde erg lang voordat ze de juiste outfit bij elkaar geschraapt had. Dit werd namelijk bemoeilijkt door het idiote helblauwe gipsvoet met zwart rubberen megazool die ze zich door de gipsmeester in het VU had laten aansmeren. Appie’s voorkeur was uitgegaan naar zwart gips, dat bestaat, en dat past gewoon nog enigszins leuk bij die zwarte plateauzool met klittenband die ze onder het gips moest vastmaken. Bovendien komt zwart gewoon lekker overeen met mijn stemming, doe mij maar lekker inktzwart gips gipsmeestertje. Nee hoor, er kwam helemaal niets van in,  had hij nog nooit eerder gedaan. Zwart was zooo ongezellig.

Appie kon kiezen tussen geel, groen, oranje, roze en blauw, geen zwart.

Ja, dan neem ik dus maar blauw, zei Appie oprecht teleurgesteld. Enfin, die rare blauwe voet pastte bij geen enkel goudkleurig bloesje om maar eens een voorbeeld te noemen.

Uiteindelijk kwam de oplossing uit Joris zijn sokkenvoorraad. Gewoon een zwarte uitgelubberde sok maat 45 in de kleur zwart over het blauwe gips heen, dan kan ik aan de andere kant tenminste geval een zwarte laars aan, lekker pikant, een kniesoor die het verschil in schoeisel opmerkt.

Vooral niet te korte rokjes aan trekken, zeker gezien het debacle van de vorige Bonte Avond, geen goed idee.

Thuis nog even een biertje drinken, houd de moed erin Appie, kom, hupsakee, je bent wel vaker alleen naar feestjes geweest, kan je heel goed.

Meteen na binnenkomst bij Nien zag Appie hem staan, The Chosen, hij stond te praten met Nien haar vader in het hoekje van de kamer.

Hij was uitverkoren, uitverkoren kandidaat voor Appie’s herontmaagding, na 9 jaar monagamie, ze wist het zeker.

Gerustgesteld praatte de hele avond met alles en iedereen, chosen af en toe aankijkend.

Chosen op zijn beurt beantwoorde braaf haar smachtende blikken, hij was verukkelijk.

In al haar briljante voorzienigheid had Appie haar vriendinnen alvast op de hoogte gebracht van het aanstaande wapenfeit. Die reageerde in eerste instantie nogal onthutst op haar mededelilng en haar stelligheid. Dit terwijl ze nog geen woord met hem gewisseld had. Misschien dachten ze wel, “die arme Appie, die is nu echt gek geworden. Maar nee, niets ervan, Appie was niet gek.

Even later botste de chosen en manke Appie tegen elkaar op in de gang. Chosen kwam uit Buenos Airos, sprak engels met een zuid-amerikaans accent en was naar Nederland gekomen om dierengeneeskunde te studeren. Hij was nu Polo paarden vee arts maar overwoog beeldend kunstenaar te worden, stond dus ook een beetje op een keerpunt in zijn leven.

Na afloop van Nien’s borrel togen we (met 150 meter taxi) naar de pianobar, een van de weinige toevluchtsoorden waar zwaar beschonken mensen nog terecht kunnen na 3.30.

Heerlijk kussen in de Pionobar, hoe het begon weet Appie niet meer, misschien heeft ze zich wel op hem geworpen, maar goed, maakt voor het verhaal niets uit.

Haar vrienden lodderig en extreem verbaasd toekijkend.  Na de Pianobar wilde Appie naar de Cool Down, for old times sake, de place to be als je bijna 34 bent en blauw gips om je voeten hebt, zo in de hossende zwetende mensenmassa. Appie en de Chosen krikte de gemiddelde leeftijd fors op met hun komst.

Na de Cool Down was Amsterdam dicht, tijd om naar huis te gaan. Appie dacht er eventjes aan om lekker vertrouwd in de taxi naar Amstelveen te stappen maar Chosen haalde haar snel over om bij hem te blijven slapen op de Keizersgracht of althans in Appie’s beleving was het de Keizersgracht.

De chosen was waanzinnig lief. Appie kende geen verlegenheid of wat dan ook. Vreemd, het leek vertrouwd. De eerste keer sex na 9 jorisjaren, na de abortus, genoeg redenen om bloednerveus te zijn maar niets van dat alles.

Misschien lag het aan de Chosen’s zuid-amerikaanse aanpak, misschien was het rustige ambiance van zijn knalbordeaux rode kamer. Eindelijk heerlijke armen om Appie heen, wat had ze die gemist.

3.10 THE END, HAI ANNA

Doe ik het of doe ik het niet? Emilie vraagt mij net “mag ik morgen weer een rokje aan” en ik weet het antwoord niet. Ben je ziek, vraagt ze me, wanneer ze me de medicijnen ziet uitzoeken? Hoe zielig is dit, het is een ramp, een Appieramp

Sammie, Emie ik schaam me diep. Ik schaam me dat ik mijn eigen ellende boven jullie geluk stel. Dat ik niet in staat ben een goede moeder te zijn. Dat ik het zo laat afweten. Jullie zijn de enige reden dat ik op dit moment nog leef, zonder jullie had ik ’t bijltje er al lang bij neer gegooid. Moet ik jullie achterlaten bij zo’n vader, kan dat wel?

Hoe zeer verneuk ik jullie levens door zelfmoord te plegen. Hoezeer verneuk ik jullie levens door te blijven leven, that’s the question.

Ik zit zo vast in mijn hoofd, ik kan niet verder, mijn verdriet is te groot, mijn onmacht oneindig.

Wat heeft een normaal, of nou ja normaal, mens nodig om dood te gaan. Voor mij liggen nu 5 Zopidons, 24 diclofenacs of is diclofenaccen?, 8 paracetadolletjes en 5 panadol zappjes. Het lijkt me meer dan genoeg, zeker gezien de reservevoorraad Remerolletjes waarvan er nu nog 28 over zijn. Het probleem met die Remerolletjes is dat ze zo vies en bitter smaken, die zijn er alleen voor in echte noodgevallen. Het lijkt erop alsof ik de benodigde “gear” in huis heb om tot actie over te gaan.

Maar hoe moet het met Sam en Emilie?? Hoe moet het? Hoe kan ik het doen waar zij bij zijn? Dat kan dus niet, in ieder geval niet zolang ze nog niet slapen. Emilie kennende heb ik dan nog een half uurtje. En dan, moeten ze vannacht wakker worden en een dode mama Appie in haar bed aantreffen. Ik moet nu werkelijk overgeven van de gedachte alleen al. Onmogelijk!

Joris, de ontzettende klootzak overigens, heb ik deelgenoot gemaakt van mijn plannen en gevraagd of hij goed voor de kinderen zal zorgen. Dat zal ik doen, beloofde hij mij. Niet in het minst onder de indruk. Zo een probleem minder aan mijn hoofd, dat gezeik van die Appie kuthoer ben ik meer dan zat zal hij wel gedacht hebben. Het scheelt me bovendien een hoop geld, ze is dood meer waard dan levend. Het zou overigens omgekeerd veel beter zijn. Als Joris dood is, is het huis schuldenvrij. Als Appie dood is dan levert het eigenlijk weinig op.

Is het misschien een idee om de rollen om te keren. Joris mijn voorraadje pillen te geven en te zeggen, doe er wat mee, doe er iets geks mee. Joris kennende, dol op een avontuurtje, zal onmiddellijk op zoek gaan naar een liter water om de boel snel weg te spoelen. Tja, ik was ook zoooooooooo ongelukkig, ik heb me zooooooooo misdragen, ik ben zoooooooo onverantwoordelijk geweest, ik heb zoooooo veel verwoest, ik kan mijn leven zooooooooo niet meer lijden. Daar zou Appie zich dan best in kunnen vinden en zeggen “toe maar schatje, hier nog een Remerolletje”, die vieze natuurlijk, want Appie’s wraak is zoet of in dit geval bitter.

Maar goed, hier duikt natuurlijk hetzelfde probleem op, Sam en Emilie.

Zijn die beter af zonder of met hun vader? Elk fatsoenlijk normaal rationeel denkend mens zou gillen, ‘met natuurlijk”, met, met met! Maar zo niet Appie, doorgedraaide suïcidale Appie, die denkt “zonder meer zonder”, “tast toe”, niet spuiten maar slikken.

“zonder, zonder, wat een raar woord eigenlijk zonder. Wat een unieke gedachtegang voor een zelfmoordbrief. Dit soort gedachtes over rare woorden heeft Appie niet meer gehad sinds haar 9ste toen ze eens diep over het woord vork ging nadenken, herhalen, vork vork vork, niet dat dit ter zake doet op dit serieuze moment of toch?

Sam zei laatst over woorden gesproken, hé, het woord “wordt” is ook een woord, dat is gek. Appie vond het briljant gevonden van hem, 5 jaar en dan dit soort gedachtes.

Dit ga je dus nooit meer meemaken als je er nu tussen uit piept, Appie, nooit meer en de vraag die je jezelf zou moeten stellen is: Wil je dat eigenlijk wel?

Is het een wens of is het een schreeuw om aandacht? Ligt die uitgestalde medicijnenkast hier te wachten tot de uiterste houdbaarheidsdatum, 10-2007 voor de diclofenacjes, is verstreken of  neem je er straks stiekem toch een, en nog een, en nog een en nog 21?

Wat ga je doen? Je was toch van plan een afscheidsbrief te typen. Dit lijkt er in de verste verte niet op of zal het verhaal nog een vreemde wending nemen.

Appie zal dan nu eerst moeten beginnen om haar excuses te maken, sorry te zeggen, sorry aan al die lieve mensen die geprobeerd hebben haar zo te helpen.

Sorry Pap, sorry Co, lieve gekke familie van me. Ik houd enorm veel van jullie maar ik ga jullie toch heel veel verdriet bezorgen. Zorg alsjeblieft voor Sam en Emilie. Let op Joris, dat is zeker nodig. Probeer hem te vergeven, ik kan het niet. Nog erger, probeer mij te vergeven voor wat ik jullie aandoe, zwakke zwakke Appie, altijd 12 ambachten 13 ongelukken, zo ook nu. Sorry pap dat ik zo onaardig ben geweest, ik weet dat je heel veel van mij houd.

Sorry Co, mijn eventuele aanstaande begrafenis zou vallen op Pep’s afzwemmen, zaterdag as, dat kan ik toch niet maken.

Sorry, le, je hebt 2 maanden dag en nacht voor me klaar gestaan maar ik kon toch de verleiding van een mort tres douce niet weerstaan. Ik weet ook jij bent Jorisziek. Ik kan je nooit nooit nooit genoeg bedanken voor alles wat je hebt gedaan. Het enige wat ik zou kunnen doen is de pillen in de prullenbak te gooien.

Voor jou heb ik, als een soort van erfenis, in ieder geval een groen schriftje met onze Israël reisverslagen waaruit ik eigenlijk op jouw huwelijk wilde citeren, een avondvullend programma zeg maar.

Ook heb ik voor jou mijn verhalen, die ik zekerheidshalve zo meteen maar mail, doe ermee wat je goeddunkt, jij bent altijd de verstandigste van ons tweeën geweest. Ik droom natuurlijk stiekem van een carrière, postuum weliswaar, als schrijfster maar hoe zit het met de kwaliteit van het verhaal. Zijn het niet de warrige gedachtekronkels van een dame in nood. Die haar toevlucht heeft gezocht in het schrijven en niemand durft haar te vertellen dat haar verhalen klote zijn omdat ze het toch al zo moeilijk heeft? Le, jij kunt dat uitstekend beoordelen en eigenlijk weet ik het antwoord al. It sucks.

Le, reddende engel, die op dit moment terwijl ik dit schrijf belt, alsof ze het aanvoelt. Lifesaver! Al 10 x

Sorry Joris, helemaal niet. Voor het geval iemand je het tegenovergestelde wil doen geloven. Deze brief is grotendeels aan jouw gedrag te danken. HG schreef de advocate gisteren op, weet je waar dat voor staat, popske? Niet voor Heel Gewoon, ook niet voor Heerlijk Gegeten, , niet voor Hoffelijke Gasten, niet voor Huppelend Ganzen, niet voor Hans Gustavson, niet voor Heel Gek of ook wel een beetje, Nee het staat voor Huiselijk Geweld, een van de eerst vragen die een advocate stelt blijkbaar. Hebben jullie ook wel eens een beetje HG? Hoe hoog is het HG gehalte? HG, daar ben je lekker mee. Verklaart HG soms jouw drang naar M(ediation)?, een wild gokje?

Zo langzamerhand begint ook de posttraumatische abortus stress gestalte te krijgen. Wie denk jij eigenlijk wel dat je bent om zo met levens om te springen en mensen te verwoesten? Hoe haal je het in je botte Scheepershoofdje, schattebout van me? Hoe kan je, wie ben je? Zogenaamd mensenlevens redden in het ziekenhuis, privé er nogal lichthartig mee omspringen. Hoe kan je je kinderen zo in de steek laten, zo slecht voor ze zorgen, zo ook hen meesleuren in jouw eigen diepe put vol ellende. Wat voor een vader ben je eigenlijk? Als zij zeuren, lastig zijn, drammen, schreeuwen, om aandacht en verzorging vragen, ga je dan de pil van Drion voor ze  uitschrijven? Gewoon doen, lekker makkelijk, zo doe je dat als je de eed van Hippocrates hebt afgelegd.

 Hippocrates

Ik zweer bij de geneesheer Apollo en bij Esculaap en bij Hygia en bij Panakia en bij alle goden en godinnen, die ik hierbij tot getuige roep, dat ik deze eed en dit contract zal nakomen naar vermogen en geweten.

Dat ik diegene die mij deze wetenschap heeft onderwezen als gelijke van mijn ouders zal beschouwen en dat ik hem deelgenoot van mijn leven zal maken, en dat ik hem van mijn bezit alles zal aanbieden wat hem van node zal zijn. Zijn nakomelingen zal ik als mijn broeders beschouwen, en ik zal hun deze wetenschap onderwijzen, als zij die willen leren, zonder loon en overeenkomst.

Dat ik de regels van het beroep, de theoretische lessen en de overige verschillende oefeningen zal doorgeven aan mijn zonen, aan de zonen van mijn leermeester en aan leerlingen die door een eed en contract met mij verbonden zijn, overeenkomstig de gewoonten van de geneesheren, en aan niemand anders.

Ik zal het genezende dieet slechts toepassen in het belang van de zieken, in zoverre dit afhangt van mijn kracht en oordeel, en ik zal ze beschermen tegen ieder letsel en onrecht.

Ik zal aan niemand dodelijk medicijn toedienen, hoe dringend mij er ook om gevraagd zal worden, ook zal ik nooit een dergelijk advies geven. Eveneens zal ik nooit een
abortiemiddel toedienen aan een vrouw.


Ik zal mijn leven en mijn wetenschap rein en integer houden.

Ik zal in geen geval diegenen die last hebben van stenen opereren, maar deze handeling overlaten aan diegenen die daar ervaring mee hebben.

In alle huizen waar ik genodigd word zal ik binnengaan in het belang van de patienten, waarbij ik mezelf verre houd van enig gewild onrecht of andere corruptie en vooral verre van iedere geslachtsdaad met de betrekking tot de lichamen van vrouwen en mannen, zowel vrijen als slaven.

Al datgene wat ik tijdens de behandeling zal zien of horen of ook buiten mijn dagelijkse bezigheden om, dat nooit openbaar gemaakt zal worden aan de buitenwereld, zal ik verzwijgen, er rekening mee houdend dat het heilige geheimen betreft.

Zolang ik dus deze eed zal nakomen en hem niet zal schenden, moge ik dan in mijn leven en mijn wetenschap succesvol zijn en altijd een goede naam hebben onder de mensen. Als ik hem echter overtreedt en een meinedige word, laat mij dan het tegendeel overkomen.

En ja hoor, het staat er allemaal in, het mag allemaal niet. Maar goed, kak aan Hippocrates, waar waren we gebleven?

Zelfmoord, oh ja, Nee toch maar niet, Appie gaat lekker slapen.

3.11 FUCKING RUNAWAY BABE (oktober)

Vier weken niets geschreven, een ramp. Geen tijd, geen inspiratie, Efexorgedrogeerd (een muffige antidepressiva), ….een ramp.

Geen puf, teveel gebeurtenissen, te veel chaos in het hoofd van Appie.

Nu, zittend op Station RAI, niet wetend waar naar toe te gaan, weggelopen. Weggelopen samen met een loodzware tas, o.a. veroorzaakt door de hoog bejaarde laptop van een kilo of 5, kleren voor een week en een toilettas vol snoeperijen.

Over het zelfmoordstadium is ze weliswaar heen, daarvoor in de plaats weet ze helemaal niets meer, dus toch ook maar pillenvoorraad meegenomen.

Slimme actie? Nee! Goed voor Sam en Eem? Misschien wel, wat hebben ze aan een moeder die in herhaling valt, zich elke keer stoot and dezelfde steen. Deze steen des aanstoots bestaat uit het voortdurend neigen naar kinderlijk onvolwassen gedrag, zo ook nu.

Niet in staat Joris op de Mokerhei te parkeren. Voortdurend ageren op allerlei interessante en minder interessant maar altijd extreem onaardige, egoïstische dingen die hij doet of die hij nalaat te doen.

Een Narcist, noemde de (eerste) mediator hem wel vier keer. Iemand die totaal de weg kwijt is en helemaal geen besef heeft wat hij iemand aandoet, voegde ze daar nog vrolijk aan toe.

Mijn vriendin noemde hij vreemdvrouw tijdens deze sessie. Nee, veel erger, vriendinnetje, vast duidend op haar gnomige lilliputachtige nietszeggende uiterlijk, want groot is ze niet die vreemdvrouw.

Joris was duidelijk na al die meters Appie toe aan een klein Suusje. Donker i.p.v. blond, een baan i.t.t. werkloos, geen kinderen i.t.t. bijna 3 maar zeker 2.

Enfin, dat was mediation, een gigantische floppietoppie. We werden door mevrouw Lubbers razendsnel doorgestuurd naar de relatie therapeut (en psychiater).

Het wonder moest komen van mevrouw Vink (psychiater). Joris was al eerder bij haar geweest voor zichzelf, dit was een eis van Appie anders zou ze niet meedoen aan mediation.

Voor het gemak had Joris mevrouw Vink, Wonder, verteld dat de abortus een gezamenlijke beslissing was geweest.

Appie werd toen ze dat hoorde helemaal razend. Hoezo een leugentje om bestwil. Raar dat hij daar gaat zitten liegen, hij zit daar toch voor zichzelf. Hij wist toen alleen nog niet dat Appie daar vrij snel ook zou zitten en zijn leugens met alle gemak ontmaskerde (we zouden eerst de relatietherapie bij iemand anders doen, die ging echter op vakantie en zo kwamen we weer bij mevrouw Vink terecht).

Het wonder was redelijk gebrainwashed door Joris zijn overtuigende en zeer rationele houding. Appie razernij hielp er niet aan bijdragen dat ze serieus genomen werd.

Schijn bedriegt, miss Mirakel, dat zou jij als bijzonder ervaren shrink toch moeten weten. In ieder geval was ook dat gesprek mislukt, niet in de laatste plaats door de boosheid van Appie over het leugentje om bestwil, gezamenlijk beslissing, leek mijn reet.

Gelukkig, mediation hierdoor voorlopig een gepasseerd station. Volgende stap was, neem beide een op de minne schikken gerichte bevriende advocaten en laat die tijdens een borrel van de orde of zo het scheidingsconvenant kort sluiten.

Ok, alles leuk en aardig maar waar gaat Appie vandaag naar toe. Station RAI is verre van zalig makend en ze zit er nu al vier uur, gekke Appie.

Wat moet je hier? Tot vanavond 23.00 uur blijven zitten en dit hele kladblok volschrijven? Om 18.00 komen de kinderen terug.

“Dames en heren, let op uw bagage niet onbeheerd achterlaten”, schalt nu voor de 30e keer in alle talen door de stationshal. “Dames en heren, let op, er zijn zakkenrollers op dit station, ook al eerder gehoord”

Waar ga ik naar toe?

Wat doe ik hier?

Doe iets!!

Ga naar schiphol, vlieg naar New York of ga naar huis, doe de dingen die je moet doen, laat Joris stikken, zorg voor Sam en Eem.

Ben nu al te ver heen, kan dat, kan ik terug?

Ga maar huilen Appie, je bent een echte suffe doos. Alle waardigheid verloren, gek ben je, doldwaze moeder die wegloopt voor haar verantwoordelijkheden, voor het enige dat in je leven alles waard is, je kinderen.

Maar ik kan de zorg niet aan, ik ga eraan onderdoor en trek hen mee? Hoezo, ik kan het niet, ik kan het niet, ik heb zoveel pijn, en Sam en Eem rustig laten stikken?

Deze hel die station RAI heet vandaag is zo vreselijk somber. Wat ben je aan het doen, waarom luister je niet naar je verstand als je dit bezit doctorandus Appie.

“Don’t leave your luggage unattended”, FUCK YOU, MISS BETWETER, laat me met rust. Zit bovendien op mijn bagage, mystermiss, ik heb het al moeilijk genoeg zonder jouw gezeur.

Ga wat eten, ga wat doen, het is koud, ga naar huis, stop deze debilitas AKUUT NU.

Wie oh wie kan mijn hoofd helpen? De binnenkant van mijn hoofd heeft een grote opknapbeurt nodig. 

Wie kan ik bellen, wie belt mij. Wie kom ik tegen? Waarschijnlijk moet je het helemaal lekker zelf doen. Dat is ook goed voor je.

Doe nu eens wat, zo meteen moet je ook nog eens heel nodig plassen. Beweeg, move, kom, hup Amstelveen Westwijk, een metro die je naar huis kan brengen, INSTAPPEN NU.

Zo, dat was een gezellige zondag, ga naar huis, damagecontrol uitvoeren. Bel Joris dat je niet naar New York  bent zoals je zo vriendelijk hebt ge-sms-ed. Droog je tranen, get a life!

Al die vrolijke opgewekte mensen om mij heen in de metro. Aan de buitenkant zien ze niet dat ik van binnen gek ben. Dat ik helemaal niets meer weet. Dat het een wonder mag heten dat ik in de juiste metro ben gestapt. Dat ik mijn hele vrije dag verneukt heb met mijn dwaze actie.

Het was een zonnige zondag, de zon scheen, dat is het enige goede van deze dag.

BAN DE BANSTRAAT

Na hel RAI een nieuwe onderwereld opgezocht om de avond door te brengen. Een bankje in de Banstraat. Na een paar uur gelukkig warm opgehaald door Le, Lo en Wies en bij Le gelogeerd, gepraat en gelezen in haar birthday astrologisch boek, de titel ben ik kwijt. Voor wie niet in Astrologie gelooft, zoals Appie, hier het bewijs dat het weldegelijk van toepassing is.

September 29 people:

  • ongoing battle to maintain stability
  • times feel like master of the universe, some times not worthwhile at all
  • lack of self confidence
  • highly attractive and capable, uncertainty and instability surrounds them
  • like a hurricane, itself calm, is surrounded by turmoil and violence
  • arouse strong reactions in others, bad or good
  • Sept 29 people must sooner or later face the fact that it may be their own repressed emotions which call forth such disturbances.
  • Self-understanding is important to cultivate as early as possible
  • Practic ability high, some difficulties to start or complete tasks
  • Unlocking energies at deep level can make for a splendid personal development and rewarding financial endeavour.

–     

Sit down and figure yourself out. Put considerable talents to good use. Gain self evidence. Organize life; tear down internal barriers and obstructions.

Ben godverdomme gewoon op de verkeerde dag geboren!! 6 uurtjes later en ik was een september 30 people, een stuk eenvoudiger. Met heel veel love, peace and hapiness enzo.

3.12 8-11

Alweer 3 weken niets geschreven sinds het incidentje op de BandeBanstraat. Wederom een schrijversblok, geen tijd, teveel gebeurtenissen en vooral, geen geld.

Het krediet is opperdepop.

Hoe somberder het banksaldo, des te beter draait Appie.

Het gaat goed met haar en met haar kindjes. Ze hebben het vreselijk gezellig. Hoe kan ze ooit in haar hoofd hebben gehaald dat ze niet goed voor ze kan zorgen. Of dat ze zonder ze zou kunnen?

Nee, wat dat betreft gaat het beter en dat kun je ook aan de kinderen duidelijk merken.

Het bedritueel is veranderd van een kort verhaaltje naar een intensieve SMES (Sam, Marije, Emilie en Spijker) sessie van 1,5 uur of meer. Tijdens het smessen (de taal van de familie Smes, sakakilea papoel dos kiereaia), kletseren we in het Kletserhotel (het bed van Appie). We vertellen het leukste, stomste en grappigste van vandaag aan elkaar.

Er komen piraten langs, elke avond weer, die moeten bestreden worden, we doen wensen, we gaan naar dromenland (hebben we van Leontine geleerd, die kan prachtig vertellen over dromenland, alsof ze er gisteren nog is geweest en zoals zij verteld over een mossig paadje dan ruik je het mos, voel je het mos en waan je je echt in dromenland op een mossig paadje).

We doen dieren en mensen na, vooral Opa Henk want die laat zich erg eenvoudig imiteren (Waar is de picelateur”, dat is de afstandsbediening in het van Appeldoorn, en dan weet je t meteen, das opa Henk. Of meneer Mars, de enge demente buurman, “scheer je weg, lelijke kwajongen (en dat tegen Appie), het is een schande”, of neef Hidde, een autofetisjist, die alleen maar Auto, kijk auto, auto, auto kan zeggen, hij is ook pas 2 dus het is geen schande.

Dieren nadoen is moeilijker, zeker omdat Emilie altijd op de grond zwemt, ook al doet ze een Olifant na.

Sam wil altijd afsluiten met een goocheltruckje dat eigenlijk ook altijd mislukt maar dat alles mag de pret niet drukken. Dankzij het smessen en kletseren zijn we dichter bij elkaar gekomen dan ooit.

INVOEGEN

HET FLIP De beer ARREST

SKIEN MET KERST

SKISCHOEN ARREST

HOOFDSTUK 4 Fucking MANNEN

4.1 JANUARI 2006

FUCKING BLIND DATE

Op 24 januari ontvangt Appie het volgende emailbericht:

Maarten is dood, morsdood

Twee weken geleden deed ik ’t nog, ik kuste zijn uitgemergelde handen en zei ‘Maart, over mij hoef je je in ieder geval geen zorgen te maken, je hebt genoeg voor mij gedaan’. Zijn iets wat door de morfine benevelde brein zei, ‘had je zo graag in de handen van een goeie vent achter gelaten, je beste vriend is nu je vader, dat kan heus anders’. Maarten, heb geen man nodig om gelukkig te zijn, iets wat jij je andersom niet kan voorstellen maar het is echt zo. Ik heb het naar mijn zin, ik vind werken fantastisch en vorige week is een column van mij, al dan niet per ongeluk in onze krant gekomen, een oplage van een miljoen, Maart, een miljoen! Mmmhm, jezus wat goed, antwoorde hij, zijn laatste woorden tegen mij.

Nu is Maarten, afhankelijk van de duur van een gemiddelde hemelvaart, bij onze lieve heer, waar hij zo heilig in geloofd. Zonder poeha en zieltjesdrift heeft dit stupide geloof jou een mooi einde bezorgd. Waar een ander de hele huilend en hyperventilerend zou rondlopen omdat ie wist dat het was afgelopen maakte jij, voor zover mogelijk, van elke dag een feestje. Wat ongelovelijk knap van je!

Wie ben je eigenlijk? Je bent mijn exvriend en vriend en ik mis je enorm,vandaar maar weer in de pen geklommen. Herinneringen ophalen. Aan de eerste keer. Aan de eerste fucking blind date van mijn leven:

Mail ontvangen op

From: “Schroder, Maarten” <Maarten.Schroder2@xerox.com>
Subject: De verrassing

Hoi Marije, dag geheel onbekende kanjer,

Friekje N. vertelde met kerst van jouw bestaan. Telkens legde zij
een link tussen jouw en mij.En onafhankelijk daarvan speelde hetzelfde bij Jaap. De manier waarop jij je presenteert, met mensen omgaat, actie en vrolijkheid uitstraalt….
Je begrijpt dat ik door het verhaal meer dan een beetje nieuwsgierig ben
geworden.

Wie is die bijzondere dame die telkens een associatie met mij oproept?

En zo kon het gebeuren dat je bij het kinderdagverblijf werd aangesproken
met, zoals Friekje zei, “een nogal inpertinente vraag”.
Jouw antwoord verheugt mij; met een mailtje kan het eerste tipje van de
sluier worden weggenomen.Lijkt het je leuk om volgende week eens te kijken hoe goed de
mensenkennis van Friekje en Jaap is?
Ik nodig je graag uit voor een etentje in een bijzonder restaurantje in
AmsterdamNaast een heerlijk ongedwongen sfeertje kan je er fantastisch lekker
eten.Er is geen kaart; de kok verrast je telkens weer.

Ik laat me graag verrassen.

Vriendelijke groet,
Maarten

Nee, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Zomaar een verassing in mijn mailbox. Groot probleem is dat Appie een bloedhekel heeft aan blinddate’s maar goed, alles voor een goed verhaal dus maar een slijmslijmmailtje eruit gooien:

APPIE ,s antwoord


Hai Maarten,
Dankjewel voor je aardige email!
Jaja, ook ik werd door Friekje attent gemaakt op jouw bestaan tijdens een
van de koffiesessies, lokatie de Zonnepit, de peuterspeelzaal waar Julia en
Emilie (mijn dochtertje) samen glijden en vooral veel verkleden. Natuurlijk
maken ze, om een goede indruk te maken, ook heel veel moeilijke puzzels. En
tijdens een van deze, ook voor mij best wel lastige puzzelopgave voor
peuters (helaas zegt dit wat over mijn ruimtelijk inzicht ), zei Friekje
vrolijk, uit het niets, “ja zeg, heb jij eigenlijk iemand, ik bedoel zie je
iemand of zo”. Ja, ik wil helemal niet onbeleefd zij of zo, maar uhh, ik
wil het gewoon even zeker weten’.

En terwijl ik net mijn riedel wilde gaan afsteken over hoe verrukkelijk het
is om zelf te bepalen dat je niet ook nog eens naar de herhaling van
Topgear wil kijken, zei ze, ‘”ja, het zit namelijk zo, Jaap en ik hebben het er
eens over gehad met kerst enzo, misschien denk je wel mens waar bemoei je je
mee, maar wij hebben zo’n leuke vriend, echt heel leuk, heel ondernemend en wij
denken, ja, je zal echt wel denken dat ik gek ben maar we denken echt echt
echt dat je hem aardig zou vinden. Je zou ‘m gewoon eens moeten zien, maar
ja, hoe pak je dat aan ?

In ieder geval was het Friekje heel duidelijk dat ik je op de Zonnepit niet
zomaar tegen het lijf zou kunnen lopen tenzij je heel toevallig je
didactischche vaardigheden wilde bijspijkeren en als invalskracht zou gaan
fungereren of de werkzaamheden van Toos (oppas Julia en Sofie) zou willen
overnemen. Dit achtte ze uitgesloten.

Aangezien ik Jaap en Friekje, terwijl ik ze niet zo goed ken, hoog in mijn
achting heb staan als, voor zover ik weet, de enige normale ouders van de
speelzaal. Er zouden er wellciht nog meer kunnen zijn maar ik ben ze na 1,5
jaar nog niet tegengekomen, Froukje volgens mij ook niet maar misschien heeft zij toch meer geluk gehad, dat ga ik morgen meteen eens navragen.
Daarnaast is Julia, op dit moment (en dat kan heel goed morgen anders zijn
als je 3 bent en ruzie krijgt over het prinsessenrokje, maar toch) Emilie
haar beste vriendin.’s Middag’s tijdens het ophaalritueel, stak Friekje met zoveel overtuiging
een nieuwe lofzang af en zei, heb je niet een email adres? En ja, die heb
ik. Sterker nog, meerdere. Maar moet bescheiden blijven en heb er een
gegeven. Het is ook zo wat om meteen 6 emailadressen, mijn iets wat boven
het gemiddelde liggende lengte en mijn sofinummer op een post-itje te
kalken met pasfotootje in rechterbovenhoek geniet.

Zal je verdere uitwijdingen besparen. Ga graag met je mee eten.
Dag onbekende aardige Maarten,

Groeten
Marije

from: “Schroder, Maarten” <Maarten.Schroder2@xerox.com>
To: “Marije van Appeldoorn” <marijesva@hotmail.com>
Subject: RE: De verrassing – deel 3
Date: Tue, 31 Jan 2006 16:35:21 +0100

Dag iets minder onbekende aardige Marije,
>
Wat een heerlijk mailtje om te lezen; de vrolijkheid spat ervan af.
Leuk dat je de uitnodiging aanneemt, nu zijn er al twee die er zin in
hebben.

Wel een beetje jammer dat je Nokia zo vatbaar is voor de gekke kippeziekte.
Als ik je nu bel -en dat heb ik enige malen geprobeerd- gaat ie een paar
keer over om daarna de verbinding te verbreken. Hoop dat het niet al te
besmettelijk is voor mensen en zo. Zo krijgt niemand je meer te spreken.

Ik hoop dat je vanavond op school alleen maar positieve geluiden hoort over
je dochter, maar als ze met de Nienhuysjes goed door de bocht kan zal dat
zeker wel lukken.

De afgelopen maand stond mijn huis in het kader van operatie stofwolk.
Gelukkig is het eerste project klaar en is Hans-Martijn de meest trotse
tienjarige bezitter van een ‘disco’kamer. Natuurlijk zijn Vivienne (12) en
Niels (9)er nu nog meer op gebrand dat hun kamers eenzelfde extreme
makeover krijgen. Kreun, na de badkamer, de hal en de keuken zijn ze aan de
beurt.

Je leuke mailtje en SMSje maken me nog nieuwsgieriger om snel met je te
gaan eten.
Hoe ziet jouw agenda er vrijdag en/of zaterdag uit?

Ik hoor van je,

Groet uit Breukelen
>Maarten Schröder
>06 22 93 14 55

Antwoord Appie

Hai Maarten,

Was net dus op 10 min (45 min, weet nu alles over paard van de dochter van
de juf, een miskoop) gesprek op school van Sam (5). Alles ok behalve dat hij
een D had voor zij Cito toets voor ruimtelijk inzicht, 6 weken intensieve
therapie moet uitkomst bieden. Erfelijk belast maar dat had ik je al
gemeld.Gelukkig werd dit Dtje gecompenseerd door een Aplus voor taal dus dan
moet hij zich verbaal maar uit netelige ruimtelijke dilemma’s redden.


Morgen nog even de 10 min gesprekken met de juffen van Tijn& Gees (7) en
naturlijk die van Bram (4), dan heb ik het weer gehad voor dit voorjaar.
Gelukkig heeft het kinderdagverblijf van Eefje (2) geen 10 =45 min
gesprekken, dat scheelt weer. Woutertje (0) is nog gewoon thuis aan het
brabbelen. Ik praat zelf wel een keer met hem, 5 minuutjes.
Dan heb ik het nog niet gehad over de voetbal en hockeycoaches, balletjuffen
en judoleraar, die willen ook allemaal praten. Het consultatieburo, heet
hier consternatieburo omdat ze altijd zeldzame heupafwijking of id
constateren, kan er ook geen genoeg van krijgen. Nee, ik praat wat af de
hele dag. Had ik al verteld over al die ouders van al die vriendjes en
vriendinnejes die speelafspraakjes willen maken? Die blijven doorbabbelen.

Nou goed volgens mij dwaal ik ernstig af. Heb ook geen 7 kinderen maar 2.

Las net voor dat ik ging bellen je email en ging nog even terug schrijven
.Dankjewel voor het oplcihten van een tipje van de sluier.Breukelen, daar woon je dus, ik dacht Baarn maar dat heb ik vast verkeerd gehoord.
Ken Breukelen alleen van dat Chineze semikasteeltempel langs de snelweg,
moet ik eerlijk bekennen. Is het leuk in Breukelen?

Goed dat je in het stof zit, ben dol op verbouwingen. Ben net begonnen met
cursus makelaardij (was politicologe, redacteur en projectmanager) vanwege
deze drift. Eerste vak dat ik nu volg is bouwkunde. Dus je kunt met al je
eventuele  funderingsproblemen, lekkende kelders, het plaatsen van Lateien H
balken en andere technische hoogstandjes bij me terecht (ahum). Helaas  voor
jou heb ik nog maar 3 lesdagen achter de rug.


Heb het huis waar ik nu woon in Amstelveen ook helemaal moeten verbouwen,
was een huurwoning uit 30er jaren en er was sinds die tijd niets meer aan
het huis gedaan. Heel veel orginele details noemen ze dat. Nu staat het
jammer jammer jammer te koop en is wel niet wel niet verkocht.Is een lang
verhaal. Ben van plan nieuwe bouwval, als het allemaal gaat lukken, op de
kop te tikken en hetzelfde truckje of liever truck uit te halen.
Toevallig gisteren bouwvalmonument in Loenen ad Vecht ontdekt, met mijn
gebrekkige topografische kennis moet dat toch in de buurt bij jou liggen.
Ken je het toevallig?

Een discokamer had ik alleen maar van kunnen dromen toen ik 10 was, heb ik
nog van gehoord. Hoe ziet ie eruit? De bol in het midden van de kamer, dat
kan ik me voorstellen maar daar blijft het dan een beetje bij. Komt er veel
geluid uit de discokamer ?(je kan overwegen de wanden isoleren, de deur, de
ramen en vooral de kieren, voor de veiligheid van de discokamer kan je deze 
eventueel meteen brandwerend maken met een vertraging van 30 plus 20 min,
jaja ik let op als ik cursus zit).
Willen Vivienne en Niels nu ook een discokamer of liever een ander thema?

Laat Sam het maar niet horen dat zoiets bestaat, hij heeft nl per ongeluk
een brocante achtige meisjes kamer. Hij is nog net niet roze (die van Emilie
wel natuurlijk) maar daar houdt het wel  zo’n beetje mee op.

Ondertussen terwijl ik deze email schrijf gaat voortdurend de telefoon. Maak
snel een eind aan deze mail. Kan vrijdagavond heel graag, is dat ok? Moet
nog wel even oppas fixen. Vaste kandidaat Opa heeft dan zijn kroegavond.
Maar heb redelijk uitgebreid reserverpeleton.
Ga zaterdag als het goed is naar Hengelooooo voor het weekend bij vrienden
bivakeren, eten, drinken, drinken, eten. En aangezien de winterstop met
hockeyen  een sabitical leave dreigt te worden, komt dit nu goed uit.
Oftewel in het kort, zaterdag kan ik niet.

Ok Maarten, hoop dat je niet al te zeer geschrokken bent van de Aviaire
influenza van mijn Nokia,  je ook zelf niet moet hoesten van al dat stof en
niet wordt wakker gehouden van een dof gedreun uit de discokamer, slaap
lekker als je dit nu nog leest, anders goeiemorgen heb je evengoed lekker
geslapen? Voor als je dit voor mij morgenochtend leest.

Dag
Marije


Goeiemorgen, middag of avond Marije,

1. Ja leuk – vrijdagavond.
2. Regel jij de oppas en laat je mij weten waar ik je zal ophalen (krijgen we beeld en geluid bij de plaatjes)
3. Met dank aan de PTT kan ik mijn mail alleen op kantoor lezen.
4. De groeten uit Breukelen kwamen van mijn kantoor; mijn hutje staat in Bussum.
5. Gesprek – stof genoeg voor vrijdagavond…
6. In Hengelooooo drinken ze Coooolaaaaa

Groet en tot snel,
Maarten


He maarten: Had ik al tegen je verteld dat:

dat je omgaat met de langste vrouw van 34 in Nederland? Misschien ook wel de vreemdste. Dat deze zogenaamd altijd vrolijke appie of marie of hoe dan ook een klein strafblaadje heeft vanwege het beschrijven van J’s moterkap. Wel een goeie tekst, ‘niet zo blij dat ik rij , marij’ en ik geef gas voor kinderen . Gooi die verzekeringspremie maar vast omhoog. Ondertussen ken je dit verhaal en hebt niet krijsend het pand verlaten.

Dat deze ontzettende opgewekte dame een beetje stiekem libidoverlagende anti-depressiva, niet anticonceptiepil,  moet slikken omdat ze anders eraan onderdoor was gegaan en gaat fantaseren over veels te grote hoeveelheden diclofenacjes. Dat wist je niet hè, dat kon je ook niet weten want dat heb ik je wijselijk niet verteld, hoe lam of stoned ook. Reken er maar op dat je het wel hebt zien liggen in de badkamerkast, heb anders nog wat uit te leggen.

Dat deze op het oog keurig brave huismoeder eigenlijk alles werkelijk alles doet voor de input voor haar boek en dat dat ook de voornaamste reden is geweest in te gaan op het blinddatevoorstel van Jaap en Frederique. Er zit vast een goed verhaal in en dat doet het ook, een heerlijk verhaal, de lichtzinige geestig  positieve opluistering van a lot of shit. Of opluistering? wat er ook gebeurt, jij laat me nu inzien dat lief gevonden worden fijn is, dat je daar niet van moet wegrennen en je akelig over moet voelen, dat moet je koesteren, daar moet je van genieten al kost het me af en toe wat moeite.

Als ik een duizenddingendoekje had, zou ik niet weten wat ik het moest laten doen.

Poetsen aan mijn onvolmaaktheden? Tranen wegvegen van je gezicht? Vakanties elimineren bij Inge?

Ik heb er nog een paar over….

Maar jouw mailtje is meer waard dan alle doekjes op de wereld. Geen doekje tegen het bloeden,

geen doekje als pleister op de wonde.

Het is het doekje over de kooi. Vogeltje, je mag even slapen onder een (schijn-?)wereld van veiligheid.

Weg van de herrie, weg van de realiteit.

Morgen is het weer weg, dan is de wereld er weer zo als die is.

Gefeliciteerd met je bijna huis – een nieuwe wereld, een nieuwe dag.

Een nieuwe dag in het boek, waarvan ik de titel niet weet.

Bladzijden zonder tranen zullen er zijn, een bevrijdende lach.

Peren in de appelboom, wat kan het je schelen.

Veldbloemen tussen brandnetels.

Kikkers in de chemisch verontreinigde vijver.

Een offerblok, voor alle remmende gedachten

En een zonnewijzer om de tijd te tellen

Zodat jij en ik de tijd benutten voor wat voor jouw en voor mij belangrijk is.

Wat nu belangrijk is, hoeft het morgen niet meer te zijn

Daarom deden we het gisteren en wellicht morgen niet meer

Dan wachten andere zaken op aandacht

Die we gisteren hebben nagelaten te doen.

Spijt heb je van wat je niet hebt gedaan

Van ervaringen, minder van materiele zaken.

Ik denk dat ik dingen beter niet niet had kunnen doen

Me niet inhouden is er daar één van….

Tijd met je, in je, bij je, geen seconde spijt

Verdieping is een ervaring die nog op ons pad ligt

Laten we nimmer spijt hebben dat we dat niet gedaan hebben

Er is één ding dat we snel samen zullen moeten

Als ik een duizenddingendoekje had, zou ik niet weten wat ik het moest laten doen.

X

Allereerst het beheersen van mijn leven door Joris, de verhalen dateren allemaal van juli/aug/sep, er is nogal wat verandert sinds die tijd. Evengoed is ie vaak als naar persoon op achtergrond aanwezig maar ik heb helemaal niet het idee dat hij mijn leven nog steeds beheerst. Zeker niet omdat ik alleen maar beter kan worden zonder hem, zoals je weet en dat heert het afscheid nemen heel gemakkelijk gemaakt.

Neemt niet weg dat er enorm veel boosheid jegens hem in mij zit en dat ik daar wat mee moet doen. Misschien moet ik meer schrijven. Misschien meer therapie want op dit moment staat dat ook nergens op. Inge komt pas weer terug in juni. Meneer Mengelberg kan ik me eigenlijk niet permiteren maar misschien is dat ook alleen maar een excuus. Het enige wat ik je hierover kan garanderen dat tijd een hele belangrijke factor is en dat het iedere dag minder zal worden, met hier en daar een dal.

Wel weet ik van mijzelf dat ik je misschien onbedoeld het gevoel kan geven dat je bij mij moet blijven terwijl je zelf misschien iets anders zou willen. Ik ben het levende bewijs van verlatingsangst en ik merk dat ik dat ook bij jou heb.Als je ’s ochtends weggaat voel ik me, hoe zeer ik ook min best doe om het te onderdrukken, verlaten. Gelukkig is het over tegen de tijd dat jij het einde van de straat hebt bereikt,  maar toch. Hier heb ik trouwens ook een verhaal over, zal ik je ook maar sturen, weet niet of je dat gelezen hebt, denk het wel, it’s a serious problem waar ik ook zeker wat aan moet doen. Heb het verhaal net even teruggelezen en tot mijn stomme verbazing ontbreekt de verlatingsangst, maar de oorzaak is dezelfde.

Het tegenstrijdige is dat ik ondanks verlatingsangst ook het idee heb dat ik meer vrijheid nodig heb. Aangezien ik mijn kinderen niet op het offerblok kan en wil gooien zal ik die vrijheid op een andere manier moeten vinden. Heb de afgelopen 2 dagen vaak ten onrechte gedacht dat jij dan maar degene moet zijn die ‘geofferd’ moet worden. Dit omdat je een te grote rol speelt in verhouding tot hoe lang ik je ken. Tete a tetes met Jos en de buurvrouw irriteren me, hoe lief en goed ook bedoelt. Hetzelfde geldt voor het mee opvoeden van mijn kinderen.

Okok genoeg gemopperd, over tot de orde van de dag, als ik eraan denk dat ik jou op het offerblok moet gooien krijg ik pijn in mijn buik. Heb nu bovenstaande alinea van me afgeschreven en daarmee is wat mij betreft de kous af. Gelukkig maak ik zelf ook 1001 fouten, nobody’s perfect. Bovendien is je engelengeduld met mij meer dan bijzonder, begrijp niet waar ik dat aan verdiend heb. Je hebt heel wat te stellen met je kerstkado, had mischien beter een rustiger minder complex exemplaar kunnen krijgen (nee, want het bezit van de zaak ik het eind van het vermaak), mogen ontvangen of hoe je het ook wil  noemen.

Je bent voor mijn kinderen, op mij na, liever dan wie dan ook op deze wereld. Je verwent me, geeft me het gevoel dat ik speciaal ben en ik ben vreselijk dol op al die verschillende Maartens die Maarten Schroder heten.

Je bent orgineel, dynamisch en zoals al honderd keer gezegd, ik zou willen dat ik een fractie van jouw vaardigheid om over niets en niemand te oordelen, zou bezitten. Misschien kan ik het van je leren maar Rita Verdonk en mijn buurvrouw blijven kutwijven, ook al zeg ik niet, dan denk ik het. Jij denkt het niet en daarom zeg je het niet, dat maakt je tot een ongelovelijk waardig en dus waardevol mens. Het liefst zou ik nu in de auto willen springen, naar je toe komen vliegen, eerst nog even huilen vanwege alle consternatie en vanwege het feit dat ik heb durfen denken om je te offeren en te denken dat de oplossing is voor mijn problemen. En zo ook nog eens ons niet de kans geven om te onderzoeken wat er na verdieping komt.Ok, als ik dan uitgehuild ben zou ik dingen met je willen doen die zeker niet door de Xerox ballotage komen. Veel, vaak en een beetje vies, wel heel lekker, erg lekker, superfijn. Daarna zou ik dan gerustgesteld mijn hoofd op je borst leggen en heerlijk gaan slapen.Dag mijn lieve superwam, ik houd van je.  De d is voor de taalpurist maar dat kan je vast waarderen. Of van drommelsveel.

Marije

4.2 tot en met 4.5 VERHUIZEN EN VERBOUWING INVOEGEN

4.6 KAREL

Alles , wat ik zeggen wilde:

Fuck it, wat hebben wij een mooi weekend achter de rug. Ik wist niet dat het bestond, en zomaar, zo’n groot cadeau,

Puur ben je, puur zei je, puur was het.

Na drie en een halve week ken, kan je dan zeggen “ ik houd van je”, nee, zeer onverstandig, zeker niet als je zo belazerd bent als wij zijn.

Maar jij bent jij. Of nou ja, jij zegt ‘t en ik schrijf het niet, that’s the deal.

Je bent zo vreselijk enorm briljant geestig, Karel de V kan Appie laten lachen, schateren en bovendien beter laten skiën, als je begrijpt wat ik bedoel. Veel beter.

Lotgenoten, dat zijn we, helaas ook slachtoffer, slachtoffer van vreemdman en vreemdvrouw, de rukkers pur sang. Gewond, maar we leven nog.

Gelukkig is dat niet het enige wat ons bindt. We

houden er allebei van te schurken tegen netoverdegrensland. Flirten met de ondergrens. 

Leven, grote pieken diepe dalen, braak braak, het noemen, intens leven.

Een leven dat bij sommigen veel weerstand oproept. Niet keurig en geordend, niet rijk, geen carrière.

Niks ying en yang, of jut en jul, ying en ying of jul en jul., its you en me babe om even plagiaat te plegen maar you lijkt verdomd veel op me.

Narcissusachtige liefde, ik weet niet wat de wetenschap erover roept: waarschijnlijk iets in de trant ‘gedoemd te mislukken’ maar kak aan de gevestigde orde, orde sucks. En als drs. Appie A dat beweert dan is dat zo.

Weet niet waar you en me naar toe gaan?

Misschien komt Nicolien morgen tot inkeer hoe dom ze is om zo’n bijzonder iemand zo te laten gaan, onnozele snuifknor.

 Misschien, misschien, misschien, er kan van alles gebeuren. Misschien gaan we ook gewoon 40 jaar lachen en dan keten in het hiernamaals, misschien wel. Bij misschien kan alles.

Misschien ben ik nu al zwanger van een vijfling, kan zo maar. Bouwen we een semichimpiechamp met 9 naaimachientjes, een illegaal naaiatelier annex wietplantage. Overal camera’s want er bestaan kinderarbeidfetisjisten die dol zijn op dit soort taferelen en ergens moet er toch poen op tafel komen om al die mondjes te voorzien van spinazie en meer van dat soort futiliteiten. Bovendien hoe sterker het kind des te harder kunnen ze werken. Hupsakee, de zweep erover, niet lullen, lekker zakken vullen, Misschien.

Misschien wordt je bedrijf groter dan de BAM. Of krijg je een aanbieding te werken voor Saoedische koning Hoesein Ali Baba de V, de betere olieprojectjes. Misschien word je hoofd van de leukste school van Nederland. Of je gaat in de west Europese blondenvrouwenhandel.

Je opent de beste kroeg van New York. Misschien.

Misschien word ik schrijfster of directrice van de vereniging van Europese kringloopbedrijven.

Of word ik eindelijk skilerares. Chique prostituee. Lijkt me gezien mijn abominabele vaardigheden niet echt een optie maar je weet het nooit. Heb de 1e aanbieding al gehad. Wat spray blond wel niet kan doen met keurige corpsmeisjes.

Misschien verongelukken we morgen in de niet APK gekeurde auto. Of word ik toch stiekem gepureerd door mijn allerschattigste ex-man.

I don’t give a shit, ik leef nu niet morgen. Morgen is voor burgers vol vakantieplannen.

4.7 FUCKING GAY

Ode aan mijn vriend Papa,

Je bent niet ik eens meer jarig, lieve boogschutter, het is ook geen kroonjaar, 69 niets aan de hand, eigenlijk. Toch ga ik je, bij gebrek aan speechvaardigheden schriftelijk in het zonnetje zetten. Iets wat jij meer verdient dan wie dan ook. Bovendien weet je het nooit met oude mensen: misschien sta je volgend jaar wel onder curatele van mij i.p.v. andersom, zou eigenlijk wel eens terecht zijn.

Het eerste wat ik dan zou doen is een van de 39 tafeltjes die je in je huis hebt staan lekker verpatsen. Vol = vol, dat geldt zeker voor het meubilair van het pand aan de Emmastraat 32 D. Daarna is het servies aan de beurt, wat doet een man alleen met  8 serviezen, dat vraag ik me werkelijk af? Een keukenservies, een keukenreserverservies, een eetkamerservies en goed eetkamerservies, diverse antieke wedgewoodserviezen voor bij het zilver, of nou ja, grotendeels verzilverde, een kerstservies, een servies voor de sier, een toch ook wel zeer uitgebreid servies voor de kleinkinderen, een terrasservies, een reserve buitenservies en ga zo maar door. 

Dan heb ik het nog niet eens gehad over je schilderijenfetisjisme, hebzucht naar beeldjes en andere  “prullaria” van de veiling. Ook enigszins vreemd is je dekbedovertrek verzamel woede, ken geen andere man die zoveel dekbedovertrekken bezit dan jij. Over tafelkleedjes nog niet eens gesproken….

Had ik ‘t al gehad over het feit dat je zo’n  9 brillen per jaar verslijt? Dat je struikelt over losliggende stoptegels in het oh zo keurige Amsterdam zuid, dat je altijd hetzij je sleutels hetzij je portefeuille kwijt bent, dat je 25x per jaar bij Garage Van Yperen met je Mishubishi Pensionada auto bent,  gewoon voor  gezelligheid en soms omdat je vergeten bent de lichten uit te doen en simpelweg de accu opgeladen moet worden.

Dat je soms een klein slokje teveel drinkt, dat je van Bas meer wonderen verwacht dan hij kan handelen, dat je slim inkopen tot kunst verheven hebt, dat je fietst als een nozem, dat je administratief het wiel niet hebt uitgevonden, dat je af en toe op het verkeerde paard gokt, dat je niet kan inparkeren en dat je chaos verzamelt.

Had ik ‘t al gehad over

Had ik ‘t al gehad over het feit dat je een dochter hebt waarvoor je dag en nacht klaar staat? Voor wie je de rots in de branding bent. Een soms extreem lastige dochter die soms al haar frustraties richt op degene die haar het meest na is, jij dus. Een dochter, 12 ambachten, 13 ongelukken… Een gescheiden dochter die altijd in jouw huis mag logeren. Die, waarschijnlijk erfelijk belast met de van Appeldoorn disease, altijd om niets in de problemen komt. Een dochter die meer kost dan dat ze oplevert, die meer krijgt dan ze verdient.

Een dochter, die ondanks al haar beverwijkse bijzonderheden, heel erg trots is op haar vader en enorm van hem houdt. In 1e instantie omdat hij zowel een vader is als een vriend In 2e instantie omdat hij altijd zo goed voor haar moeder gezorgd heeft, hetgeen zeker geen gemakkelijke opgave was. En in 3e instantie omdat hij het heeft gedurfd om te kiezen voor zijn hart. En in zijn hart zit Henk, Henk Tegel of Henk van der Hoek, ook al wil deze Henk daar niet echt aan.

Hoe bijzonder is het dat je dat durft. Alles riskeren voor een man, sociaal wenselijk een ramp, zeker voor de omgeving waar jij in verkeert.

En ik durf op mijn beurt te zeggen dat dat kon dankzij ons, je dochters, die daar geen enkel probleem van hebben gemaakt wetende wat voor ellende je hebt meegemaakt. Dat het leven met mama absoluut geen feest was, hoe lief ze het ook bedoelde. Dat je eindelijk, na heel veel jaar, iemand bent tegengekomen die plezier en geluk brengt, zoals het hoort in relaties.

En de grap is, door jouw openheid, heb je iedereen het gras voor de voeten weggemaaid en iedereen accepteert en waardeert je om wie je bent.

Als ik heel eerlijk ben zou ik het ook eenvoudiger vinden als je een vrouw had gevonden, zo hoort het immers. Ook had ik daar een extreem goede kandidaat voor, je beste vriendin, die zo; n goede vriendin is dat ze jouw geluk altijd voorop stelt, en dat is denk ik echte vriendschap.

Maar goed, net als dat ik wil dat jij je niet met mijn partnerkeuze bemoeit, geldt dat natuurlijk ook omgekeerd, geen oorbellen, geen tatoeages, that’s the rule en voor de rest zoek je het maar uit….

En Henk is meer dan heel OK, geen brommer, geen oorbel maar wel a lot of fun en een ontwapende openheid waar velen wat van kunnen leren. Henk, die bijna doller is op mijn vriend, dan ik zelf. Zijn enthousiasme werkt aanstekelijk. Zijn plezier over kleine dingen ontroert me en ik weet, dat hij ondanks zijn gebrom en ontkenning, van mijn papa houdt, dat is het enige dat telt. Zelfs al zou hij stiekem toch een klein ankertje op zijn bovenarm getatoeëerd hebben, ik vind hem heel erg lief. Ik respecteer zijn aanvankelijke terughoudendheid naar ons enorm maar vind dat dat nu maar eens afgelopen moet zijn.

Donkerblauw ribfluweel en zwart ribfluweel is een hele goede combi, de Henken zijn waanzinnig geestig en lief, hoop dat jullie nog velen jaren gelukkig zijn.

Een hele dikke kus! Tot zo.

Aangezien ik maandenlang niet geschreven heb voeg ik het Rotary verhaal in omdat dat een goede weergave is geweest van de periode dat ik niet schreef.

De Rotary Aalsmeer.

Hoofdstuk 5 ROTARY

Op het moment dat je het diepst diepst kan zinken, begin ik, als overtuigd atheïst, bijna gelovig te worden. Dankzij Herman, Nerine en Jos, Dankzij jullie allemaal.

Eerst een uitleg over zinken, hoe kan je zo diep zinken, hoe kan het dat Herman u heeft verzocht te helpen?

Omdat u mij zo vreselijk heeft geholpen heeft u recht op een eerlijk antwoord:

Soms gebeuren dingen waartegen men of in ieder geval ik niet bestand is, waarbij iemand die alles ogenschijnlijk redelijk voor elkaar heeft verandert in een chaotica pur sang, als ik eerlijk ben was ik al niet zo gestructureerd. Soms heb ik het idee dat ik door pech achtervolgd wordt, soms het idee dat ik verdriet creëer. Ik sla ook nog wel eens een zeer goede raad in de wind. Sterker nog, als ik eerder beter had geluisterd naar bijvoorbeeld Herman, zou ik hier nu niet staan.

Omdat mijn verhaal absoluut niet louter ellende is, omdat ik u niet wil opzadelen met niet terzake doende informatie zoals mijn levensgeschiedenis en omdat ik me verbaal nooit zo zou kunnen uitdrukken zoals dat ik dat schriftelijk kan wil ik u graag deelgenoot maken van een van de beslommeringen die mijn ten deel zijn gevallen:

Helaas is mijn schrijfstijl cynisch, hard en overdrijf ik naar liever lust. Ik kwam erachter dat het een lastige eigenschap is als je juist mensen heel positief wil benaderen om ze te bedanken voor alles wat ze hebben gedaan.

Een vriend van mij zei, nadat hij het verhaal over uw hulp hoorde, heel terecht: “en Marij, wat ga jij doen voor de maatschappij om dit goed te maken, om iets terug te geven? Een beetje verbouwereerd over een dergelijke moeilijke vraag zo vroeg in de morgen, stamelde ik, “ik weet het niet, ik weet het echt niet”. Het eerste wat ik kon bedenken, ik ga vrijwilligerswerk doen en voegde meteen de daad bij het woord, niet beseffende dat ook voor het meest simpele vrijwilligerswerk een hoofd zonder chaos nodig is.

Verder vertelde ik ‘m dat mijn kinderen, Sam en Emilie, ook tot de maatschappij behoren en dat het enige wat ik echt oprecht kon doen op dat moment is om zo goed mogelijk voor ze te zorgen. Ze een fijn thuis te geven, stabiliteit, reinheid, rust en regelmaat en al dat soort Dr. Spock-achtige zaken. En bovenal heel veel liefde en aandacht. Iets goedmaken van de ellende die ze hebben doorstaan of nou ja, iets, meer alles, alles goedmaken. Een jaar geleden was ik ervan overtuigd dat ik het niet kon, alleen 2 zulke kleine kinderen opvoeden, nu weet ik dat ik het kan. Het is ook geen opgave, het gaat vanzelf en ik geniet ervan.

De zwarte dalen zijn zo goed als verdwenen, antidepressiva bijna geheel overboord.

Bijna, helaas, met geheel zonder zou ik geen vrienden overhouden en pleegt mijn vader zelfmoord. Dit was althans mijn laatste ervaring in de herfstvakantie. Durf deze stopexercitie alleen nog maar aan op een locatie enorm ver weg, totaal afgesloten van de bewoonde wereld, volledig verlaten. Was namelijk redelijk onhandelbaar en dat terwijl ik doorgaans zo’n schattig meegaand popske ben, ja heus.

De maatschappij gaat iets terug krijgen van mij, dat beloof ik u en belofte maakt schuld.

En nog indringendere vraag:  “ik ben heel erg blij voor je maar waarom jij?

Jij die niet driehoog achter woont, die zelf  voor bijvoorbeeld dit huis en de verbouwing gekozen heeft. Jij die wetenschappelijk geschoold bent dus eigenlijk prima opgeleid. Jij die gezond bent, 2 gezonde kinderen hebt, die eigenlijk dus alles heeft wat haar hart begeert.

Ik kon ‘m alleen maar (in navolging van Acda en de Munnik) zeggen ‘ik heb een 2e kans gekregen en dat is meer dan ik verdien”.

5.1 Buiten is het guur, binnen is het fijn, extreem fijn en rustig

De eerste dag zonder bouwvakker/schilder/bouwmanager/loodgieter/timmerman/elektricien en runner, wat dat laatste ook inhoudt maar het klinkt in ieder geval goed. En sorry lieve bouwmensen, jullie zijn ontzettend gezellig, kundig, hardwerkend en begaan maar ik ben zo blij dat jullie het pand verlaten hebben. Geen herrie meer, geen troep, geen koffie met 10 suikerklontjes. Weg met al dat gereedschap, kan alleen nog maar een piepklein hamertje, een schroevendraaier en wat spijkers om wat laatste klusjes te doen, handelen. Ben gereedschapoverspannen werkelijk waar. Dat bestaat, kenzostress, Boschallergie, Blackendecker ook niet  lekker. Dan heb ik ’t nog niet over verf, kwasten en alles wat daar mee te maken heeft. “t is allemaal verdwenen, weg.

Weg met het eindeloze gezeul met kratten bier. Weg met vragen waar ik toch nooit het antwoord op weet; “hoe wil je de architraaf?” “waar ligt de bovenfrees??”, “

Weg met dat onbegrijpelijke jargon:” zetting en zakking, klezorenverband, variabele en rustende belasting van de balken, tegels op zwaluwstaarplaten, muren tikken en deuren föhnen”.

Weg met vieze voeten en plas op de bril. Weg met ranzige schilderoveralls en andere stinkende werkpakken. Weg met de extreem vieze handenreiniger. Weg met alle grappen en grollen .

Niets generaal pardon, allemaal lekker weg!

En waarom lekker?

Eigenlijk is dit de 1e dag van mijn 2e leven, oud en nieuw

Buiten is het guur. Storm, kans op windstoten en liters, liters en nog meer liters hemelwater.

Een extreme sportstest voor Dorpsttraat24a. Zou het dak het wel houden? En het balkon? De goten? Staat het konijnenhok wel stevig gefundeerd?

De barre weersomstandigheden van dit moment vormen de vuurproef van mi casa. Bezorgd bestudeer ik de zeer zeldzame boom (“een parel van een cipres mevrouw, zei de hovenier) in de tuin, markeringspunt van het oude dorp van Amstelveen, met zijn 9 meter hoogte en diameter van 6 meter, bijna groter dan de kerk.

Hoop niet dat deze zeldzaamheid onze kostbare casa gaat vernietigen. Dat parel lijdt aan een zeer uitzonderlijke cipresverwelkingsziekte. Dat parel met zijn olijke nootjes bij de eerste forse windstoot omknakt.

Parel kan weliswaar ook goed vallen, dat wil zeggen, niet op caso Dos23a maar op de A9, maar toch… Zal wel even schrikken zijn voor al die bestuurders daar als er opeens een heuse zeldzame kerstboom zonder ballen de weg verspert. File,……. dat lijkt me heel duidelijk. Met En dan heb ik het nog niet eens over de die zwerm eekhoorntjes op de A9 om alle parelvruchtjes van de boom snel naar hun holletjes in het Amsterdamse bos te slepen. Milieu activisten op de bres voor de eekhoorntjes, nog meer file, spandoeken op de brug, wat een consternatie, wat een file

Met een beetje geluk is de A9 door dit ongeluk meteen een paar metertjes breder en bewijs ik de gemeente en haar inwoners een grote dienst.

Een waar kerstmirakel zou het ook zijn als de Parel per ongeluk heel links omvalt en het huis van de buren links verminkt voor zover dat nog verder mogelijk is. Daar wonen namelijk onnozele klagers die 35 x per dag het zinnetje “wij willuh gewoonn onse privasie” oefenen om dat 1 x per maand heel stellig tegen mij te kunnen uittuhh.

Overigens heel anders dan de buren rechts. De buurvrouw (koningin van het dorp) ligt dikwijls onder auto’s om ons dwergkonijntje Lotje van 6 kilo te vangen en die hoor ik ook niet klagen. Waarschijnlijk is deze overijverig konijnenzorg te danken aan het feit dat zij bang is voor een grensconflict met de familie Smes, geen onterechte angst als je de kadasterkaart nader bestudeert. De buurvrouw heeft zich nogal wat metertjes Smesterrein toegeigend, niet zo democratisch van de koningin. Maar goed, eigenlijk heb ik een beetje medelijden met haar nu er sjonnies naast haar zijn komen wonen. De verloedering van het dorp heeft toegeslagen en dat moet voor de koningin moeilijk te verwerken zijn. Ik zal me dan ook wel rustig houden over die paar metertjes, ..voorlopig althans.

Een geluk bij een ongeluk zou zijn dat ik door mijn gebrekkige administratieve vaardigheden over tenminste 2 opstalverzekeringen beschik dus dat zou de pijn enigszins verzachten maar toch.

Dat alle inspanningen van iedereen teniet worden gedaan, dat de ban op gereedschap opgeheven moet worden, ik durf er niet eens aan te denken…………

5.2 Binnen was het een ramp, buiten ook.

Buiten lopen ongure types rond, tbs-ers op verlof. Buiten is polonium, ook ernstig. En er is ander gespuis waaronder een lastige eindelijkexman waar ik graag een flacon, of hoe dat spul ook verpakt wordt, polonium over had uitgestrooid. Buiten was Ali, de Iranese aannemer, komt ook in aanmerking voor een flaconnetje of 2 van dit Russische supergoedje.

Ali, geen schuilnaam, heb ik heel betrouwbaar via Marktplaats, gevonden. Hij heeft eerst geholpen met verhuizen. De meeste spullen gingen naar de opslag. Later bleek echter dat hij ook een grootdeel naar zich zelf verhuisde. Afgezien van geld, een best aardige breedbeeld tv en wat sieraden die van mijn moeder geweest zijn weet ik niet eens wat hij allemaal heeft meegenomen.

Ali leek zo enorm betrokken en werkte heel erg hard. Ik vertrouwde hem volkomen.

Toen ik op een gegeven moment struikelde over een balk en mijn enkel een beetje brak was het heel normaal om hem mij bankpas te geven om zo benodigde materialen te kopen.

Toen ik er uiteindelijk achter kwam dat hij de boel zo enorm belazerde en hem het laatste deel niet wilde betalen dreigde hij het huis in brand te steken met arme timmerman Vladimir en ex vriend Maarten erbij.

Het leek mijn vader een goed idee om maar gewoon wel te betalen.

Buiten is het guur, binnen is het fijn, extreem paleis

Buiten is het guur maar binnen is het fijn, extreem fijn en warm.

Warm en behaaglijk, niet in de laatste plaats te danken aan een zeer goedwerkende CV installatie en genoeg radiatoren om de noordpool met haar kerstman rappeklap van de aardbodem te laten verdwijnen. Die noordpool, noodpool als je de berichten mag geloven.

Het Dubbeledikkeglas beneden zorgt ervoor dat dit doemscenario geen werkelijkheid wordt. Het is prachtig en echt heel behaaglijk.

Nee, we hebben geen last meer van Koudebruggen om met nog maar eens met wat jargon te strooien, wij zitten er lekker warmpjes bij.

Niet alleen warm, ook nog eens heel droog, want het lekte binnen overal. Typisch Aliaanse zeefkunst. De buizen van het riool waren niet aan elkaar gemaakt, de wc waterde af onder de vloer i.p.v. in het riool. Verwarmingsbuizen waren niet goed gekoppeld en liepen bovendien midden voor het raam, esthetisch zeer onwenselijk. Gelukkig verleden tijd,

Buiten is het guur maar binnen is het fijn, extreem fijn online.

De computer die ik gekregen heb met woofer staat te blaffen, de radio dreunt.

De computer heeft het naar haar zin want ze heeft eigen groep in de meterkast. De elektricien heeft elk apparaatje van zijn eigen groepje voorzien, er zijn 10 groepjes, voorheen slechts 2, decentralisatie noem je dat. In de politiek een ramp, voor Dos24A een grote zege.

Brandgevaarlijk waren die drie groepjes ook, althans dat zeiden die perfectionisten van het Nuon. Stopcontactplaatjes zonder stopcontact erachter, draden met 220 bungelden vrolijk uit de muur, de aarde was van de aardbodem verdwenen, scheen ook noodzakelijk te zijn. En om eerlijk te zijn, 80 kilometer pvc buis in ’t zicht is niet fraai, daar kan ik dan weer over vallen.

Dankzij de decentralisatie kunnen mijn kinderen weer besjes schieten met de pvc buizen, daar zijn ze per slot van rekening voor bedoeld.

Binnen is het een paleis

Als ik besluit de computer even met rust te laten en wat door mijn paleis te gaan rondslenteren, valt mij direct de verende geluidsdichte en waanzinnig mooie laminaatvloer op. Even voorzichtig springen, ja hoor, ’t veert heus. En niet alleen over de vering ben ik zeer te spreken. Het is oogstrelend mooi.

Aan mijn rechterhand blik ik in de luxueuze badkamer waar ooit eens door een piepklein Aliaans foutje warm water door de wc stroomde. Is natuurlijk wel hygiënisch maar niet zo economisch. Erg onpraktisch zeker als er uit de badkraan alleen maar koud water stroomt.

 2 vloeren verder, tegels erin, tegels eruit, andere tegels erin, andere tegels eruit, uiteindelijk supercoole Veerhuis planken erin, zwarte teakkit ertussen en weg lekkage. Zo is het ook verlopen met de wc en het bad. Een enerverend project zo’n nieuwe badkamer

Het resultaat mag er wezen als je dat over je eigen badkamer mag zeggen. Alleen de wc pot van de firma Praxis doet nog steeds niet altijd wat ik wil maar ik blijf dapper strijden met waterpomptang in de aanslag. Meestal niets ernstigs; meer om de wc eendjes (schoonmaakblokken) uit de pot te vissen die Eem vrolijk heeft doorgetrokken.

Aan het einde van de corridor bevindt zich het heiligdom van Emilie, 4 jaar. Roze zet daar de toon, een hoop roze. Roze gordijnen en een roze blind, wit met roze medaillonbehang en voor de rest roze en witte (godzijdank) muren en natuurlijk ook daar de verende laminaatvloer.

Eem is dolgelukkig met haar kamertje. Ze is met haar vier jaar hard op weg hippie te worden en hopelijk voorkomt deze keurige meisjeskamer ook dat ze strakjes stiekem zit te blowen bij een of ander wazig concert, moet er niet aan denken.

Aan uw linkerhand is de hangar van Sam, hij wilde een vliegtuig kamer en zo geschiedde. Helaas bestaat er geen vliegtuigenbehang dus bij gebrek aan beter een soort MASH-versie hiervan. De hangar kan volledig verduisterd worden. Rolluiken, rolgordijnen en overgordijnen moeten Sam helpen met zijn slaapproblemen. Tot dusver helaas nog zonder succes. Aan de aankleding kan het in ieder geval niet liggen.

Via de trap naar beneden:

De nieuwe houten vloer springt onmiddellijk in het oog, voor de zekerheid heb ik ‘m 6 keer gelakt, definately limonade-proof dus. Een geheel nieuwe vloer bovenop de nieuwe vloer, deze laatste was een niet zo’n gelukkige aanschaf die ik niemand kan verwijten behalve mijzelf.

In de twee gangetjes liggen prachtige tegels. In een van de 2 gangetjes ligt vloerverwarming. De wc beneden had ik uit budgettaire overwegingen geschrapt. Nu zijn er echter wandjes geplaatst en hebben we een trendy wc met alles erop en eraan, zomaar alles gekregen.

Buiten is het guur maar binnen is het fijn, extreem fijn met gordijn.

Ik heb alle ‘aankleding’ mogen uitzoeken, sterker nog, er kwam een oergezellige mevrouw met manden en manden met stalen en stalen van de meest prachtige fantastische stoffen.

Ik voelde me op dat moment zo vreselijk verwend dat ik er eigenlijk op dat moment helemaal niet van kon genieten, zo verlegen was ik met zulke grote cadeaus.

Als ik nu naar buiten kijk wordt het sombere regenlicht gefilterd door een paar blinds van paarsgoud linnen en daar word ik te vrolijk van. Als ik toch niet meer naar buiten wil kijken sluit ik de meest prachtige, eveneens paarsgoude taft overgordijnen en geniet ik intens van de gezelligheid en warmte binnen, sentimentele kneus, ikke.

Buiten is het guur binnen is het warm en (bijna) Rijk

De computer heeft het naar haar zin, ze is de hele dag online. Er wordt heel wat afgesurfd op het wereldwijde web. Zelfs wordt er weer ingelogd bij de Bank, een godswonder. De Bank is namelijk lange tijd een extreem vervelend pain in the ass geweest, dat hoort niet voor DeBank.

Niet alleen De Bank zat in De Ban, met De Bank, de deurwaarders, tollenaars en alle andere crediteuren.

Dankzij Wim Zandvliet, Jos, Herman en Nerine die mijn administratie hebben geordend verleden tijd. Ongelofelijk maar want dat was zo’n enorme berg wanhoop.

In al mijn briljante voorzienigheid had ik niet kunnen bevroedden dat als de berg niet naar Mohammed komt, Mohammed getogen met een perforator en ringbandmappen, daadwerkelijk naar de berg komt. De wonderen zijn de wereld echt nog niet uit.

Nog steeds denk ik af en toe terug aan het moment waarop Herman zei, “die Credit Card, die moet eruit”. “Nee”, riep ik onmiddellijk vol afgrijzen. “Nee, dat kan niet want daar leef ik van als ik niet meer kan pinnen kan”. “Dat is nu precies het probleem, gooi ‘m weg, doe verstandig, zei Herman wijs, ’t leek Wim Zandvliet ook heel noodzakelijk bovendien”. Aangezien ik doorgaans niet zo verstandig ben bleef ik nog wat pruttelen over de voordelen die deze creditcard bood. Met pijn in mijn hart heb ik ‘m uiteindelijk doorgeknipt, meer een symbool dan een werkelijke vernietiging. Creditcardmaatschappijen kunnen rappeklap, binnen 24 uur, een duplicaatkaart sturen, maar nee!, ook al is de gedachte in mij opgekomen slecht als ik ben, waar zou ik dan mee bezig zijn? Verraad aan het symbool. Een lang verhaal kort, nee, nee, en nog eens nee, geen creditcard meer in mijn portemonnee.

Het gaat zelfs zo goed met mijn financiën dat ik binnenkort een brief van DeBank verwacht; ‘wij maken u erop attent dat uw rekening courant al verdacht lang een positief saldo vertoont, dat al uw automatische incasso’s worden afgeschreven en dat uw bankpassen niet geblokkeerd worden.

Wij verzoeken u dit overschot zo spoedig mogelijk af te romen. Informeer hiertoe bij een van onze beleggingsdeskundigen. Indien u hier niet toe in staat bent zou u dan zo vriendelijk willen zijn contact op te nemen met uw bankfiliaal om uw situatie uit te leggen. Blablabla.

D-day

Zal niet licht de dag vergeten dat ik bij Herman en Nerine op een zondag zat uit te huilen vanwege het feit dat het uit was met mijn te optimistische vriend, voor 9000 euro ben je helemaal klaar met verbouwen, berekening van de bouwmaat erbij, handyman M. Heel naïef had ik dat aangenomen als zoete koek.

Nerine en Herman vertelde me toen zo onbeschrijfelijk lief dat ze me gingen helpen. Ik kon toen nog niet weten hoe enorm. Wat zij allemaal voor ons, inclusief Joris, hebben gedaan grenst aan het ongelofelijke. Ik kan ze nooit nooit genoeg bedanken want zij hebben mij en veel belangrijker de kinderen behoed voor een akelige afgrond. Als ik dit schrijf begin ik meteen te huilen, zo bijzonder dat zij voor mij zijn.

Helemaal verbouwereerd was ik toen Herman vertelde dat hij een verhaal had gehouden bij de Rotary en dat alles goed zou komen. Dat wildvreemde mensen zomaar hadden aangeboden om mij, helpen en dat daadwerkelijk ook op zo’n bijzondere manier hebben gedaan.

Het is potverdorie net kerst, zo sentimenteel word ik daar van als ik dit schrijf. Ik weet niet hoe ik u ooit genoeg kan bedanken, alleen door u aan te kijken en te zeggen “dankuwel”, u hebt ons enorm geholpen.

Op die zondag voegde Nerine voegde meteen daad bij het woord en belde een zekere Karel, bouwmanager, die de volgende morgen op de stoep stond.

Nog eens 2 uur later stond deze Karel al mijn eigen stukadoor en timmerman Vladimir uit te foeteren.

Vooral zeer rustige Vladimir was in 1e instantie nogal onthutst door Karel’s voortvarendheid en zijn “waarop sta je nou te wachten, vladi, vort”.

Karel kent iedereen en u dus ook. Hij regelde die bewuste maandag met een paar telefoontjes alle gear en de benodigde mensen om de gear te bespelen. De loodgieter Michael, elektricien Peter, schilder Steven en runner Bas, brugwachter en manusje van alles.

Eigenlijk loopt hij de hele dag te tieren maar mede dankzij het inschakelen van Karel en natuurlijk Karel zelf ging in het huis aan dorpsstraat de zon weer schijnen.

Er werd zoveel gelachen, zelfs Vladi heeft geleerd te bulderen van pret, iets wat onmogelijk lijkt als je ‘m ziet.

En “en passant” managede Karel niet alleen de bouw maar gaf hij ook nog mijn kinderen een succesvolle cursus “luisteren doe je zo”.

Iets later, dezelfde maandag, kwam een grote BCC vrachtwagen een fonkelnieuwe koelvries combi brengen, zomaar Sinterklaas. Ben hard gaan huilen van het rare gevoel van schaamte en dankbaarheid door elkaar. Wist niet wat ik met de situatie aanmoest, of ik dit allemaal van zomaar aan kon nemen, deze megasurprise.

En dat was nog maar het begin.

Ik weet niet eens precies wat ik allemaal van u heb gekregen en ook niet van wie, het is ook eigenlijk te veel om op te noemen. Van spijkers tot beton storten, van schroef tot nieuwe (houten) vloeren, van kwasten tot sanitair en tegels. En van hele gemene openstaande kleine rekeningetjes tot afgrijselijk forse exemplaren, weg waren ze.

Want buiten is het guur maar binnen is het fijn, extreem fijn.

Gelukkig kan ik dankzij de inspanningen van mediator Jos, Herman en Nerine mijn eigen achternaam in ere herstellen en kan ik verder zonder ugly ex. Sowieso ook een mirakel dat dat is gelukt.

Joris, ja de ex heeft ook een naam, en ik blonken niet uit samenleven, laat staan in scheiden, dat moge duidelijk zijn. En het is dan ook een hele opluchting dat het achter de rug is, dat ik verder kan leven onder mijn eigen naam, dat ik verantwoording heb voor mijn eigen chaos of structuur. Dat ik, samen met Sam en Eem, opnieuw ben begonnen, het kan alleen maar beter nog worden. We wonen in het allerfijnste huis met de leukste tuin van heel Amstelveen

Buiten is het guur maar guur is gezond;

Vandaar een nieuwe man in ons leven, geen ex maar Rex, een chocoladekleurige lompe labradorlieverik, Rex. Hij is dol op buiten.

Heb wel met hem afgesproken dat wanneer hij de vloer bevuilt, stoeit met de gordijnen of het dubbeledikkebenedenglas bekrast, hij ook razendsnel rexit is, maar tot nu toe gedraagt hij zich als een echte heer.

Buiten en binnen is het reuzefijn

Maar het regent en het regent: zonnestralen

Even rustig ademhalen

Lijkt of regent als altijd

Maar het regent, het regent zonnestralen

Ik heb een 2e kans gekregen en dat is meer dan ik verdien.

“Morgen is altijd een betere dag”, morgen ga ik werken, mijzelf ontwikkelen, op eigen benen staan. Maar bovenal wil ik morgen een nog betere moeder zijn.

Morgen begint vandaag.

Wat de toekomst brengt weet niemand, voor ons ziet het er zonnig uit en ik geniet van het leven, elke dag een paar minuutjes meer.

Het belangrijkste dat ik van u heb gekregen is dat de wanhoop plaats heeft gemaakt voor hoop.

En wat zou kerst vieren betekenen zonder hoop?

HOOFDSTUK 6 FUCKING FIRST ANNIVERSARY

Anna’s eerste verjaardag, wou dat kon bellen met de Hemelfoon, earth calling heaven, come in heaven.

Hopelijk als god bestaat is Anna zijn favoriete hemel-babe. Houd ze met haar Vtech blazoengeschal alle engelen uit hun slaap. Zet ze vrolijk haar eerste stapjes op hemelbodem.

Schatert ze om de bizarre outfit van oom Jezus. En is ze niet boos, niet onbeschrijfelijk kwaad, op mama aarde.

My little angel, earth is doing ok, meer dan ok, in ieder geval een groot deel van de tijd.

De wereld is op dit moment redelijk rustig. Natuurlijke er zijn altijd de hypocriete politieke spelletjes. Natuurlijk is er honger en oorlog, watersnood en droogte, wacht iedereen op een niet te genezen influenza C dat het bevolkingsoverschot moet afromen, maar what’s new, that’s earth.

De hele wereld is trouwens op zoek naar een extreme terrorist die verstoppertje speelt, ja Anna, dat moet je toch aanspreken. Als je weet waar hij zich ophoudt moet je even hemelfoonen, dan zijn wij binnen en ook al profiteer je er niet van mee, een auto is geen overbodige luxe. Ik haat fietsen honneponnetje dus misschien kunnen we het op een akkoordje gooien, jij tipt de verblijfplaats van de naamgenoot van je grote broer (O Sam A) en ik maak het leven van je vader zuur, voorzover ik dat nog niet doe, de uitvinder van de hemelfoon, het brein achter de operatie “let’s make some fun, fuck around and kill Anna, de fopchirurg. Het goede van de zaak is dat je niet jaloers hoeft te zijn op je familie down town, hij heeft net zo weinig interesse in Sam en Emilie als in jou, voor hem bestaan ze ook niet, dus dat maakt het dan weer iets makkelijker voor jou en dat weer  is goed voor het hemelse verwerkingsproces.

Ok we dalen een niveautje en komen terecht bij het wel en wee van ons kikkerland. En hoewel we in Nederland de meest vreemde kabinetscrisis ooit achter de rug hebben gaat het goed met Holland, mocht het je interesseren. Er is meer gepind in de maand december dan ooit, ja da’s lekker voor de economie. Als dochter van een raszuivere kapitalist moet je dat goed doen. Prinses Amalia weet het zeker (privé dec 2006): ze krijgt een broertje dus met koningshuis gaat ook alles fijn,

Nog een niveau zakken: De provincie NH wil de Antillen annexeren om zo de slavernij een nieuw leven in te blazen. Dit alles terwijl deze provincie gedoemd is om in 2040 onder water te zakken dankzij een klimatologisch probleempje. Dat zou ik dus mooi nooit doen als ik de Antillen was, maar goed wie ben ik. Een suffe politicologe die zich alleen maar druk maakt over een heel klein wereldje, het wereldje waarin ze zich schuilhoudt, een ministaatje in Amstelveen.

En jij bent ereburger van dit ministaatje. Gefeliciteerd mijn popske met je eerste hemeljaardag. KUS

6.2 Fucking huppelkutjes

Schrijven, alles wat in je omgaat opschrijven, het werkt. Dat opschrijven was trouwens het idee van een HG psychologe ergens bij de wallen. “begin maar eens elke dag een kwartier met alle scheldwoorden voor Joris die je kunt verzinnen op te schrijven”. Wat zij op dat moment niet kon vermoeden was dat dat kwartier nu al bijna anderhalfjaar duurt dat ik al honderden pagina’s heb volgescholden. Dat mijn computergeheugen bezwijkt van al dat schelden. En dat schelden verpakt wordt als cynische semi-geestige verhalen die zo hard zijn dat eigenlijk niemand ze kan lezen zonder verontwaardigd te zijn. Maar goed, kak aan de wereld, kak aan alle stumpers, toch stiekem een scheldwoord, die denken dat ik voor mijn lol aan het schelden ben. Sowieso kak aan alle burgers die denken “zou mij nooit overkomen” want morgen ben jij aan de beurt of jij of jij.

Mensen op het schoolplein die me heel meewarig aankijken als ik weer eens te laat de kinderen kom brengen. “Zag je die rode ogen?”“Vast coke gesnoven de hele nacht”. Erg hè, haar man heeft haar gedumpt toen ze zwanger was. Heeft toen abortus gepleegd toen ze al heel ver zwanger was ergens in Duitsland ofzo want in Nederland burgerland mag dat niet.    Zielig voor die kinderen hè”, Nou ja, ze zal het er wel zelf naar gemaakt hebben, ja jemig, vreselijk. Komt wel vaak te laat hè? Heb je die auto gezien? En dat gerook, afgrijselijk. En zo staan ze nog wat verder te smoezen over andere hopeloze schoolpleingevallen.

Maar pas maar op, huppelkutjes van het schoolplein,……… , pas maar heel goed op.

Vanavond pak ik jouw liefhebbende echtgenoot, …..zo ben ik dan ook wel weer.

Ja, das schrikken braaf huppeltje, maar zo steekt de wereld of in ieder geval Amstelveen eenmaal in elkaar. In 1890 en Abina is dit aan de orde van de dag.

Natuurlijk komt het uit, ik tatoeëer (met de Disneytatoeageset van Emilie) als hij slaapt in mijn bed “Appie hates huppelkutjes” op zijn lul,  

En als jij dan met roodbehuilde ogen op het schoolplein staat weet ik…., haar man heeft een ander wijf geneukt, erg hè.

Haha, ik kan dit nu wel allemaal schrijven maar er is geen woord van waar, heb nog nooit een snifje coke gesnoven zelf nog nooit gezien, ben de laatste jaren niet in Duitsland geweest en heb zover ik weet nog maar een keer, alleen gekust met een getrouwde man, nee 2 keer. De laatste keer telt niet mee want dat was om Karel te shockeren en omdat de man in kwestie me deed denken aan iemand waar ik een enorm zwak voor heb.

Bovendien zijn de mannen waarmee ik heb gesexed nog steeds op 2 handen te tellen. Niet in de laatste plaats te danken aan het feit dat ik nog wel eens in herhaling val.

Bovendien had die Ted een vrij huwelijk wat dat ook moge inhouden. Die lieve Ted is zich rotgeschrokken want ipv me ‘uit elkaar te scheuren zoals hij veelbelovend in mijn oor fluisterde”, kwam Karel in café het Zijspoor alias het Spoor Bijster en rampzalig ongenuanceerd als hij (Karel) is, kwam Ted er ternauwernood zonder klerenscheuren van af. Of tenminste dat hoop ik althans want ik was naar de wc gevlucht en zat daar te bidden voor betere tijden. Dat bidden deed ik dan ook weer niet alleen, deed ik samen met de barkeeper die me een lesje broodnodige deugdelijkheid een eerzaamheid predikte. ‘Ken je echt niet maken wat je nauw doet, ik ken Karel en Karel is ok, en als je ‘m niet meer moet of niet echt van ‘m hou dan moet je dat gewoon zeggen en niet met zo’n kakker staan te zoenen. “ja, maar kakkers daar hou ik van, geef mij maar een warme poloVhalstrui en donkerblauwe lange wollen burberrey’s, that’s what I like. De barkeeper was helemaal verbaasd over zoveel snobisme en bleef stellig beweren, nee, Marije daar hou jij helemaal niet van.

 Ondertussen was ik de discussie al lang zat, kon hem mijn kakkerfetisjme nooit duidelijk maken en daar ging het eigenlijk ook allemaal niet om, een ding was me in ieder geval heel duidelijk, Karel ging het ondanks de poloshirts die ik ‘m gegeven had niet worden, Ted overigens ook niet. En Ted, mocht je dit ooit lezen, sorry voor het ongemak.

Nou goed, ik was gebleven bij getrouwde mannen, de eerste keer telde ook niet want toe wist ik het niet. Getrouwde mannen, daar blijf je met je poten van af en Suusje, mocht je dit ooit lezen, dat had jij ook moeten doen. Maargoed jou gun ik Joris van harte. Jij hebt de gouden regel geschonden en toch ben ik heel erg dankbaar, misschien dat jij wel houdt van eenzijdige Smspelletjes,  Ik zou je dolgraag voor zoveel ongeluk behoeden maar denk dat je me niet serieus neemt als ik dit tegen je vertel.“Wrokkige gekke ex-vrouw”. Maargoed ex-vrouw is helaas voor jou wel wrokkig maar niet gek en bovendien liegt ze nooit. Niet omdat ze niet graag wil liegen, in tegendeel, maar omdat ze enorm schaapachtig gaat zitten lachen bij elke leugen die ze tegen iemand wil ophangen. Dus ze is er maar mee gestopt, met dat liegen want dat is zo overduidelijk dat het hier liegen betreft.

Als ik eerlijk ben heb ik weldegelijk een hekel aan liegen, aan leugenachtige leugens, ik haat het, ben helaas misschien toch een simpele burgertrut maar liegen, ik kan er niets mee. Liegen is de meest stompzinnige bezigheidstherapie die er is. Overdrijven is ok, de grootst mogelijke onzin verkondigen ook heel ok maar mijn god, wat heb ik een hekel aan liegen.

Leugenaars en lafaards, de wereld is ermee bevolkt. Het ergst zijn de leugenaars die te laf zijn om te vertellen dat ze liegen.

Ik heb het ermee gehad zeker vandaag.

Vandaag is een klotedag. Morgen is altijd een betere dag.

Mannen zijn kut, echt wel.

De reden voor deze boute uitspraak is het feit dat ik onderstaande brief heb verstuurd met mijn idiote hoofd en nog steeds wacht op antwoord. Dit terwijl de brief de heftigste is die ik ooit heb geschreven, onderstaand is een gekuiste versie van het origineel.

6.3 FUCKING STRUCTURE

Lieve Charlie,

Charlie is een fakefiguur, in het leven geroepen om lieve Karel ervan te overtuigen dat het echt uit is (sorry Karel). Aangezien hij weigert dit te accepteren omdat hij “voelt” dat het niet zo is terwijl ik heel duidelijk “voel” dat het wel zo is heb ik Charlie (van Charlies Angels) in het leven geroepen, gecreëerd, dat kan allemaal als je vrijgezel bent met een op hol geslagen fantasie.

Karel, voormalig privé detective, schilder en bouwmanager, komt altijd over achter en als hij er niet achter komt dan komt hij er ook nog achter. Karel kent echt de hele wereld maar toevallig Charlie niet, kent ie Charlie wel dan weet hij binnen mum van tijd alles van iemand.

Ok Karel is zeker geen katje om zonder handschoenen aan te pakken.

Dus als hij erachter komt dat het in zijn ogen overspel, in mijn ogen een vrijgezelle actie, een grote leugen is dan staat hij morgen weer op de stoep omdat hij denkt te weten wat ik voel. Ik kan het hem echt niet duidelijk maken dat ik heel graag vrienden met hem wil zijn maar dat dat alles is.

Het laatste wat ik wil is onaardig en bot tegen Karel doen want daarvoor is ie veel te lief. Ook wil ik ‘m niet kwetsen

Dit fictieve overspel wat geen overspel is want het is uit moet dus goed in elkaar zitten:

Charlie was en is mijn grote ware (jeugd) liefde waar ik bij tijd en wijlen doldwaas verliefd op ben. Echt geprobeerd hebben we het nooit en dat is misschien maar beter ook, dat voorkomt teleurstellingen. Hij is natuurlijk vrijgezel anders maakt het geen indruk op stijfkopje Karel. Charlie is rond de 40 , heel lief, broodmager wel knap, blond. Hij woont heel ver weg, daarom zie ik ‘m bijna nooit maar als we elkaar zien dan passen we bij elkaar. Hij runt een benzinestation met de toepasselijke naam, Charlie’s Angels.

Hij heeft een beetje het image van een wijsgeer van mij gekregen.

Charlie is maar partieel op de hoogte van mijn welletjes en weetjes dus moet af en toe bijlezen.

Heb Karel verteld dat ik onlangs Charlie weer ontmoet heb en dat de vonken ervan vlogen. Zijn antwoord was, ‘daar komen we wel overheen”, Nee Karel, want het is uit. Ik wil er niet overheen komen. Onze relatie duurde 2,5 maand waarvan ik 3 maanden geroepen heb dat “wij”geen toekomst hebben.

Nog een keer, lieve Charlie,

Ok, weet niet precies wat ik gisteravond allemaal op je voicemail heb ingesproken of gegild, had een feministische drankjesdamesavond achter de rug met vriendinnetje. Het zal wel niet veel goeds zijn.  De conclusie was met dubbele tong  “alle mannen zijn kut”. Nou is dit voor het overgrote deel een waarheid als een koe maar voor jou gaat ie toch niet echt op. Tenminste dan zou ik me zo erg moeten vergissen. Dat kan, zou niet de eerste keer zijn, maar ik weiger het te geloven.

En aangezien ik niets te verliezen heb behalve mijn toch al gedeukte trots schrijf ik het maar op. En het goede van schrijven is dat je er altijd nog voor kan kiezen het geschrevene niet te versturen.

Lieve schat, ben net 2 weken “terug in de oude vertrouwde “van appeldoorn” status en schaam me diep dat ik ooit de naam Scheepers heb gedragen. Joris is levensgevaarlijk. Dit klinkt een beetje dramatisch maar dat is ie echt. Mijn beste vriend op de Rentmeesterslaan was de wijkagent , ontzettende ma Flodder dat ik ben. Zonder Jos en Herman had ik echt niet geweten of ik het had overleefd.

De rest van de wereld, op sensatie belust, weet het ondertussen ook dus dan kan ik het maar beter tegen je vertellen voordat je het van iemand hoort die uit is op een goed verhaal in de kroeg. Als je dit weet dan weet je ook hoe mijn ontzettende gezellige 8 jarige huwelijk eruit heeft gezien. Wat er voor de buitenwereld uitzag als een doktersromannetje was de grootste hel op aarde.

Ik schaam me dat ik 2 en bijna 3 kinderen heb bij zo’n vader. Ik schaam me zo diep dat ik dit allemaal heb laten gebeuren.

En temeer schaam ik me omdat ik toen heb gekozen voor second-best omdat ik ervan overtuigd was dat Best niet bereikbaar was.

En ik heb een redelijk hoge prijs moeten betalen voor deze secondbest keuze.

En gelukkig ben ik sterk, ijzersterk. Ben niet aan de drugs, niet aan de drank al loert wat het laatste betreft het gevaar om de hoek, een familiekwaaltje.

Ik kan heel goed alleen voor mijn kinderen zorgen. Ik heb gelukkig de beste vrienden die er bestaan. Ik verzamel mannen om me heen die mijn hart niet echt  kunnen breken, dat is wel zo veilig. Ben alleen nog niet zo zelfstandig maar dat komt ook wel goed.

En, een opstekertje,.. ik rijd rond, sinds gisteren, in de grootste pooierbak van Amstelveen, een golf 3 1.8, volledig toegetakeld: 2 uitlaten, getint glas, een elektrisch schuifdak, een mahoniehouten stuur en automatten met een draak erop.

Nou ja wat ik eigenlijk wil zeggen is dat ik eigenlijk een prima leven leid maar dat ik mezelf wel in bescherming moet nemen tegen meer ongeluk.

Ik denk dat er de afgelopen 17 jaar geen dag is geweest dat ik niet aan je heb gedacht. Soms maar eventjes, soms heel lang. Ik ben gek geworden van al die vriendinnen van je maar heb/had geen enkel recht van spreken.

En sinds zondag weet ik weer waarom. Er is niemand op de wereld die me kan laten voelen wat jij kunt. Ik vond het zo fijn, ben er helemaal van geschrokken.

Ok tot zover mijn openbaring, doe ermee wat je wilt maar alsjeblieft doe me geen pijn. Ik hou van je voor zover je dat nog niet had bedacht.

Een kus en meer.

En wat is dan het antwoord op deze onnozele liefdesbrief:

Ok, we houden van elkaar, dat moge duidelijk zijn. MAAR Afgezien van het feit dat je gescheiden bent en 2 kinderen hebt, minor detail,

Jij leeft een leven waarin je niet gelukkig bent en dan kan je nooit iemand anders gelukkig maken. Eigenlijk leef je dat leven al heel erg lang.

Met meer structuur zou het er heel anders uitzien.

Zure structuren

Ok, ik heb dus Structuur nodig en een beetje rapido rapido ook.

Wat is structuur en waar kan je het kopen? Is het erfelijk? Hoeveel eenheden heb je zo ongeveer nodig?  Kost het moeite? Is structuur goed of truttig?  Waarom heb ik het nodig, waarom heb ik het niet?

Het is niet echt iets tastbaars, iets wat je kunt aanschaffen op mijn favoriete site. www.Marktplaats.nl, Laat ik maar eens naar de site gaan en gaan kijken wat op “structuur” oplevert.

Alle groepen.., alle afstanden,.. Zoek, zoeken maar:

 Dan resulteert dat in aangeboden: schilderijen met veel structuur uit Zaltbommel, Witte badjas met wafel-badstof-struktuur, hema, maat 80.,  Prima structuur hooi.

Nou daar word ik niet veel wijzer van

Misschien moet je zelf een advertentie plaatsen: “gezocht: Structuur, t.e.a.b., liefst zwart, of evt. ruilen tegen………… chaos.

Ok Marij, jij hebt gisteravond (wederom) de keiharde waarheid gehoord en voor de verandering tot je laten doordringen. Maar ik kan, ik durf het bijna niet vragen, wel wat hulp gebruiken. Om ervoor te zorgen dat ik weet wat structuur is.

Sorry Le, jij hebt deze waarheid al eerder verteld, laatst op mijn verjaardag, jij hebt altijd gelijk, zo erg dat ik je vaak niet eens meer bel omdat jij precies weet wat ik allemaal fout ga doen. Ahh, van tevoren al, ajj, wat zei je ook al weer over mijn eigen leven leiden??? Dat ik te snel opgeef, dat ik niets oppik van alle hulp die me wordt geboden, dat ik elke keer vnl. door mannen laat bepalen welke kant ik op ga en dat de laatste 2 mannen bij jou totaal niet in de smaak vielen. Ik weet op mijn beurt ook, het wordt nooit wat maar zoals je terecht opmerkte. Ik richt wel even een ravage aan in nu ondertussen 2 families. En eigenlijk is het niet zo grappig Karel verdriet te doen, zeker niet als je dat bij voorbaat eigenlijk al van plan was. Zeker niet leuk zijn de kinderen van Maarten die er nog steeds niet overheen zijn.

Ja, eigenlijk ben ik niet zo grappig. Maargoed daar was jij al langer achter.

En het allerergste is, ik kan niet garanderen dat ik morgen niet weer hetzelfde doe.

Nou wat een gelul marij, dat kan je wel!!!!  Dat kan je plechtig beloven, je voornemen en nu ook eindelijk eens uit voeren. Bij deze Le, ik beloof het jou en dat geld voor mij als mijn hoogste goed.

Ben bijna in paniek zoveel mis is er met mij.

Schuif altijd de schuld af zonder kritisch naar mijzelf te kijken. Hou er ook niet van om kritisch naar mij zelf te kijken, Dat doet pijn dus dat ga ik uit de weg. Ik kan het niet, ik kan het niet onder ogen zien wat ik dan tegen kom;

35 jaar en eigenlijk nog niets gepresteerd, leeft van anderen, leeft er op los zonder doel zonder kompas, trapt altijd in dezelfde valkuilen om alvast met Daphne’s typologie/traumatologie te strooien, een echte doorgeslagen losbol die alles maar laat gebeuren.

Schouderophalend laten en niet dat stapje extra doen zodat je controle krijgt over je leven.

Wordt boos op de politie omdat ze een bekeuring geven omdat ze verkeerd geparkeerd staat terwijl ze van tevoren weet dat als je je auto zo debiel parkeert (ongeveer scheef in het plantsoen) de kans heel groot is dat de politie op jou niet APK gekeurde vehikel afkomt en het laatste wat je wilt is ook wederom 80 euro voor het niet in bezit hebben van het felbegeerde keuringsrapportje. En hoezo heb je geen APK appie, dat is niet zo lekker, misschien ben je dan wel niet eens verzekerd. Als je niet zovaak botste, hoezo bots jij zo vaak eigenlijk? Niet opletten? Efexor? Drank?

Je bent in ieder geval een domme blonde kutgans en je kan al zeker geen auto’s sturen.

En dat misselijkmakende gerook in de nabijheid van je eigen kinderen kinderlongentjes, stomme neuroot. Wie denk je wel dat je bent. Was je daar vroeger niet zo moralistisch over, moest Joris niet altijd buiten roken ? Och, wat ben jij hypocriet. Vond je die moeder in de klas die naar check rook niet enorm ranzig?

Ok, het rooktijdperk is sinds 15 uur geschiedenis, redelijk wereldnieuws. Ik weet dat als ik zeg dat ik stop (en dan zeg ik nou niet echt regelmatig), ik stop. En het moeilijkste is achter de rug. Dank je Charlie met een K.

Wat moet ik doen met al dat geld wat ik nu overhoud?, daar zit ik dan weer een beetje mee. Nou er komt vast wel goede bestemming. Ik durf bijna niet na te gaan wat ik zo wegrookte per maand, 2×3,8=7,6x 30 dgn =  228, ongeveer de kinderalimentatie van of Sam of Eem.

En als ik goed reken is dat 1/9, 11% van mij totale besteedbaar budget na aftrek van alle kosten, nou dat valt eigenlijk dat wel weer mee maar toch nog 11% te veel.

Vanmorgen ben ik echt gek geworden, als het tot je doordringt, dan zie je het “t is overal”, ging namelijk sokken aandoen. In mijn kast vol rommel kon ik natuurlijk geen 2 dezelfde vinden. De oude Marije had zich er onmiddellijk bij neergelegd “nee natuurlijk, in zo’n rommel kan je geen 2 sokken vinden, zou die kast eigenlijk moeten opruimen, snel deur dicht en roze en zwarte sok aan”, de nieuwe Marije ging net zo lang door tot dat ze 2 dezelfde exemplaren had gevonden. Die kast gaat nu echt opgeruimd worden, loopt naar beneden naar haar to do list en schrijft onder het kopje “Things you have to do” onder “tommorow” kasten opruimen.

De hele nieuwe Marije, die ik nog niet ken, ruimt onmiddellijk de kasten op, sorteert sokken niet alleen op kleur maar ook op lengte en dikte. Die hele nieuwe Marije strijkt keurig alle kleren zodat als je de kast opentrekt keurige stapeltjes zichtbaar worden.

Jezus, het gaat wat ver maar wat een relaxed wijf is die nieuwe Marije

6.4 Fucking Smoking

Ik ben doldwaas verliefd:

Hij is mooi, lang, rank, rondvormig, goudblond gefilterd haar. Zijn huid is als sneeuw zo blank, zijn innerlijk puur natuur, of althans dat neem ik aan.  Hij is mijn makker, kameraad en geliefde tegelijk, hij laat me trillen van genot, hij is altijd bij me, geeft licht in de duisternis, geeft zelfvertrouwen en helpt tegen verveling. Hij geeft rust en onrust. Hij is bij me in goede en in slechte tijden. Hij is hartverwarmend. En lekker, lekker is ie ook nog.

Hij zet me in vuur en vlam, is the one and only, hij heeft ook een naam, hij heet Marlboro Cigaret, MC voor de fans.

Naast liefde en lof heeft hij, net als elke man, tekortkomingen:

Ik baal intens van hem, wil ‘m uitmaken, breken met al zijn slechte eigenschappen, wil ‘m voorgoed uit mijn leven bannen.

Ik wil ‘t uitmaken omdat ie mijn leven beheerst, omdat ik voortdurend bezig ben wanneer ik ‘m weer aan zijn trekken mag laten komen.

Ik wil ‘t uitmaken omdat hij met zijn guitige roodgekleurde askopje de geur van verderf verspreid.

Ik wil ‘t uitmaken omdat ik me in zijn nabijheid niet kan beheersen, hij heeft mij in zijn greep.

Ik wil ‘t uitmaken omdat ik anderen schaad met zijn aanwezigheid.

Ik wil ‘t uitmaken omdat hij voortdurend op mijn zak teert, elk rondje is van mij.

Ik wil ‘t uitmaken omdat hij, puur natuur als ie is, mij naar het brandende hiernamaals helpt.

Ik wil ‘t uitmaken omdat hij 9 van 10 keer toch niet zo lekker is als je had verwacht.

Ik wil ‘t uitmaken omdat ik verslaafd aan hem ben, omdat ik van hem minder mens word

Ik wil ‘t uitmaken echt waar, uitmaken en uitdoven.

Ik wil ‘t uitmaken omdat aan geen optie meer is.

Ik wil ‘t uitmaken,… maar tegelijkertijd hunker ik naar hem als nooit tevoren,.. das pas ware liefde, love kills.

6.5 OUD EN NIEUW 06/07

Oud en nieuw 2006, completely alone. Nee helemaal niet waar, met Sam en Eem. En zij hebben nu eenmaal een ander ritme, voor hen is 21 00 erg laat, ook al is het oudejaarsavond. En om ze nu met geweld op te houden en met sjoelstenen te gaan smijten, alleen maar omdat ik me alleen en zielig voel, vind ik ook zo wat.

Maargoed I really adore them dus is het niet erg dat ik alleen ben, fucking alone, met oud en nieuw 06/07. Ik ben niet alleen, een beetje maar.

Eigenlijk ben ik blij dat ze nu in bed liggen, we hebben net de vuurkorf aangestoken, brand nog steeds als een waanzinnige. Wij zijn gewoon simpelweg de familie SMES (zonder de S van poes Spijker). Blij met elkaar. Maar toch steekt het, alleen met oud en nieuw, ik heb althans alvast een flesje wijn meester gemaakt, zo zielig dat ik me voel.

Ik ben echter niet zielig, ik had niet alleen hoeven zijn, ik had van alles kunnen doen, maar had geen zin, ik wil de hele avond kunnen huilen als ik dat zou willen en dan komen er maar heel weinig mensen in aanmerking om oud en nieuw te vieren, en al die mensen zijn of op vakantie of erg uithuizig.

Mijn bedoeling was van deze avond om een evaluatie te geven over het jaar 2006: een enorm hectisch jaar: getrouwd, huis for sale, huis verkocht, welk nieuw huis, welk nieuw huis urgent, een nieuw huis,, verbouwen, verhuizen, verbouwen, verhuizen, verbouwen en nog steeds liggen er spullen in de opslag.

Nieuwe mannen in mijn leven, Maarten gedurende 7 maanden mijn privé-regelaar. Zonder hem had ik nooit dit huis gekocht en zoveel verbouwd, ik weet nog steeds niet of ik ‘m hiervoor dankbaar moet zijn of juist niet. In ieder geval heeft hij me enorm geholpen, soms van de regen in de drup.

En omgekeerd denk ik dat hetzelfde waar is. Dat ik hem heb geholpen bij het verwerken van zijn totaal onverwacht mislukte (voor hem althans)huwelijk, maar ik heb ook voor een hoop chaos in zijn leven gezorgd.

En na Maarten Karel, de bouwmanager, die ik vanaf het begin heb duidelijk gemaakt, bijna elke dag, dat ik geen heil zag in een relatie. Maar er is bijna niemand geestiger en puurder dan Karel, helaas is hij ook het grote voorbeeld geweest van hoe ik in ieder geval niet wil worden.

Karel is het voorbeeld van de slechtvoormekaarshow.

Ok 2006, is to be honest een heftig jaar, gescheiden, een nieuwe huis, een nieuw leven. Hoe pas ik dat in?

2006, what happened?

Eigenlijk een te heftig jaar, waarschijnlijk het meest heftige uit mijn leven, me ‘s alone, with 2 kids. De liefste in de wereld maar toch, heel alleen. Zeker als ze slapen, dan is er alleen Rex, de hond.

En de vuurkorf; geen mevrouw in Amstelveen kan zulke fikkies stoken, ben er echt goed in aan het worden, dit niet in de laatste plaats omdat ik voor ongeveer een triljoen jaar brandhout in de tuin heb liggen.

Ok, alleen met oud en nieuw, heel erg zielig eigenlijk, zwaar klote.

Ik zou eigenlijk 1000 jaar moeten huilen, zo kut als het is maar het valt reuze mee en waarom?  me dearest angels are sleeping above.

Jawel, 2005 was veel erger. Veel erger, veel meer pijn. Vergeleken met 2005 valt alles in het niets.

En godverdomme , liever alleen dan met een foute man, de juiste man Charlie blijf ik de hele avond sms en, maar hij haalt zijn schouders voor mij op, ook mr. right is een …, om subtiel te blijven.

Me, miss slettebak al valt dat volgens mij reuze mee, dat denk je omdat ik net iets te hard met spray blond heb gespoten lately, me gesjeesde huisvrouw, me, miss no perfect, no selfconfidence etc etc maar ontzettende schijterd fakeCharlie, me is fun, sorry maar zo is het nu eenmaal.

Ga jij je rechtgeschapen pad volgen, ik volg mijne, en mijn pad is zoveel geestiger dan jouw pad dat ik denk dat je als je 100 bent, heel binnenkort, je je voor je kop slaat,

Mijn leven, living on the edge, is in ieder geval spannend, dat is meer dan jij kan zeggen, oude lul, en ja, ik ben zeker van verre miss perfect maar ik ben in ieder geval dol op lol, en dat is meer dan dat ze van jou kunnen zeggen.

Ik ben nl niet alleen, nooit, want ik heb mijn schattepatatjes en dan is meer dan jij ooit gaat maken ook al hoop ik dat niet voor je, is eigenlijk het laatste wat ik je toewens, altijd alleen. Bah. Nooit een tekening, nooit een lauwe oliebol op nieuwjaarsmorgen op je bed gebracht, nooit natte kleverige limonadekusjes, nooit dat hele kleine fijne handje in jouw grote hand. Nee, ik moet er niet aan denken.

.

Een leven waarin elk jaar op het andere lijkt.

Want daar ben ik dan weer goed in, niet saai leven, ik haat het.

Ok bloody mr right, eigenlijk haat ik je, een beetje, je formele gezeik en dat oeverloze gezeik over werk, hate it my dear. Bovendien besta je alleen maar om Karel van mijn dak af te houden en hem te overtuigen dat het echt UIT is.

Ok, de fles wijn en nog een extra glaasje bubbels ter verhoging van de feestvreugde in de buurt doen zijn werking. Het is een redelijke slappe tekst, zeker geen serieuze weerspiegelingen over het jaar 2006. Ga Paul de Leeuw bewonderen en om 12.00 mijn kinderen wakker maken: het is feest in het oude dorp. In 2007 gaan we het beleven!!!!!!!!

6.6 FUCKING DRIVING, stereo stereotype

Hoe zou het leven eruit zien met een Porsche cayenne turbo, maak je dan nog wel eens wat mee of ben je dan gedoemd tot optimaal rijconfort dus saaiheid.

Bij zo’n auto hoort een bepaalde levensstijl die me echt wel wonderwel zou passen maar tegelijkertijd zou ik mijn oude afthanse brakke chaos missen.

Sinds vorige week rijd Appie rond, in de grootste marrokaanse, no offense my dears, pooierbak van Amstelveen, een zwarte golf 3 1.8 , volledig toegetakeld: 2 uitlaten, sportvelgen, getint glas, een electrisch schuifdak, een mahoniehouten stuur, een cdspeler en automatten met een draak erop. Al dit prachtigs uit het gouden bouwjaar 1994.

Dit omdat mijn vorige vehicle, een jongere golf 3 variant uit 1996, een stationswagen. Ondanks zijn jongere leeftijd duidelijk de tand des tijds niet goed doorstaan. Of beter gezegd de tand des Appies niet overleefd heeft.

Het is voor vrouw vreselijk en oh zo stereotype maar echt waar ik ben bruut voor de alle, bomen, palen, vluchtheuvels, trekhaken en stilstaande auto’s. En achteruitrijdend ben ik echt werkelijk een groot gevaar, crimineel bijna. 

Als ik eenmaal rijd, dan rijd ik lekker door en gebeurt er niets maar onder de 30 km per uur ben ik een ramp.

Ok, de volkswagen Variant is dus het slachtoffer geworden van dit  misdrijf,

Ik ben schuldig mea culpa:

Appie kan  boos worden op de politie omdat ze een bekeuring geven omdat ik verkeerd geparkeerd staat terwijl ze van tevoren weet dat als je je auto zo debiel parkeert (ongeveer scheef in het plantsoen) de kans heel groot is dat de politie op jouw, niet APK gekeurde, vehikel afkomt en het laatste wat je wil is ook wederom 80 euro voor het niet in bezit hebben van het felbegeerde keuringsrapportje. En hoezo heb je geen Apk appie, dat is niet zo lekker.

In ieder geval, na het laatste paaltje, durfde ik de kinderen niet meer naar school te brengen, de bumper, die al een keer gehecht was, echt waar, met een plastic draad, hing ergens bij het zijportier. De moterkap kon niet meer dicht en de rechtervoorportier zat los. Die hield ik gewoon in mijn hand en toen viel ie eruit.

Het kabaal wat de auto maakte was werkelijk oorverdovend en ik schaamde me diep.

De hoogste tijd voor een markplaatsactie:  “te koop”: motorisch zeer goede Volkswagen Variant.

Deze auto heeft me nog nooit een dag in de steek gelaten…, en daar was niets mee gelogen.

Schade voor, achter, en aan zijkanten, schade aan bumpers, schade overal schade. “Das ist schade” ja al die schade

Er bestaat geen nieuwere wereld voor mij dan de autobranche. Ben nog steeds onthutst van alle toestanden.

 2 minuten na het plaatsen van de advertentie ging de telefoon; Wat wil je voor die volkswagen hebben, hij ziet er niet uit, voor 250 euro kom ik m zo halen. Nou, dat gaat wat snel, bel strakjes maar terug, nee van mij, geef je adres, dan haal ik m meteen. Ik kom eraan. Nee, bel zo maar even terug. Ondertussen had ik duizenden piepjes van alle handelaren horen binnenkomen, 8 mensen in de wacht en dat allemaal voor een auto die zuchtte en kreunde van ellende.

“ik kom ‘m wel ophalen voor je”, de volgende, nu nog, dan ben je er meteen vanaf, wat is het hoogste bod, ok ik kan er 400 voor geven. “als je’m voor mijn vasthoud krijg je 1000, pfff”

Het mooiste was het bod van 99999999 dat was uitgebracht op Marktplaats om er zo voor te zorgen dat anderen niet meer konden bieden. Vanzelfsprekend haalde ik dat bod onmiddellijk weg wat me onmiddelijke een woeste reactie van de bieder in kwestie opleverde.

Orange en ik zijn gek geworden, mijn telefoon was overbezet, aan alle kanten stroomden aasgieren toe die dachten een slaatje te kunnen slaan uit Appie’s onwetendheid, wat uiteindelijk vast ook wel gebeurt is.

Uiteindelijk heb ik ‘m voor 770 verkocht aan een autobedrijf die keurige emailtjes stuurde en ook over de telefoon normaal klonk, eentje zonder dreigementen. Die kwam aanrijden met zo’n grote oplegger,  hij keurde de auto geen blik waardig (hoezo te weinig betaald gekregen) en zei of tenminste ik dacht dat hij zei dat ik de auto op de grote oplegger moest rijden.

Voor geen kleintje vervaard zette ik zonder klerenscheuren de auto zonder pardon boven de oplegger,  waarop de gelukkige nieuwe eigenaar onmiddellijk met zijn collega’s ging bellen, “jongens, wat ik nu sie, voor het eerst heeft een vrouw een auto op de oplegger gereden.

Eindelijk mijn eerste compliment voor mijn rijstijl ontvangen. Dat was niet meer gebeurt sinds dat ik na 3 pogingen slaagde voor mijn rijbewijs.

Tijd voor een een nieuwe advertentie op Marktplaats: “gezocht: zeer betrouwbare auto met lange, intens lange APK, het liefst een Volkswagen (want ik haat Duitsers en zo  kan ik lekker door blijven kankeren), zeer zeer betrouwbaar en geschikt om mijn kinderen en de enorm uit de kluiten gewassen Labrador Rex mee te vervoeren”.

Ok, dat is het verhaal achter mijn nieuwe auto, de geile golf III. Of nou ja, geil, de familie Smes zonder S vond ‘m mooi vanwege de trekhaak (daar moet van Sam een caravan achter), en de radio. Ik vond ‘m ook mooi vanwege de tekst onder het nummerbord “ heb jij al sex gehad, nee ik golf”.”( Toch maar deze funny “ticker”onlangs verwijderd om nog meer politie aanhoudingen te vermijden en schoolpleintechnisch was het ook geen opsteker.)

Bovendien reed het en was het in het bezit van een intens lange APK, meer dan 14 maanden, hoe dat kan is me een raadsel maar in de autobranche kan immers alles.

Minor detail is het dan dat er verdacht veel tape in en om de auto hangt. Het glas van het rechterportier zat vastgetaped, de radio zat vast getaped, het middenconsole zat vastgetaped, over de roestplekken buiten zat keurig zwart tape en het positieve was dat er nog een noodvoorraadje rolletjes zwart tape in de auto was achtergelaten.

De kinderen stonden te juichen om de zwartetapeauto, dit wordt onze TTST (het nieuwste modelletje vliegend tapijt van K3).

Duizend armer maar intens trots en gelukkig reden we linia rect naar de wasstraat om onze getapede trots te poetsen want daar was autobedrijf Heyne enigzins nalatig in geweest.

Een fonkelnieuwe TTST was het resultaat, nog steeds veel tape maar alles werkte.

’s Avonds gingen we nog een bewonderrondje maken en moesten tot onze schrik constateren dat we nu al een lekke band hadden.Een belletje naar het autobedrijf leerde dat er alleen een nieuw ventiel op de lekke band moest. Ok, alleen een nieuw ventiel dat kan niet zo lastig zijn.

Maar, dan moest toch eerst die thuisblijver erop. Heb uren naar de krik en de reserveband zitten kijken maar kreeg ‘m niet los. De te hulp gesnelde buurman opperde een gouden idee, …bel de ANWB.  Ik wist natuurlijk niet dat je voor een lekke band de Wegenwacht mocht bellen anders had ik dat wel al veel eerder gedaan. De ANWB natuurlijk, redder in blondevrouwennood.

Een uurtje later is mijn band verwisseld en zit de thuiskomer eronder. “rijd de auto nu even achter mijn auto, daarin zit perslucht en dan pompen we de thuiskomer nog even op”, zei de enorm vriendelijke pechhulpverlener opgewekt.

Appie starten, niets, een hoop gekuch maar geen aanslaande moter, nog een keer starten, nog een keer, nog een keer, nog een keer. Nee hoor, onze getapede trots, onze tstt, die we onmiddellijk in ons hart gesloten hadden, deed niets meer op wat gekreun na.

“Grappig als ik ben riep ik olijk uit het raam, “moet ik u nu de anwb nog een keer bellen of kunt u nog even blijven? “, toen nog ongewis van de ernst van de situatie. Eigenlijk zat ik te kniffelen, zo das mooi, dan repareert die monteur voor nakkaniks mijn auto terwijl dat in de garage alleen al 100 euro uurloon kost.

De monteur deed de moterkap open en zette zijn ernstige monteursgezicht op.

Starten, nog een keer, starten, ho. Starten, ja hoor ik zie het al, de bobine is stuk. De bobine, natuurlijk weet ik dan onmiddellijk waar hij het over heeft en dat het 95 euro kost om het te laten reparen. Dat het iest doet met vonken enzo. Gelukkig kon hij het gewraakte onderdeel zelf erin plaatsen.

‘Er is ook een probleem met de pakking van de ………………, die is gescheurd en moet zsm door de garage vervangen worden, zei hij vervolgens met een depressief monteursgelaat,

“De volgende keer dat je een auto koopt moet je maar niet kijken naar zo dubbele uitlaat en een schuifdak, hoe simpeler, hoe beter. “Aan deze auto is meer geld uitgegeven aan de accesoires dan aan onderhoud, voegde hij daar fijntjes aan toe.

Nou monteur van de ANWB, inmiddels ben ik 2 weken verder en ook met gescheurde huppelepup kom ik overal zonder al te veel kabaal. Ik ben ondertussen wel achter waarvoor het tape op de rechterdeurportier is, heel langzaam glijd het ruit naar beneden, geen enkel probleem, gewoon de verwarming een tandje hoger. En reserverolletjes tape genoeg.

Het tape om de radio is  er trouwens voor om te zorgen dat het frontje op zijn plaats blijft zitten. Probleem hierbij is dat als ik de verwarming erg hoog zet, wat ik doe omdat het ruit voortdurend naar beneden zakt, het tape van het voorfrontje smelt en de radio een soort Alieneese geluiden gaat vertonen. Dat betekent dat, radio addict dat ik ben, dat ik bijna een zware koude heb opgelopen.  Allemaal minor zaken, hij is Apk gekeurd en hij rijdt.

6.7 Brief aan officier van Justitie vanwege aanhouding door Verkeersdienst Driebergen

Lieve lieve officier van Justitie

Op dinsdag 2 januari j.l. reed ik, in mijn fonkelnieuwe getapede TTST, het A merk van de Porsche Cayenne turbo, ergens op de snelweg bij Zeist. Voor de verandering reed ik niet te hard, sterker nog 95 keiharde kilometertjes per uur daar waar 120 is toegestaan, dat omdat mijn nieuwe auto nog ingereden moest worden. Ondanks zijn keurige kmstand van meer dan 200.000, kan je niet voorzichtig genoeg zijn.

Bovendien dreigde mijn rechterdeurruit, als ik harder zou rijden, uit de portier te vallen, maar dat geeft niets want hij is APK gekeurd tot februari volgend jaar en dan mag u tegen die tijd over vallen.

Ook had ik problemen met mijn radio, niet dat het u kan interesseren, maar als je een auto aanschaft voor een groot deel omdat er zo’n mooie radio met cd wisselaar inzit, is het wel narrig, op zijn zachts uitgedrukt.

Met de radio was ik ook het digitale klokje kwijt dus wist niet hoe laat het was. En dit brengt me op de reden van dit schrijven.

Niet dat ik haast had, of een afspraak, toch wilde ik weten hoe laat het was. Dat overkomt iedereen wel eens. Het is geen excuus, het is dom, erg dom, maar ik pakte mijn mobiele telefoon, keek op het schermpje en zag, cq las, 13.30, om vervolgens de telefoon gerustgesteld weer terug in mijn tas terug te leggen. Onvergevelijk natuurlijk. Het spijt me enorm. Sterker nog, ik denk niet dat iets in de wereld is waar ik meer berouw van heb dan van deze onbezonnen daad.

Drie seconden later komt er een arrestatiebus vol met agenten, of nou ja volgens mij was het een volkswagen Variant met maar liefst 6 dienders (hadden ze allemaal de gordel om?) erin, voor mij rijden “stop politie, volg ons”.

Het eerste wat mij te binnen schoot, oh shit deze auto, die is natuurlijk gebruikt bij een gewapende overval met veel doden enzo, en ze hebben blijkbaar nog niet geregisteerd dat ik niets met de overval te maken heb. Ok, maar dan kan ik ze met mijn kersverse autopapieren vertellen dat ik er echt niets mee van doen heb. En brave gehoorzame burger dat ik ben, echt waar, volg ik de politie auto naar de vluchtstrook.

Gelukkig kwamen er 2 dienders aan de linkerkant van mijn auto zodat ze niets konden merken van de, zeg maar geblesseerde, rechterportier, een gelukje bij een ongeluk.

“Weet u waarvoor u wordt aangehouden? “Nee”, antwoorde ik naar eer en geweten.

“Mevrouw u had heel even uw mobieltje in uw hand”. Warempel, hij had gelijk, ik had immers even gekeken hoe laat het was. “Maar meneer ik heb alleen even een microseconde gekeken hoe laat het was omdat mijn radio niet werkt, ziet u”.

“Ja, dat klopt, ik zei ook niet dat u aan het bellen was, u had ‘m vast en dat mag niet”. Wij doen ook alleen maar wat de wet ons zegt. Bovendien reed u zachtjes, slechts 97 km, maar daar houden we u niet voor aan het gaat puur en alleen om het vasthouden van het mobieltje. (Zachtjes, you make my day dear, dat zou voor het eerst van mijn leven zijn maar dit terzijde).

Waarom oh waarom, lieve officier van justitie mag ik niet klok kijken op mijn mobieltje? 

Uw diender met verbalisantnr 14824 vertelde me bovendien dat ik me wel mocht scheren of mascara mocht opdoen maar ik mag niet kijken hoe laat het is? Wilt u de burgers soms dom en onwetend houden?

Is dat niet een beetje vreemd, hebben we hier niet te maken met een enorme hiaat in de verkeerswetgeving? Moeten we hier niet onmiddellijk een proefproces over gaan voeren?

In eerste instantie was ik nogal beledigd door uw diender en zijn opmerking over het scheren, alsof ik, 35 jarige vrouw in de bloei van haar leven, toch maar eens moest overwegen mijn snor aan te pakken. En ja, ik had me ook nog niet opgemaakt dus een beetje mascara kon ik best gebruiken. Maar goed, ga ook uw agent niet vertellen dat hij op zijn minst 40 pondjes moet verliezen om ooit aantrekkelijk te zijn. Doe ik dat wel, dan krijg ik onmiddellijk een bekeuring voor belediging van een ambtenaar in functie. Dit terwijl omgekeerd de subtiel als hint verpakte vernederingen in het rond vlogen.

Maar goed, ik mag me dus scheren als ik rijd, mag ik dan ook harsen? En als ik mag scheren, mag ik dan alleen mijn snor scheren, bleken ook toegestaan? Mag ik meteen ook mijn bikinilijn gaan aanpakken?

En mijn benen, mag dat eigenlijk?

Het duizelt me, wat mag en wat mag niet?

Dit lijkt me, politicologe van Appeldoorn, anno 2007 geen goed gebaar naar de burgers toe, zoveel onduidelijkheid. Zoveel regels.

Vandaar dat ik hierbij een voorstel doe voor een schikking:

U vergeeft mij mijn enorme fout en verscheurt de bekeuring van 130 (notabene net zoveel als wanneer ik daadwerkelijk zat te bellen), en ik vergeef u op mijn beurt de onduidelijkheid, deze enorme hiaat in de verkeerswetgeving en de psychische schade die dit voorval mij heeft veroorzaakt. Eigenlijk durf ik de auto niet meer in te stappen uit angst dat ik op een zekere dag wordt aangehouden vanwege het feit dat ik het stuur ofzo in mijn hand houd. Dat bezorgt me slapeloze nachten.

Met alle hoogachting en in afwachting van uw reactie verblijf ik. Met vriendelijke, opgewekte, groeten. En met alle vertrouwen dat u deze zaak correct afhandelt, teken ik,

Marije van Appeldoorn

6.8 SCHOOL

Mijn kinderen zijn mijn alles!

Godjezusallemachtig wat houd ik veel van ze. Mijn kinderen zijn de leukste in de wereld en zo lief, ik geniet elke dag intens van ze.

Al word ik heel soms wel eens gek van het eindeloze gebrul “sponge bob square pants, hij is zo dik als een kaassoufle. Dat gaat nl sinds kort de hele dag door, en veel verder dan het refrein gaat het niet.

Doet niets af dat mijn kinderen echt lief, orgineel en zelfs braaf zijn. Waar ik eerst dacht dat ik niet in staat was alleen voor ze te zorgen, nu wil ik het liefst dat ze de hele dag bij me zijn. Ik ben echt dol op ze, wij zijn de familie SMES.

Emilie is een meisje, lijkt kwa karakter op mij dus die kan ik makkelijk volgen. Emilie is sociaal, brutaal, dol op aandacht en open.

Sam is iets lastiger, a is het een jongen, b lijkt hij kwa karakter niet op mij.

Hij is slim en dat beangstigd me wel eens en hij heeft het vreselijk moeilijk met het feit dat zijn vader niet meer bij ons woont en dat hij ‘m nauwelijks heeft gezien het afgelopen jaar.

Hij is vreselijk lief en op zijn manier erg zorgzaam alhoewel ik niet weet of dat hoort voor een jongentje van zijn leeftijd.

Sam’s enige nadeel: hij is te braaf, hij heeft al 2x de prijs van de eer op school gewonnen, wat dat ook precies mag inhouden, maar iets in de trant van altijd netjes, nooit schreeuwen, met je mond dicht eten, behulpzaam zijn etc. Ahh, dat moet ie echt van zijn vader hebben.

En dat is lastig te verwerken voor een moeder wiens schoolleven eruit bestond uit strafwerk maken, nablijven, plantsoen prikken, en bezemen, eindeloos bezemen.

Op de lager school was het vrij onschuldig, psalmen overschrijven met als hoogtepunt 100 keer het Wilhelmus, eerste drie coupletten godzijdank, anders was ik nu nog aan het Wilhelmussen.

Die van de middelbare school is gestuurd vanwege 6 jaar terrorisme en van wie de rector zei dat het haar (en die van Arno Beverwijk, geen grap, zo heette hij echt, Arno Beverwijk uit Beverwijk)  schuld was dat 80% van klas 6 Vwo.2 was gezakt.

Hoogtepunt voor de conrector was het feit dat ik mijn mondeling Engels was vergeten en gewoon buiten zat te roken.

De dreiging om van school gestuurd te worden was voortdurend aanwezig, heb een week thuis gezeten toen ik tijdens een SO de bril van mijn beste vriendin op had gezet, de glazen had ingesmeerd met nivea, een paniekerige kreet slaakte en zei “Hellup, ik kan niets meer zien, help me toch, ik zie echt niets”. Omdat ik niet van plan was de bril af te zetten ben ik door de leraar voor een week buiten de deur gezet. Ik kreeg wel een enorm onhandig takenpakket mee naar huis.

Enorm storend vonden mijn leraren het feit dat ik altijd lag te slapen in de klas. Daar heb ik heel wat corvee moeten doen.

Een ander hoogtepunt op school was dankzij het overlijden van mijn opa en oma, die overleden nl 30 uur na elkaar zonder dat ze het van elkaar wisten.

Mijn oma lag in het verpleegtehuis af te takelen en was rustig ingeslapen, mijn opa kreeg de dag voordat mijn oma stierf een beroerte waardoor hij een dag na mijn oma overleed.

Nou ja toestanden alom. Wel heel mooi, ze zijn samen begraven.

Op school ging het er echter niet zo lekker in, op ,maandag huiswerkvrij vragen wegens het overlijden van mijn oma, op woensdag hetzelfde truckje maar dan wegens het overlijden van opa.

Heb nog nooit zoveel kabaal horen komen uit het kamertje van de conrector als die dag. De, naar later bleek, overspannen conrector, begon al zijn ordners door de kamer te smijten te krijsen, “hoe durf je, hoe durf je, hoe durf je”,

“Meneer Tromp, het is echt waar, echt waar”, stamelde ik enorm onder de indruk van deze woede aanval, en hij had kunnen weten dat het dan ook echt waar was, want ik was lastig op school, reuzelastig maar liegen, daar ben ik gelukkig nog nooit op betrapt en daar stond ik ook bekend om, lastig maar eerlijk.

Ik moest af en toe wegduiken om al het rondslingerende materiaal te ontwijken en wat tot dusver nog nooit was gebeurt, ik barstte in tranen uit, ik ben zo hard gaan huilen dat lokalen opengingen en verbaasde hoofden de gang opkeken.

Wat mijn reputatie op deze roomsrode school geen goed deed was het feit dat mijn vader in de directie van Hoogovens zat. Beverwijk=Hoogovens, en de artikelen die over mijn vader in het lokale suffertje geschreven werden waren niet altijd comme il faut.

Iedereen zat mij giftig aan te kijken als de volledige witte was van heel Wijk aan Zee zwart was gekleurd door het roet, dit terwijl mijn vader altijd riep dat er geen enkel staalbedrijf zo schoon produceerde als Hoogovens Ijmuiden.

Enfin, mijn zusje en ik waren natuurlijk gekke verwende meiskes die hockeyden en allerlei dingen deden ware een rode school allergisch voor is.

Na mijn brugklas jaar had ik besloten me niets meer aan te trekken van deze onterechte simplificering van de werkelijkheid en mee te gaan in de bevestiging van hun beeld.

Ik vroeg een keer aan meneer Sanders, de aardrijkskunde leraar, mr Sanders, ik ben mijn geodriehoek vergeten, zou ik er eentje mogen lenen?

“Maar Appeldoorntje, jij bent toch vreselijk rijk, jij kan genoeg geodriehoeken kopen”.

Ja, dat klopt, miljoenen als ik zou willen, maar ook rijke mensen vergeten wel eens een geodriehoek,. “Nee, je mag er geen lenen”, dit terwijl we een SO hadden waarbij ik die verdomde driehoek nodig had. 

De volgende les had ik alle geodriehoeken geleend/ gekocht/ gekregen die er in Beverwijk te vinden waren en uitgestald in hoge stapels op mijn tafeltje.

Meneer Sanders kon het wederom niet waarderen, ik had een2 voor mijn SO en kon wederom, getogen met een weekend tas geodriehoeken, naar de rector.

Dit voorval typeert de houding van het grootste deel van de school.

Mijn vader maakte het er eerlijk gezegd ook niet echt veel beter op. Als hij weer eens een keer moest op komen drafen voor een van mijn capriolen parkeerde de chauffeur Frans zijn waanzinnig dikke BMW recht voor de ingang van de school, verboden terrein voor alles en iedereen maar niet voor mijn vader en Frans.

Frans bleef dan netjes buiten bij de auto wachten. Dit sterke staaltje welvaart trok zoveel aandacht dat het niemand op school was ontgaan. En iedereen wist dan, het is weer zover, die Appie heeft heibel.

Helemaal indruk maakte het feit dat een keer, toen mijn ouders op vakantie waren, de mensen van de hoogovens bedrijfspolitie mij van school kwam afhalen. Zij parkeerde eveneens op de verboden hoofdingang en namen me mee. Het alarm was afgegaan en alleen ik wist de code. Een uur later kwam ik  terug, me van geen kwaad bewust, het hele Pius X gonzend aantreffend omdat ze dachten dat ik was meegenomen door echte politie. Dat ik bij de Vomar (supermarkt om de hoek) cigaretten had gestolen ( dat deed ik natuurlijk niet want dat deed Edo Martijn Jansen al en die verkocht ze voor een gulden, ik was een goede klant van hem)

Vanzelfsprekend waren er ook leraren waar ik het heel goed mee kon vinden en die het altijd voor me opnamen.

Mijn medeleerlingen vonden me nog steeds een kakker maar wel een aardige, bovendien zorgde ik altijd voor het nodige vermaak en durfde ik altijd net iets verder te gaan dan de rest, hetgeen me een hoop vrienden opleverde.

Maar ook zij konden niet voorkomen dat ik, toen ik zakte in de 6e, het veld moest ruimen. Het was altijd goed gegaan omdat ik goede cijfers totaan 6 v, daarna zagen de Roomsroden hun kans schoon en zeiden “we hebben liever niet dat je volgend jaar terug komt”. Wat ik toen nog niet wist dat ze voor de zekerheid alvast alle scholen in de buurt hadden gewaarschuwd, ik kon nergens in de ijmond terecht.

Gelukkig is er voor dit soort rampgevallen het Erasmus college in Heemstede. 2 jaar in 1, en voor elk vak konden bijlessen gekocht worden.

En het goede van de bijlessen was dat bijvoorbeeld je Duitse brief die je op je SO moest schrijven op zijn minst 100 x tijdens had geoefend, tijdens de bijlessen. Je kon niet meer zakken want je gemiddelde was een 9 dus dan moest je het wel heel bont maken wilde je met je Centraal schriftelijk verpesten, met een 2 was je er al. Doodeenvoudig dat Erasmus college.

Maar goed het moge duidelijk zijn dat ik geen schatje was op school, dat ik nog nooit de prijs van de eer heb gewonnen.

In mijn hart ben ik, ondanks mijn spot, heel trots op Sam, hij breekt de van Appeldoorn traditie (mijn vader is een keer zo dom geweest te vertellen dat ook hij van school gestuurd was) en dat is maar goed ook.

6.9 FUCKING MOVING

Voor een chaoot is verhuizen het vreselijkste wat haar kan overkomen, hem trouwens ook.

Het is afgrijselijk, ik heb er gewoon geen woorden voor.

Gemeentelijk station afvalverwerking

Mijn huis is op dit moment een onbeschrijfelijke voor het oog niet zo zichtbare rommel. De kasten zijn echter wederom een onhanteerbare chaos en dat kan dus niet meer.

Morgen komt Marcel, de klusjesman/verhuizer de laatste dingen doen. 

2007 is begonnen met een afvaloverschot. Als ik geen automonteur wordt kan ik altijd nog in de recycling.

Ik rijd (in mijn nieuwe bolide,zie laatste verhaal) af en aan naar de Amstelveense afvalverwerking, op zich een hele beleving. Er staan daar zo’n 40 man te krijsen, nee, dat hout moet in vernietiger nummer 8, ijzer in 12, dan weer terug rijden want het karton wat onderop lag moetst in nr 3. Dat terug rijden is zeer lastig met een aanhanger, zeker voor mij. Voor jou onmogelijk overigens.

Het liefst zou ik dan rondjes gaan rijden, dat kan, maar dat mag niet. Je mag alleen een rondje maken, eruit rijden en weer achteraan de rij wachtenden aansluiten (er staat namelijk file voor het afvalstation).

En dan moet je ook nog zorgen dat je de rondrijdende shovels die met 50 km per uur rondrijden over het afvalstation ontwijkt.

Afgelopen weekend stond het afvalstation is het teken van de kerstbomen. Uitgerekend als ik ga verhuizen blijkt  6 januari de drukste dag voor de stort. (waar heb ik het eerder gehoord)

Dit A omdat iedereen aan de grote schoonmaak is begonnen, b vanwege een of andere actie, “een verassing voor iedereen die zijn boom komt brengen”. Ben er nog niet achter wat de verassing is geweest. Ik heb wel mijn eigen verassing gekregen eigenlijk meer gepakt. Er was een meneer met een erg leuk kastje, wilde die in vernietiger nummer 8 gooien. Ik heb het kastje van de ondergang gered en het staat nu te pronken in Sam’s kamer.

Nou goed, ik heb ’t eigenlijk razend druk, niet in de laatste plaats omdat ik dit keer het afvalprobleem nou eens serieus ga aanpakken. Alles de deur uit, het wachthuisje in en hopen dat er een klein brandje komt in het wachthuisje. Aanmaakblokjes in de aanslag, stop ik voorzichtig  en onzichtbaar tussen al het haardhout dat voor het wachthuisje ligt opgeslagen.

Dan ga ik een nu paasvuur maken in de vuurkorf, net iets te dicht bij het wachthuisje en het hout.

Overspattende vonken moeten de rest doen.

Het is wel enorm zonde van het monumentale wachthuisje, of tenminste, monumentaal, zo noem ik het zelf.

6.10 FuCKING STORMPJE

Boomje doen, bel Jeroen, 06-

6.11 FUCKING KOMPAS

De inzichten zijn er, maar wat ga ik ermee doen. Waarom weet ik precies hoe de vork in elkaar steekt maar kan ik mijzelf niet veranderen.

Volgens Inge vind ik mijzelf niet de moeite waard en is dat het probleem. Je zorgt beter voor de hond dan voor jezelf, de hond laat je op tijd uit, geef je op tijd te eten, zorg je voor.

Voor jezelf zorg je niet. Waarom niet is dan de vraag????

Tsja, een beetje psychologe gaat dan altijd terug naar de pre anale fase of een ander freudiaans stadium. Inge zocht het iets later, het komt omdat ik altijd voor mijn ouders gezorgd heb in plaats van andersom. Daardoor heb ik de vaardigheid ‘eigenwaarde creeeren’niet. Zal wel hetzelfde zijn als het feit dat ik niet gepuberd heb en dus geen NEE heb leren zeggen.

Ja, is allemaal lastig, de menselijke geest, maar, het goede is, je kan het gewoon nog leren, wel met meer moeite (ga maar eens op je 50e een taal leren, das knap veel lastiger dan wanneer je 4 bent) maar toch zeker niet onmogelijk.

Joris moet ik uit mijn systeem krijgen, hij kan op een of andere manier geen afspraken maken laat staan nakomen. Wind je er niet meer over op, laat.

Fuck you

Ok, dit is een non mail, een mail die nooit verstuurd gaat worden. Een mail zonder inhoud of wat dan ook. Ik zou toch zweren dat toen ik jou voor ’t eerst zag dat je ’t ook voelde, merkte of wat dan ook en dat dat niet aan mijn pinoke hockey kwaliteiten lag. Volgens een vriendinnejte van mij bestaat dat niet, one side vibes. De les leert van wel. De les leert ook hoe oenig ik ben, de kriebels krijgen van de verkeerde man, de verkeerde vreemdman. Nou goed, heb ik een hoop tijd besteed aan deze man, in mijn hoofd, wat bij mij nooit gebeurt, en dan dit. Man doet het met goeie ontzettend lieve vriendin in wording. Klaar verhaal, klaar Marije. Terwijl ik je, hoewel ik je niet ken, zooooooo leuk vind.

Terwijl ik alles van je zou willen weten, horen , voelen. krijg ik  zo het  balletje terug. KUT

NAWOORD: reuzeLOL MET DE SPELLINGSCONTROL

%d bloggers liken dit: