D

 DIT BOEKJE IS VAN MIJ,

APPIE A.

(EN DAT BETEKENT DUS OOK DAT NIEMAND ZONDER MIJN UITDRUKKELIJKE NADRUKKELIJKE SCHRIFTELIJKE TOESTEMMING EN ZEKERHEIDSHALVE, IN GEVAL VAN VERSTANDSVERBIJSTERING, OOK DIE VAN HERMAN EN NERINE LYPPENS, OOK MAAR EEN ZIN UIT BOEKJE OPENBAAR MAG MAKEN)

WHAT HAPPENED TO MY NOSE?

INHOUDSOPGAVE

WHAT HAPPENED TO MY NOSE? 2

INHOUDSOPGAVE 2

WHAT HAPPENED TO MY NOSE? 4

Hoofdstuk 1: WHO THE FUCK IS APPIE A.? 4

1.2 Fucking introductie: Van trammelant tot (scheiding) convenant 5

1.3 WHERE THE FUCK IS JORIS S.? 6

1.4 WHAT’S FUCKING NEXT 8

1.5 WHO THE FUCK IS ANNA? 11

1.6 Nightmare on Zorgvlied 13

1.7 WHERE THE FUCK IS ANNA now? 16

1.8 WHY THE FUCK DID THEY BEAT 18

1.9 HOW FUCKING COME 19

1.10 WHERE TE FUCK DO THEY END? 21

1.11 VAKANTIEMAN, GEZELLI G HOOR. 23

1.12 THE AFTERPARTY 24

1.13 VERLOOP 26

Hoofdstuk 2 IBIZA 30

2.2 APPIE A OP IBIZ.A 32

2.3 20 AUGUSTUS 34

2.4 20 AUGUSTUS SPEED TRIP TO HEAVEN 35

2.5 Appie A op IBIZ.A 36

2.6 FUCKING LOVING & BELIEVING 38

2.7 Joris Vakantieman II 40

2.8 Fucking Writing 41

2.9 IBIZ.A bijn.A A.fgelopen 42

Hoofdstuk 3 HOME SWEET HOME 44

3.1 BONTE AVOND 45

3.2 FUCKING VREEMDE HONEYMOON 46

3.3 Fucking dak boven je hoofd 47

3.5 Fucking Bills, mail Verstuurd door Appie aan Joris op 12-9 50

3.6 15-9 52

3.7 BONTE AVOND II 53

3.8 FUCKING TOOTH 54

3.9 BONTE AVOND III 55

3.10 THE END, HAI ANNA 56

3.11 FUCKING RUNAWAY BABE (oktober) 58

3.12 8-11 61

HOOFDSTUK 4 Fucking MANNEN 61

4.1 JANUARI 2006 61

4.2 tot en met 4.5 VERHUIZEN EN VERBOUWING INVOEGEN 66

4.6 KAREL 67

4.7 FUCKING GAY 68

Hoofdstuk 5 ROTARY 69

5.1 Buiten is het guur, binnen is het fijn, extreem fijn en rustig 70

5.2 Binnen was het een ramp, buiten ook. 71

HOOFDSTUK 6 FUCKING FIRST ANNIVERSARY 75

6.2 Fucking huppelkutjes 76

6.3 FUCKING STRUCTURE 77

6.4 Fucking Smoking 81

6.5 OUD EN NIEUW 06/07 81

6.6 FUCKING DRIVING, stereo stereotype 83

6.7 Brief aan officier van Justitie vanwege aanhouding door Verkeersdienst Driebergen 85

6.8 SCHOOL 87

6.9 FUCKING MOVING 89

Gemeentelijk station afvalverwerking 89

6.10 FuCKING STORMPJE 90

6.11 FUCKING KOMPAS 91

WHAT HAPPENED TO MY NOSE?

Hoofdstuk 1: WHO THE FUCK IS APPIE A.?

Naam: Appie A

Status: praktisch ongehuwd met 2 kinderen, Sam en Emilie, sinds twee dagen niet meer zwanger van nr. 3

Leeftijd: 33 grens 34

Opleiding: Politicologie, IB reeds na 10 jaar doctorandus

Beroepen: Rondleidster Heineken Brouwerij, Redacteur Quote QPF, (ontslagen) project manager Calanza, winkeldame bij de geboortewinkel en geflopte filmmakerassistente

Huidig beroep: huisvrouw, studente aan de LOI academie: tuinarchitectuur, makelaar in opleiding, en nog veel meer

Hobby’s: Kringloopwinkels leegkopen, hockeyen, skiën (3 jaar geleden voor het laatst), pizza vierkazen bestellen bij New Hork Pizza, semi-opgewekte tuinieren en schrijven, schrijven schrijven

Sexleven: non existent

Privé leven: publiek geheim

Karakter: tot voorkort bij vlagen vrolijk, enigszins geestig, niet zo doortastend, zorgzaam, een beetje gek, een pluizige crea bea, niet nadenken maar doen.

Vrienden: heb ik verwaarloosd maar ik zou niet weten hoe ik zonder ze zou moeten leven

Moeder: een fles witte wijn, en nog een en nog een en morsdood

Vader: homofiel, is ook mijn moeder, springlevend, houd intens veel van hem,

Zus: ook een kind van vader en moeder, heel erg lief & crea, niet chaotisch

Kinderen; Sam en Emilie, mijn kleine lieve poepchineesjes schattenpatatjes

Uiterlijk: lang, een beetje krom, van ellende nu wel slank, sprayblond blond, borsten hebben opknapbeurt nodig, diverse problem zones, neus is net als hart gebroken.

Psychische staat: 3 therapietjes in de week: conclusie: simpele neurotica, niet anders dan 60 % van de rest van de bevolking??

Conclusie: “Elk nadeel heb z’n voordeel”

(Gewezen) echtgenoot: Joris S.

Status: praktisch gek en alleenstaand, 2 kinderen Sam en Emilie

Conclusie: “ suffer babe”

 

1.2 Fucking introductie: Van trammelant tot (scheiding) convenant

Dit verhaal is geschreven naar aanleiding van minimale huwelijksprobleempjes die de beste zouden kunnen overkomen. Het is Appie’s verhaal, geschreven om te overleven. Het is mijn verhaal geschreven voor anderen die zich ofwel in mijn verhaal kunnen herkennen ofwel die kunnen gniffelen dat zij zich er niet in herkennen, de ware leedvermakers.

Het verhaal is mijn redding, mijn bevrijding, mijn inzichten en mijn hele dikke dikke  middelvinger opgeheven naar Joris S, “vreemdman”, sinds kort Appie’s ex-man.

Deze vreemdman besluit op een goede dag het huis te verlaten en niet meer terug te keren. Niemand weet waar hij is, voor het ergste wordt gevreesd. Op dat moment ben ik 20 weken zwanger van ons 3e kindje. Hij wordt terug gevonden bij zijn nieuwe of nieuwste liefje, “vreemdvrouw” en besluit voor haar te kiezen. Sam, Emilie en mij volledig ontredderd achterlatend. De werkelijke wanhoop nabij.

Dit verhaal beschrijft een deel van alle frisse en minder frisse details van mijn huwelijk met een vreemde vreemdman, chirurg in opleiding.

Het beschrijft hoe Appie ondergaat en weer bovenkomt. Van abortus tot nieuwe partners.

Wat vaak schijnt te gebeuren als je een traumatische ervaring meemaakt dat alle eerdere, blijkbaar onverwerkte trauma’s ook opeens heel heftig naar boven komen. Het ene trauma is een set of voor het herverwerken van alle vervelende zaken die in je leven zijn voorgevallen. Das slecht getimed van mijn hersenen en dat is bijzonder gevaarlijk maar helaas schijnt het menselijk brein zo te werken (als ze een slechte dag heeft).

Centraal staan relaties.

Naast Appie haar huwelijksperikelen worden dan ook haar relatie met haar aan de alcohol verslaafde moeder beschreven, de rol van haar opeens tot het homodom bekeerde vader.

En haar bloody eigen fouten, valkuilen en stupiditeiten. Relaties met nieuwe en oude vrienden. Relaties met de nieuwe werkelijkheid.

Eigenlijk is het een complete bevestiging van Murphy’s law, if anything goes wrong, everything goes wrong.

Alle zaken die bij een scheiding kunnen mis gaan, heeft Appie definitely meegemaakt. Van financiële nood tot verhuizen, van verbouwing tot oplichting, van getrouwd naar gescheiden, van oud en nieuw, van dik tot dun, van haat en liefde, van onvermogen naar iets minder onvermogen. Van verlies naar winst.

Een groot deel van dit verhaal is geschreven in de maand na de abortus, het is begonnen als zeer lange brief aan vreemdman, waar het eindigt weet ik niet. 

9 maanden lang heb ik door het gebruik van anti-depressiva niet kunnen schrijven, daar was ik te zombiaans voor. Sinds een aantal maanden is Appie daar bijna van af en warempel de schrijversdrang is back in business.

De reden dat ik allemaal heb geschreven is voor mijn kinderen Sam en Emilie, ik heb het nodig gehad om een redelijk goede moeder te worden. Ik heb het nodig om te veranderen, ik weet alleen niet hoe, de inzichten zijn er, nu alleen nog wachten op resultaten.

Het is zeer zeker niet autobiografisch al lijkt er verdacht veel op.

1.3 WHERE THE FUCK IS JORIS S.?

“Bel je morgen dan praten we verder, echt heel positief echt heeeel positief, zo fietste weg. Ik keek ‘m na wuifde, niet wetende dat dit de laatste keer zou zijn dat ik naar ‘mijn man, Joris S ’zou zwaaien. “ Ga naar mijn broertje Stefan S om over onze problemen te praten, blijf daar waarschijnlijk slapen.

Onze relatie is stormachtig te noem, “als 2 beschadigde personen die een samen een relatie proberen te hebben” typeerde een van de drie therapeuten ons huwelijk.

Ruzie als communicatiemiddel, onmacht staat centraal. Ons 3e kind blijkt letterlijk de doodslag. Maar dit terzijde.

Een dag later, niets meer vernomen van Joris S alias ‘vluchtman’, Broer Stefan S heeft sms ontvangen “ alles goed, ik kom niet meer”.

Nog een dag later………. ‘vluchtman wordt officieel vermist’. Waar is vluchtman dan? Vluchtman laat toch niet zomaar zijn kinderen in de steek? Een haastig opgetrommelde paragnost concludeerde, bleek achteraf, raak ‘hij zit in de kop van Noord Holland, iets met een houten vakantiehuisje”

De politieman dacht anders ‘vluchtman heeft zichzelf opgehangen, hetgeen misschien onwaarschijnlijk is aangezien hij zich nog heeft ziek gemeld op zijn werk in het ziekenhuis”, vluchtman heeft vriendin, hetgeen mij onwaarschijnlijk leek want ik ben Appie A en mijn man heeft gewoon geen vriendin, “vluchtman heeft een verslaving”, vluchtman is in contact gekomen met onderwereld”, “vluchtman is ervan door met de ziekenhuis apotheek”, “vluchtman heeft gokschulden”, “vluchtman is manisch depressief”, “vluchtman is in elkaar gebeukt in het Vondelpark en ligt comateus, beroofd van identiteitspapier in elk ziekenhuis behalve de VU want daar werkt vluchtman en hadden ze ‘m herkend”, “ zijn er aanwijzingen dat vluchtman stiekem misschien toch een vriendin heeft???

Appie A en beste vriend van vluchtman Sebas J komen er niet uit en vrezen, net als de familie en vrienden van vluchtman het ergste. Politieman neemt de zaak hoog op ‘ we kunnen zijn GSM traceren na een paar dagen maar de rechter geeft hier alleen toestemming voor als er of sprake is van verdenking dat de vermiste slachtoffer is geworden van een geweldsdelict of als er mogelijk sprake is van zelfdoding. ….Twee uur later bleek hij over de benodigde vergunning te beschikken.

Opgehitst door de politieman gaat Appie A zelf speuren, belt iedereen af en komt uiteindelijk ook terecht bij collega “Collegaman”. “Nee, ik kan niets bedenken”, roept collegaman olijk, hij is blij met jou, heel enthousiast dat hij voor de derde keer vader wordt, nee echt niets aan de hand’. “Tsja, als je nu heel diep wil speuren, 2,5 week geleden was er wel een vrouwelijke collega, Suzannevrouw, waar die het misschien meer dan goed mee kon vinden.

 “Dat kan dus niet, kneus, dacht Appie A, wat ben jij een lul. Ik ben Appie A, 4,5 maand zwanger van 3e kind, mijn man gaat niet vreemd. Niet in de laatste plaats omdat hij iedereen in zijn vriendenkring verfoeit om dit soort gedrag. Mijn vluchtman, mijn moraalridder, “ ik heb jou nooit leuk gevonden, collegaman, enorm knor”.

Toch maar even opzoeken waar ze woont, dit ‘collegaatje van zijn werk”. Zekerheidshalve gaat vriend Scato op onderzoek uit en bleek………. dat de fiets van vluchtman voor de deur stond van Suzanne wannebee S.

De broer van vluchtman, Stefan S, reed me naar ‘de fiets” toe, ik was gewoon thuis in Amstelveen. Appie A dacht nog steeds dat het niet waar was, niet haar vluchtman, maar beter een vreemdgaande vluchtman op de vlucht dan een dode vluchtman en misschien, heel misschien, had ze het er wel zelf naar gemaakt.

Aanbellen, nog een, nog een keer. Roepen, schreeuwen.

‘Ze is er niet”, riep de Jordanese onderbuurvrouw van bijna Suzanne S, ‘ze is er bijna nooit hoorrr”. “ Zou u misschien toch zo vriendelijk willen zijn om de deur open te doen, het is echt van levensbelang dat wij daar een briefje achterlaten?. Na veel tegenspraak doet ze de deur open.

Appie A stormt de trap op van het pand aan de rozenstraat.  Eerst even voorbij aan de onderbuurvrouw van Suzanne wannebee S. die zoals een echte Jordanese in haar werkschort Appie a wantrouwend aankijkt. “Alleen effe een briefje, hè”

“Waar is vluchtman”? Vraagt Appie A onwaarschijnlijk kalm, eenmaal boven aangekomen.

“Jullie moeten dit zelf oplossen”, smukt Suzanne wannebee S alias “vreemdvrouw’.  “Dat vroeg ik dus niet”, dacht Appie.

“Wat verwacht vreemdvrouw nu eigenlijk nu van vreemdman? Een relatie, wat moet zij met een getrouwde vent met bijna 3 kinderen. Gaat zij straks in de weekenden, op hun enige vrije dat voor mijn 3 kinderen zorgen, eventueel zelf nog een 4e voor Joris maken? Gaat hij bij haar uithuilen over zijn kapotte huwelijk en zijn eigen interne ongeluk, een goed begin is het halve werk. Zou ze weten dat hij vermist werd? Zou ze niet een keer hebben gedacht, wat een vent die zo zijn vrouw en kinderen in de steek laat? Of zou ze denken, ja maar dat gebeurt mij niet, dat ligt aan Appie A? Nou vreemdvrouw, ik kan je verzekeren, iemand die altijd maar wegloopt van problemen en ongelukkig is gaat ook jou heeeel verdrietig maken”, dacht Appie opgewekt.

Vanzelfsprekend verlaagt Appie A zich niet om verder iets tegen vreemdvrouw te zeggen.

Appie A verwachtte haar vreemdman aan te treffen met een sexy (echte) blondine, cup DD, veel lippenstift en misschien toch wel een enorm charisma.

In de verste verte leek deze miezerige brunette niet overspel waardig. Haar kamertje lijkt wel die van een student, net op kamers: vol met kaartjes met opgewekte teksten, kralenkettingen, wierrook en Indiase prullaria waarschijnlijk afkomstig uit een van haar in vrijgezellen gespecialiseerde vakantiereizen, dacht Appie A wraakzuchtig.

Was dit nu het sekspaleis van vreemdman? Vroeg ze zich verbijsterend af.

Gezellig veel plantjes op het balkonnetje. Goh, misschien ook geïnteresseerd in tuinarchitectuur schoot even door Appie A haar hoofd. “Kan handig zijn wanneer straks vreemdvrouw voor mijn tuin moet gaan zorgen, als nu ik een vrijgezellenreis voor 30+ ga meemaken”.

“Where the fuck is vreemdman” dacht Appie A, de tuinperikelen achter zich latend zocht doortastend het semi sexpaleisje af. De slaapkamer is leeg, op een haastig opgemaakt bed met snoopy kussens na. Nog een deur, die van de WC, was door Appie A niet geopend.

Daar was vreemdman, huilend, wanhopig en vooral betrapt……..

Een Hollywood scène getrouw is het Appie A haar eerste reactie om haar vreemdman een klap in zijn gezicht te geven. Clichématig zegt ze vervolgens “hoe kan je me dit aandoen”? En… ga je mee naar huis?

Appie bietst haar 1e sigaret in jaren en rijdt met Stefan mee naar huis, gezellig hoestend van zoveel nicotine ineens. Er zijn geen tranen, nog niet. Het lijkt wel surreëel.

 Vreemdman stapt op zijn “betrapte fiets” en wordt naar huis begeleid door Scato. Hij mag er niet nog eens van door gaan.

In een soort semi serene sfeer komt de doodgewaande vreemdman thuis terug. Daar wachten de ouders van vreemdman, de beste vriendin van Appie A en haar vriend, zijn broer en Appie A hem op.

In eerste instantie ‘opluchting, vreemdman leeft, buiten in de nog gezelliger tuin dan die van Suzanne wannebee S worden de kaarsjes aangestoken en de wijn geopend. Het beloofde een knusse avond te worden.

Appie A is kalm en rustig. Vreemdman, gebruind en springlevend, blijkt, zoals de paragnost had gezien, ook in Marken (kop van Noord Holland) hebben gebivakkeerd en zegt: “Ik wil niet meer, als je niet zwanger was geweest zou ik bij je weggaan”

“Mijn opzet was het om vanavond terug te komen en dan te doen of ik in Friesland had gewandeld, alleen… “Zoals je had moeten doen, weglopen is een ding maar ook nog eens niet nadenken maar je heil bij een andere vrouw zoeken is twee”, dacht Appie.

“Dan zou ik het uitgezeten hebben tot ons kind geboren was en was daarna weggegaan zodra er weer ruzie was. “Ik wil niet meer, ik zal goed voor je zorgen, helpen bij de bevalling en bij de eerste maanden maar ik wil niet meer”………………. De tweede of misschien wel 100e grote leugen van vreemdman.

1.4 WHAT’S FUCKING NEXT

Na wat heen en weer gepraat te hebben, waarbij verdriet en verslagenheid snel omslaat in een hautaine houding, besluit Appie A, samen met haar vriendin Leontine, bij Appie A’s vader die op reis is, te gaan logeren.

Paniek, ongeloof, onzekerheid, heel veel verdriet maar geen boosheid hadden zich van haar meester gemaakt. Het ene inzicht na het andere ontrafelde zich. Het leek niet te stuiten en gaat ook nu nog door. In eerste instantie nam ze zichzelf onder de loep, zeker niet zo fraai, wie was Appie A eigenlijk, daarna Joris, ook niet zo best, daarna haar verleden, een ramp, Joris zijn verleden, minder zichtbaar maar ook geen kinderpartijtje.

Iemand maakte haar attent op het feit dat een abortus nog tot de mogelijkheden behoorde. 22 weken was de grens (wist Joris dit ook? Had hij daarom zo gehandeld?)

Misschien was dit in ieder geval een oplossing voor een van de problemen en zekerheidshalve maakte Appie een afspraak in de Bloemhovenkliniek in Heemstede. Ze belde Joris om hem op de hoogte te brengen van haar afspraakje en vroeg hem die dag vrij te houden.

Appie en Joris spreken af elkaar pas vrijdag weer te zien. Samen zullen ze naar het slotfeest van Sam zijn school gaan. Even de kop in het zand steken en normaal doen. Daarna neemt Joris de kinderen mee naar zijn ouders. Joris komt, zoals altijd, te laat op het feestje. Appie zit, kapot van verdriet, niet in staat om te bevatten, dat het leven om haar heen gewoon doorging, met Sam bij het luchtkussen wanneer Joris arriveert. Een van zijn eerste irrationele opmerking is “rationele mensen hebben zich geen moment zorgen om mij gemaakt”.

Rationele mensen, wie zijn dat dan? Mensen die jou niet zo goed kennen hebben zich geen zorgen gemaakt, mensen die in jouw rationele onzinpraatjes trappen maken zich nu nog steeds geen zorgen. De mensen bij wie je aanklopt vertel je halve verhalen, halve waarheden om maar niet je eigen tekortkomingen onder ogen te hoeven zien. Onder het mom van, ik wil Appie niet zwart maken, sluit je je ogen voor je eigen problematiek. Als jij je niet bloot geeft kan niemand je helpen en ben je helemaal alleen, dacht Appie.” Is het fout om emoties te hebben, dat is toch eigenlijk waar het in het leven om gaat?

Geheel onverstandig toch een beetje praten, fluisteren, de tranen springen elke keer in Appie haar ogen. ‘Verman je, Appie, bitst Joris, wacht maar even tot we thuis zijn”.

Nog steeds niet boos, wel onderhuids woest. We besluiten snel af te haken. Appie loopt, om haar verdriet voor Sam te verbergen, door naar haar kamer en huilt, huilt, huilt.

Joris komt naar boven en zegt haar ‘kan je nu niet even wachten met deze aanstellerij tot wij weg zijn?

“Hoe kan je me dit nu allemaal aandoen, vraagt Appie Joris enorm theatraalig? “Ja, dat is onhandig, ik realiseer me dat het niet goed is wat ik heb gedaan, maar dit is de enige mogelijkheid, wat verwacht je nu, een bloemetje?, is het vernietigende antwoord van Joris?

“Nee LUL, ik verwacht geen bloemetje, ik verwacht een ingestorte Joris vol berouw, ik verwacht een verklaring voor het leed dat je me hebt aangedaan. Ik verwacht dat je inziet dat je gek bent, ik verwacht dat jij mijn pijn kan wegnemen. Ik verwacht dat je je realiseert dat je zo geen beslissingen kan nemen. Zeker voor een rationeel persoon zoals jij moet je toch realiseren dat er iets ernstigs met je aan de hand is. Je hebt een soort vernietigingskamp aangericht omdat jij niet met je problemen om kan gaan. Je gaat om met mensenlevens alsof het jij het recht hebt ze te om ze te verwoesten, dit recht heb jij niet. Zie jij niet dat net nu het nu er hoop gloort aan de horizon, einde aan financiële zorgen in zicht, tropenjaren zo meteen over, dat jij nu alles vernietigt. Dat je twaalf jaar moet gaan betalen, dat je je kinderen niet meer gaat zien, dat je heel heel alleen zult zijn, dat je voortduren met je ex-vrouw moet gaan vechten over elk wissewasje omdat jij niet anders weet hoe je met problemen moet omgaan. Helemaal opnieuw beginnen, in afwachting van nieuw geluk dat ook niet komen gaat.

Jij beredeneert heel rationeel dat je beter uit elkaar kan gaan dan ruzie te maken maar gaat voorbij dat dit geen oplossing is voor jouw eigen leven, je eigen tekortkomingen! Dat jouw leven een hel gaat worden als je zo doorgaat waar de kinderen en ik überhaupt niets mee te maken willen hebben. Dat je voor het ongeluk geboren bent als je er niets aan doet. Zie je niet dat je hard op weg bent gevoelloze Jan Scheepers te worden, geen raad wetend met emoties, hard, hard, harder dan hard. Onzeker en angstig.

Jij hebt totaal geen verantwoordelijkheidsgevoel. Ziet niet in wat de gevolgen van jou acties zijn, kan de consequenties niet overzien. Zie je niet dat je het leven van de kinderen niet beter maakt maar kapot. Wat ben jij voor een monster? Zie je niet hoe groot jou onmacht is?

Wat heb ik aan zo’n vader voor mijn kinderen. Ik verdien het om gekoesterd te worden, niet vernederd!

FLIKKER OP, IK WIL JOU NIET!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!”

Appie zegt niets van dit alles, uit angst voor de woede die eronder ligt en de onterechte angst hem kwijt te raken zonder zich te realiseren dat ze hem eigenlijk al kwijt was. Haar woedde onderdrukt ze en uit ze, zoals altijd, in passieve treiteracties.

“Hoe moet dat nu met heb baby’tje, vraagt ze hem. “Ik wil het niet, ik kan het niet”. En hoe ga je er in de toekomst dan voor zorgen? “Dat gaat dus niet, dat kan je niet van een alleenstaande vader verwachten, voor 2 kinderen zorgen wordt al moeilijk genoeg, laat staan een klein baby’tje. “Als je het bij me op de stoep gooit zal ik er wel voor zorgen misschien maar ik kan het niet” zegt Joris woest. Nog steeds zonder boosheid kijkt Appie Joris verschrikt aan. “Hoe kan je zo voor je verantwoordelijkheden weglopen en jou probleem bij mij neerleggen, je was er toch zelf bij dat het kind gemaakt werd, je wist toch mijn insteek over abortus, je hebt toch na een week gedaan alsof je blij was met de baby, jij die dit soort oplossingen forceert uit rationele opvattingen, hoe kun je zo hard zijn”, denkt Appie.

Wat zit je me nu met angstige oogjes aan te kijken, dat wist je toch, ik heb het vier maanden geleden toch ook al gezegd. “Ja, Joris, een week, bovendien waren we toen nog met zijn tweeën en zou de verantwoordelijkheid voor de baby vnl. voor mij zijn. Ik weet hoe jij onnodig tegen dingen op kan zien, dat een zwartkijker bent die nooit de zaken positief benaderd. Bovendien heb jij met mij taart en wijn gedronken om de komst van de baby te vieren. Flessen champagne zijn opengetrokken en jij hebt je mond gehouden”, zegt Appie verdrietig.

“Ik zie nu ook in dat jij(?) toen een verkeerde beslissing hebt genomen om de baby te houden anders zou je het nu ook niet overwegen”, voegt Joris hier nog fijntjes aan toe.

“AAAaaahhhhhhh, hoe kan je dit zeggen, de situatie is toch nu heel anders, ik sta er nu alleen voor, ik sta met mijn rug tegen de muur. We waren er zelf bij dat de baby gemaakt werd. Inderdaad vond ik toen dat we onze verantwoordelijkheid moesten nemen en vond jij dat we aan probleembeperking dus abortus moesten doen. Maar we zijn wel naar de huisarts gegaan om eventuele abortus te bespreken, ik heb niet geweigerd, jij hebt gedaan alsof je het toch wel wilde. Bovendien wat is nu het echte probleem, is het het derde kind, is het de carrière druk, is het financiële druk, is het relatie druk of is het je eigen ongeluk waar je tegen aanloopt?

Jij gooit alles op dit kind terwijl niet duidelijk is waar het probleem nu precies vandaan komt? Is het vreemdvrouw die je beïnvloedt?

Zoals altijd luistert Joris niet naar Appie, negeert haar repliek, hij wil geen kritiek voelen, zeker geen terechte en verlaat boos de kamer. We besluiten dinsdag verder te praten.

Het gesprek van dinsdag verloopt in eerste instantie heel erg fijn, Appie deelt haar nieuw verworven inzichten met Joris die er open voor staat. We zien in dat we elkaar zo enorm veel verdriet hebben gedaan. Dat we zo het verkeerde voorbeeld hebben gevolgd, dat we zo onmachtig waren onszelf dus elkaar gelukkig te maken.

Even later is Joris weer “onbereikbaar’. Hoe moet het nu verder? In het weekend heeft hij een snel rekensommetje gemaakt. Het huis moet worden verkocht en ik krijg voor mijzelf en de kinderen 350 alimentatie, maar hij weet ook niet precies hoe dat zit.

Appie’s laatste vraag was of hij volgende week meeging naar de abortus kliniek?

“Nee, zegt Joris stellig, jij wilt een opoffering van mij zien, jij wil zien dat ik me ook inzet, ook lijdt. Jij wilt dat ik vrij neem van mijn werk waar ik toch al zoveel problemen op heb (Joris heeft officiële waarschuwing ontvangen omdat hij vermist is geweest en zich heeft ziek gemeld terwijl hij zich in het sexpaleisje bevond). Ik wil best meegaan om je te brengen maar je moet zelf naar binnen, het is jou besluit. Je moet je afvragen of ik wel de juiste persoon ben. Nog steeds geen boosheid, wel denkt Appie, “Tsja, jij bent toch de vader. Jij bent verantwoordelijk voor dit debacle. Je kan het niet afdoen als mijn besluit, ik draag inderdaad de eindverantwoordelijkheid maar de onmacht om hem dit duidelijk maken overheerst. Ze had het gevoel dat de deur was dichtgeslagen.

Later realiseert Appie zich door een gesprek met Niki, een van haar liefste vriendinnen, HIJ MOET MEE, hij gaat zich ten overstaan van abortus gynaecoloog verantwoorden en zeggen dat het ook zijn wens is. Hij gaat niet de verantwoording voor dit besluit bij mij neerleggen. Ik wil dat hij zich uitspreekt.

Hoe hem dit duidelijk te maken. Wederom totaal onmachtig, had dit niet anders gekund, belt Appie haar lieve schoonmoeder en vraagt haar een ding te doen, er voor zorgen dat hij meegaat. Maria, haar leven onderdrukt door haar echtgenoot, een autoritaire norse, gelovige uroloog, bijna niet in staat enige liefde te tonen, zegt vervolgens, “ik zal het hem vertellen”. “Maar iemand met zo’n zwaar beroep mag je niet storen”, sick in the head, heilige artsenverheerlijkster denkt Appie. “iemand met zo’n beroep mag dit soort dingen niet doen”. Hierin geeft Maria Appie gelijk en ze belt Joris meteen.

Even later belt Joris, enigszins terecht, woest op maar zegt dan het onmogelijke “ ik heb helemaal niet gezegd dat ik niet met je mee wilde gaan”. Hhhhu, hoe kan dat nou, denkt Appie verbaasd. Is dit nou communiceren, zegt Joris woest, alles via mijn moeder te spelen. En hij ziet niet in dat zijn communicatie tenminste net zo gebrekkig is als die van Appie.

Enfin, Joris gaat mee naar het intake gesprek van de Bloemenhovenkliniek en zal daar zeggen dat het ook zijn wens is.

12.15 staat Appie voor de VU om hem op te halen. Ondanks het toch al krappe tijdschema presteert Joris het ook voor deze afspraak tien minuten te laat te komen.

Appie stuurt.

Samen verdrietig wachten in de wachtkamer. Mevrouw Scheepers mag binnenkomen. Het verhaal wordt uitgelegd aan de gynaecologe die Appie vervolgens onderzoekt. Een echo, de zwangerschap was in tact.

Helaas, stiekem had Appie gehoopt dat de baby aan haar verdriet en tachtig miljoen sigaretten was bezweken, hetgeen Joris ook al had opgemerkt. Appie moet eraan gaan geloven. Tijdens het gesprek komt er een fax binnen van Appie’s huisarts.

Daarop staat dat er Appie 90 zittingen op de bank bij de psychiater er op heeft zitten. De huisarts adviseert dat ik mijn eventuele beslissing in ieder geval nog een keer met psychiater of psycholoog moet doornemen. Nou, gesprekken genoeg, vertelt Appie de gynaecoloog.

Het consult was bijna afgelopen en nog steeds had Joris zich niet duidelijk uitgesproken of hoeven uitspreken. Natuurlijk bleek uit mijn verhaal hoe de situatie zat maar toch. “het is misschien een beetje vreemd maar ik zou heel graag willen dat mijn man zich ten overstaan van u uitspreekt dat hij dit kind niet wil, zegt Appie A.

Joris deed alsof hij het in Keulen hoorde donderen, wat voelde hij zich in een hoekje gedrukt, dit deed Appie natuurlijk om hem een hak te zetten. Schoorvoetend zei hij, “ja, ik wil dit kind niet”. Woest was hij. Toen we de abortuskliniek verlieten, met een afspraak voor dinsdag in de hand, barstte hij los. “Ik ga dinsdag niet met je mee als jij mij zo gaat zitten pesten”, pesten hoezo? Appie machteloos maar niet boos zei meteen slapjes, ‘ja, dat was misschien wel een beetje flauw en wringt zich in 1000 bochten om Joris maar niet bozer te maken. “ik heb het misschien ook wel een beetje laten aanpraten door therapeuten”. Appie flikker op! Kom voor jezelf op, laat niet zo over je heen walsen, wordt woest, regel een topadvocaat, strike back, hij is hier de idioot niet jij!

Ja, zie je, jij met je 100 therapeuten, dat heeft onze relatie verwoest, zie ja dat niet, maakt Joris de situatie erger. “Je moet nu gewoon een beslissing nemen. Of nu even doorzetten of straks alleen met een postnatale depressie, 2 kinderen en een kleine baby. Je moet dit soort dingen niet emotioneel bekijken, gewoon rationeel” Godverdomme Joris, als er iemand een therapeut nodig heeft ben jij het. Laat je dit niet aanpraten, geloof het niet!

Nog steeds niet boos zet Appie Joris af bij het ziekenhuis. De afspraak met de kinderen om voor ze te koken zegt hij af.

Vrijdag praten ze verder. Om 4 uur zou hij de kinderen komen halen, om wat leuks te doen. Daarna gaat hij even naar het feestje van Sam’s juffrouw die gaat trouwen, daarna gaat er gepraat worden. Joris was onbereikbaar en dronken bleek achteraf.

“Ik ben niet vreemd gegaan, ik had al geen relatie meer” zegt hij gemeen. “tuurlijk, praat jezelf maar goed, je had een zwangere vrouw en twee kinderen, die niet op de hoogte waren, dat het in gewoon Nederlands gewoon vreemdgaan’, dacht Appie maar werd niet boos.

Jij met je hoge moralistische waarden. Jij die snoeft als je vrienden vreemd gaan, wat ben jij van je geloof afgevallen.

“Je hebt me belemmerd in je carrière”, is het volgende onderwerp?

Nee, jij bent degene die een gezin heeft gemaakt, een vrouw en kinderen. Je verwacht dat ik a la Maria Scheepers totaal geen eisen heb, je verwacht dat je net mag doen of wij niet bestaan. Artsenverheerlijking net als bij je vader. Dat artsen een soort supermensen zijn die verder niets aan hun hoofd mogen hebben. Die volledig met rust gelaten moeten worden anders krijgen ze last van humeurigheid, vernederen, slecht gedrag.

Dat werken alles is. Kijk eens waar je bent gekomen dankzij mij, dankzij je kinderen, zijn die niet belangrijker dan je carrière. Natuurlijk heb, het zei al enorm bijgesteld verwachtingen van jou. Natuurlijk reken ik op jou hulp.

Zonder mij was je niet zover, iemand dat verder alles thuis voor je regelt, die de zorg voor de kinderen volledig op zich neemt, die je huis verbouwd, die contacten onderhoud en zorgt dat jij nog iets van een sociaal leven hebt. Een vrouw die ook nog voor je ouders zorgt.

 Een vrouw die het hele huishouden doet, ook al is het met frisse tegenzin. Een vrouw die altijd maar alleen is met haar 2 kinderen. Een vrouw die pas 2,5 jaar niet meer werkt.

Werken bij Calanza wat in ieder geval onmogelijk was omdat ik niet alleen moest werken maar ook voor Sam en jou moest zorgen. 32 uur werken, wassen, koken boodschappen, Sam brengen en halen, alles kwam op mijn schouders omdat jij een beter carrièreperspectief had, zoals je dat zei. De werkelijkheid zit anders in elkaar dan in jou hoofd, Joris Scheepers. Dat jij niet in staat bent verantwoording voor je gezin te nemen wil niet zeggen dat ik je belemmer.

Ondertussen is haar moeder is ziek geweest en overleden, haar vader homo is geworden, Een vrouw die van huwelijkstijd de helft van de tijd zwanger en aan het borstvoeden is geweest. Waarom verdient dat geen respect? Een vrouw die zeker niet volledig van haar inkomsten van jou, mijn vader heeft misschien niet zo zelfstandig, altijd gesteund. Vaak onze huur betaalt. Keep dreaming. Zo makkelijk kom je er niet af. Dat jou opleiding moeilijk en zwaar is klopt, maar dat wil niet zeggen dat het enige is, dat daarbuiten niets is waar je verantwoordelijkheden voor hebt. Jouw carrière zet juist jou en onze relatie onder druk, Geen tijd voor niets of niemand, geen tijd om te leven, geen tijd om samen te zijn. Het is niet erg maar je moet het je wel realiseren. Er zijn mooiere dingen in het leven dan alleen maar hoger, meer, beter. Waarom ben je eigenlijk zo dol op die carrière, het is het enige wat je nu nog hebt en waarschijnlijk kom je er na drie sessie op de bank ook achter dat dit geen vrijwillige keuze is maar het logische resultaat van je opvoeding. Dat maakt je zeker zo angstig om er naar toe te gaan. Ga jij lekker maar alleen maar werken, je komt jezelf nog wel tegen.

Nadat ze niet eens in staat blijken te zijn een afspraak te maken over een dag met de kinderen en Joris zegt ’we zullen nog wel eens zien wie de kinderen krijgt” wordt ze woest. “Ga mijn huis uit moordenaar, moordenaar, moordenaar”. Een valse maar ergens wel terechte sms regen illustreert haar onmacht en verdriet. Zo ken ik je weer, sms-ed Joris terug. Daarmee doelend dat ik altijd wraakzuchtig en onmachtig terug vecht. Niet in staat tot een strijd met open vizier. Gelijk heeft hij of tenminste had hij.

Als ze zondag weer afspreken vertelt Appie die zo vreeslijk twijfelt over de abortuskeuze Joris dat ze het baby’tje gaat houden. Wat dom, dat typeert jou, dan ga ik morgen de scheiding regelen“.Eindelijk doet Appie wat ze al veel eerder had moeten doen en roept “ik wil niets meer met jou te maken hebben, ik praat alleen via een mediator en tot het moment dat je bij een psychiater op de bank ligt hoef je niet voor de kinderen te zorgen. Appie is opgelucht en vastbesloten dat ze van nu af aan haar eigen leven gaat regelen, behalve ANNA .

 

1.5 WHO THE FUCK IS ANNA?

Twee blauw ogen, een gebroken neus luidde Anna’s komst in

Appie A samen met Joris, op een verjaardag bij vrienden, voelt zich niet lekker, wil even naar de WC lopen maar haalt het niet. Valt flauw en komt met haar neus terecht op een sleutel van een slot van de gangkast. Resultaat: stoeistevige Axa sleutel dwars door de midden Appie gehavend. Een onbekende, vindman van bedwelmde Appie, haalt Joris, hij is immers arts. Het eerst wat Appie A hoort wanneer ze bijkomt, is Joris zijn verbaasde stem “hè, maar dat is mijn eigen vrouw”. Het eerste wat Appie dacht was: “what the fuck happened to my nose”?

Van bezorgdheid is bij Joris weinig te bespeuren, eigenlijk is hij gegeneerd en boos. Van liefdevolle verzorging is die nacht al helemaal geen sprake. Joris is boos, kan niet tegen zwakheid. De volgende dag dropt Joris Appie A bij haar vader, met twee intens blauwe ogen en een gebroken neus parkeert hij haar met de kinderen bij haar vader, Joris moet voetballen.

Anna heeft haar turbulente komst aangekondigd!

Zwangerschapstest, nog een en nog een. Met predictorblauwe ogen wacht Appie op wat ze eigenlijk al weet,…. “Anna leeft”.

“Eerst even de neus rechtzetten”, vertelt KNO man in de VU enkele dagen later.”Verdoven is pijnlijker dan het rechtzetten.” De ambiance is sowieso absoluut ongezellig. Op deze zelfde polikliniek, een kamertje verder, was de moeder van Appie A, Greetje Kip, 1,5 geleden doodgebloed ten gevolge van 3 miljard Sant Moritz met filter, duizenden en duizenden liters stevige alcohol, keelkanker was daarvan het logische resultaat. Typisch iets voor Greetje Kip overigens, om op zo’n manier dood te gaan. Het bloed stroomde uit de mond, neus en later ook de oren van Greetje Kip. Appie A was erbij, hield haar hoofd en hand vast en mompelde “alles komt goed, ik ben bij je, ik houd van je”. Er omheen totale chaos die aan haar voorbij ging. Reanimatieseinen, hard hollende mensen, driftige paniek van 8 artsen om het verrotte leven van Greetje Kip te redden. Waar was Henk A, de echtgenoot van Greetje Kip?

Die, die stond op de gang te bidden, hij kan, zoals een rechtgeaarde homofiel, niet tegen bloed. “Mijn moeder wil niet meer, zei Appie A en verliet het slachtveld. “Oma heeft de limonadesiroop laten vallen, daarom zit ik onder de vlekken’, vertelde Appie A haar kindjes die op de gang van de polikliniek aan het spelen waren.

“Verdoven is onmogelijk’, zei de KNO man dubbelzinnig. Met een fikse ruk probeerde hij de neus van Appie A in het toch al redelijk onmogelijke model te herstellen. De pijn viel mee te vergelijken met een soort hockeybal van een potige laatste vrouw tegen je schenen op 1 meter afstand. ‘Kijk maar even in de spiegel of het goed is zo, vroeg de KNO man’? “Prachtig, mompelde Appie A., niet wetende hoe snel ze het behandelkamertje moest verlaten.

Op de gang wachtte Joris, ‘gaat het Appie”? Hij vond het niet nodig om mee naar binnen te gaan. “Jij moet dit lekker zelf doen, anders praat je de hele tijd tegen mij in plaats van tegen KNO man, verklaarde hij zijn weigering.

“Machteloosheid, totale verslagenheid, angst, verstikkende ademnood maar geen boosheid maakte zich van Appie A meester. “Ziet ie niet hoe zeer ik ‘m nodig het, houd ie niet van me, waarom kan ik hem niet duidelijk maken dat ik hem oh zo nodig heb. Maar ook meteen, hij zal wel gelijk hebben, ik ben ook verlegen.

Samen wandelde ze over de gang. Appie voelde zich flauwtjes, Joris werd meteen weer boos, “doe niet zo onnozel”, ga even zitten, ik moet opereren en vertrok.

Nog een predictortest verder verschijnt een half lichtblauw streepje. “Half, half, hoe kan dat nu? Morgen nog een keer een ander merk proberen.

Ondertussen druk overleg met Joris, ik wilde niet nog een keer een abortus en dacht 2 of drie, het maakt niet zoveel uit, Joris wilde geen 3e kind. Hoe kan je dan toch zwanger worden, vraag je je af? Appie A had uit angst voor gynaecologen veroorzaakt door een fout uitstrijkje het verhaal in haar hoofd dat ze niet tegen de pil kon en er geen spiraal geplaatst kon worden, ‘ik ben zo’n beetje uitgedokterd qua voorbehoedsmiddelen, stelde ze zich zelf gerust. Dan moet Joris er maar wat aan doen. Bovendien deed de zoveelste afwijzing van Joris haar pijn, waarom wil hij geen derde kind van mij?

De huisarts moest uitkomst bieden, zowel voor het halve streepje als voor ons dilemma.

Ook Appie A had twijfel, een 3e kind, ik vind twee al zo moeilijk, wanneer kan ik eindelijk mijn eigen leven oppakken. Net nu de kinderen bijna naar school zijn, weer zorgen, zorgen en zorgen. Financieel een ramp maar daar valt overheen te komen. Relatietechnisch moeilijk maargoed, we houden van elkaar dus dat komt goed.

“Het wordt waarschijnlijk een miskraam, dat zou een verklaring zijn voor het halve streepje”, stelde de huisarts. Ga maar naar de gynaecoloog. Ook zij stelde vast dat Anna hoogstwaarschijnlijk zou eindigen als miskraam. Ook een oplossing.

“ Na tien dagen terug komen of bellen als het misgaat”. Het ging niet mis. Joris was bijgedraaid. Joris en Appie, taartjes etend omdat ze toch wel enorm blij waren. Maar tegelijkertijd ook vier maanden van moeheid, geïrriteerdheid, ruzie en nog meer verwijten. Er als een berg tegen opzien, geen blije onbezorgde zwangerschap. Een aanloop tot een explosie, een hele grote.

1.6 Nightmare on Zorgvlied

Zondag 17 juli, 1 hele week na Joris zijn plotselinge verdwijning zijn Sam en Emilie een paar dagen bij opa en oma. Appie A besluit ‘s ochtends opgewekt een stukje te gaan joggen. Afgelopen met zitten, zitten, sigaretten roken en in paniek zijn, afgelopen uit. Dat gedoe moet maar eens afgelopen zijn.

Vrolijk trekt ze haar graydon’s aan en huppelt de tuin uit met als doel, de Amstel.

Natuurlijk begint komt na ongeveer 50 meter een stekende pijn in haar zij opzetten. Doorlopen, je kunt, je wilt, je moet. Na 6 diepe dippen een 7e killerdip, waarom zou ik naar de Amstel gaan, wat moet ik daar überhaupt doen?, tot hier en niet verder. Doorlopen, laat zien dat je uithoudingsvermogen hebt, je kan, je moet, je wil, doel bereiken.

Nog nooit eerder in haar leven was Appie zoooo blij om het water des Amstels te aanschouwen. Als ik dit kan, kan ik alles, I swear. Geen abortus kan hier mogelijk tegenop, wat een klotenklus, wat een overwinning.

Na deze Amstel marathon stapt Appie A op de fiets, een en al sportiviteit, op weg naar Zorgvlied alwaar Greetje Kip ligt bij te komen van haar leven. ‘Ga haar maar eens om wat moederlijk advies vragen, misschien dat ze me kan helpen’. Bij de begraafplaats aangekomen gaat het meteen al mis, Appie ging rechtsaf i.p.v. linksaf. Na een kwartier lopen wist ze helemaal niet meer waar ze was. Een hele slechte live Hitschcock film: dolend tussen de graven, kraaien die krasten vanuit de boom alsof ze me uitlachten voor mijn gebrek aan topografische Zorgvliedkennis. “Verdomme mam, waar ben je? Waar ben je wanneer ik je nodig heb? Zo is het nu altijd gegaan, waar ben jij als ik je nodig heb, waarschijnlijk ben je nog verdwaalder dan ik.

Greetje liet het vanuit het hiernamaals spijtig genoeg enorm afweten. 4 x langs hetzelfde monument. Waar zijn de andere grafbezoekers? Het is godverdomme zondag, normaal gesproken een topdag voor Zorgvlied qua bezoekersaantal. De heuglijke dag voor de bloemenstal bij de ingang. Zondag Zorgvlieddag. Normaliter rijden de kruiwagens tot de nok aan toe gevuld met tuinaarde en simpel te onderhouden grafbeplanting af en aan, vooruit geduwd door verdrietige gezichtjes.

Na lang dolen kwam Appie uiteindelijk aan bij een overduidelijk herkenningspunt, het bont betegelde Jip en Janneke graf van Annie MG Schmidt.

Via Annie moest ze simpelweg naar het graf van Jan, “hij was op deze aarde van onschatbare waarde”, en dan zou ze haar doel bereiken. Appie bleef echter dwalen. Bordjes met plattegrond, Appie keek ernaar maar begreep niet wat er stond. Opeens toch nog mensen, “zal ik ze aanspreken en vragen, weet u hoe ik de weg naar mijn moeder moet vinden, ze ligt in “le chornichon”, het hoekje, weet u hoe ik het hoekje vind?

Appie vroeg echter niets en dwaalde als een bezetene door. Na een uur, het kon gemakkelijk 2 uur zijn, stuitte ze op nu echt op een demarcatiepunt, het monument voor alle asurnen, nu ben ik er bijna, nu kan het niet meer mis gaan.

Even had ze gehoopt dat in Joris’ brein hetzelfde plan ontsproten was en ze hem bij het graf zou aantreffen maar er was niemand.

Op het klapstoeltje zittend met overlevingspakket in de tas waaronder, 3 blikjes Cola Light, 3 pakjes peuken en 1 doosje slaappillen begint ze te denken, te schrijven.

Lieve mam, kan je me alsjeblieft helpen, help me want ik weet me echt geen raad, echt niet, help? Even overwoog Appie languit op het graf te gaan liggen en de 10 slaappillen met Cola Light te verorberen. Het zou zo mooi zijn voor het verhaal, zo theatraal onwerkelijk mooi, ze kreeg er bijna echt zin in. “Dit is het perfecte einde, maar Sam en Eem dan? Die zijn toch beter af zonder moeder dan zo eentje die zo het verkeerde voorbeeld van haar eigen moeder heeft gehad, slecht voorbeeld doet slecht volgen.

Het ene inzicht na het andere ontrafelde zich: Greetje Kip, straalbezopen, scheldend, altijd vernederend, ‘het is jouw schuld allemaal, jouw schuld. Greetje Kip in haar tijgerochtendjas, tegenwoordig hip genoemd, een monster in een tijgervel. Greetje Kip, half bewusteloos. Greetje Kip, door Appie altijd woest opzij gezet omdat ze niets liever deed dan Appie haar doorgang te belemmeren. Greetje Kip, Appie opsluiten in die klotekelder, Greetje Kip, liggend op de keukenvloer, niet meer in staat te bewegen en dan maar door Appie naar bed getild. Greetje Kip met een gebroken rib omdat Appie zich met hand en tand tegen haar moest verzetten, erop of eronder, deze keer erop. Greetje Kip, onder aan de trap, het bloed stroomde uit haar oren en neus, ze was over haar tijgerochtendjas gestruikeld en van bovenaan de trap beneden met haar hoofd op de marmeren vloer gestuiterd, schedelbasisfractuur, Henk was er niet, Co was superdapper, die stapte gewoon over kreunende Greetje heen en belde huisarts. Ambulance en weg was comateuze Greetje, Appie Suske en Wiske’s lezen bij huisarts B thuis totdat ze door haar vader en zusje werd opgehaald. Greetje heeft haar reuk, smaak en deel van haar gehoor door deze val voorgoed verloren.

Eten was toch nooit Greetje’s favoriete bezigheid, naast alcohol was ze verslaafd aan Dulcolax om haar beschadigde schoonheidsideaal na te streven. Voor haar gehoorbeschadiging moest ze een gehoorapparaat, aan laten meten maar nooit gedragen, daarvoor was Greetje veel te ijdel. Liever liplezen dan nog een hulpstuk. Ze had natuurlijk al een borstprothese, arme Greetje Kip, nog meer hulpgear kon ze niet verdragen.

Appie A, was altijd doodsbang voor de avonden, voor de ruzies, gevechten, voor de escalaties. Angst voor de nacht, doodsangst. Appie was altijd bang om dood te gaan of erger nog, dat Henk dood zou gaan.

Opeens realiseerde Appie dat haar nachtangst waarschijnlijk een van de redenen is dat ze altijd vriendjes heeft gehad, ze was eigenlijk nog nooit een nacht alleen geweest. Een periode in 1992 woonde ze op de Weteringsstraat, alleen, geen vriendje. Gek werd ze van zichzelf. Duizend keer het gas controleren voordat ze ging slapen. Twintig keer naar beneden om te kijken of de sigaretten in de vuilnisbak wel goed uit waren. Hoe zat het met de open haard, was het vuur wel goed uit? Nog maar een glaasje water om het reeds drijfnatte vuur te doven.

Was de deur wel op slot? Hoe zou het met de geiser op zolder zijn? Zijn alle stekkers uit het stopcontact? Staat de tv niet op de standbystand?

Doodvermoeiend, dat alleen slapen. Dolgelukkig, niet hierom, was ze toen ze op een meisjesstudentenhuis werd gevraagd, de dwangneuroses verdwenen geleidelijk dankzij mijn lieve huisgenoten die voordat ze gingen slapen allemaal riepen, Marij, het gasfornuis is uit hoor! De kaarsen hebben we gecontroleerd. Slaap lekker!

Nog steeds zittend voor het grafje kwamen er weer nieuwe dingen boven. Hoe zat dat eigenlijk met geld uitgeven? Appie en Co hadden continu de beschikking over Greetje’s goed gevulde portemonnee, ze deden immers bijna alle boodschappen, bijna, want de werksters zorgden voor het op peil houden van de alcoholvoorraad.

Of Greetje Kip ondertekende eurocheques, dan hoefde wij alleen nog het bedrag in te vullen. Met het grootste gemak vroegen wij bij lokale kruidenier de Kijkgrijp, mogen we honderd gulden extra opnemen. Appie was op school de snoepkoning. Onbeperkt kopen, bij de meeste zaken op rekening. Modehuis Stoutenbeek profiteerde ten volle van ons ongeluk. Nog steeds koopt Appie om haar ongeluk te verbergen. Iets kopen breng korte termijn geluk en dat is met het ontbreken van lange termijn geluk een waardevolle beleving. Hetzelfde patroon is zichtbaar bij Henk en haar zusje alhoewel die zich heel aardig van heeft hersteld van het consumeren, consuminder Coco.

Deze materialistische eigenschap, gecombineerd Appie’s neiging tot kinderlijk onzelfstandig gedrag heeft de financiële positie van Appie en ahum accountant Joris geen goed gedaan.

Hoe zit dat nu precies met ‘regressief neigen naar kinderlijk gedrag’, de favoriete kreet van meneer Mengelberg, psychiater. Altijd maar wegvluchten in onverantwoord gedrag. Het is overal zichtbaar. In de manier waarop Appie haar kinderen opvoed, op carrière gebied, op sociaal gebied en natuurlijk ook in haar relatie met Joris. Het heeft ook zeker iets te maken met haar gevoel voor eigenwaarde, ze acht zichzelf niet in staat, is ervan overtuigd zelfs, dat ze het niet kan………………………………..

Niet kan, pleur op Appie!

Immer zettend voor het kippegraf, langzamerhand wanhopig van alle nieuwe inzichten denkt Appie verder, Hoe kan ik ooit een goede moeder worden met zo’n moeder als voorbeeld?

Een moeder die me zo in de steek gelaten heeft, die nog nooit voor me gezorgd heet. Ben ik wel in staat mijn kinderen genoeg liefde te geven, heb ik dat wel in me. En ga ik niet zelf ook aan de drank? Appie is zuchtig, overduidelijk, het zou zomaar kunnen. Kan ik ooit ontkomen aan mijn jeugd. Heb ik in Joris niet de spanning en angst van vroeger opgezocht. Heb ik me niet weer net zo vrolijk weer laten vernederen, weer aan mijn haren laten trekken, godverdomme. Ik ben met open ogen in dezelfde val stapt. En heb ik niet op dezelfde manier gereageerd? Niet boos, woest.

Zal ik ooit in staat zijn goed voor mijn schattenpatatjes te zorgen, met liefde omringd, zoals ze dat zo enorm verdienen? Kan ik leven zonder angsten?

Na alle nare herinneringen komen de warme, lieve Kip, intelligente kip, want dat was, mensenkenniskipje, bescheiden Greetje, de mooiste kip van de ren, trotse heerlijke Omakip, bezorgde Greetje, altijd ongerust of het wel goed ging met ons. Zou ze geweten hebben dat Joris FOUT is, vast, slimme kip die ze was. Rustige zieke kip, gelaten, opgehokt in emotionele onvermogens.

Heel langzaam dwalen Appie’s gedachten van haar moeder naar haar vader. Aanleiding hiervoor is de tekst op de grafsteen “hier rust mijn lieve vrouw, onze zorgzame moeder en fantastische oma.

De 1e en de laatste teksten zijn, als je haar beperkingen accepteert, waar. De middelste steekt: zorgzaam, zorgzaam, wat nou zorgzaam. Heb ik niet mijn hele leven voor haar gezorgd i.p.v. andersom? Had Appie Henk niet gevraagd of hij alsjeblieft dat woord niet wilde gebruiken. En heeft Henk dat er niet toch maar gewoon vrolijk in laten beitelen, keaping up appearences.

En hoe zit het met Henk’s alcoholgebruik. En is het niet zo dat hij toch voor 50% verantwoordelijk is dat wij zo’n jeugd hebben meegemaakt?

Waarom heeft hij nooit ingegrepen? Nooit iets gedaan, soms bang voor zijn directeursbaan, die al zijn aandacht opeiste?

En hoezo word je opeens homo. Was je dat toen niet ook, is dat iets van een proces, iets waar je naar toe groeit of is het genetisch bepaald?

En zou Greetje Kip dit allemaal geweten hebben? Was dit stiekem de oorzaak van haar alcoholprobleem. Ik zal uit respect voor mijn vader niet verder ingaan op zijn eigenaardigheden.

Maar goed, ik weet hoe moeilijk het kan zijn om goede ouder te zijn, ik heb mijn eigen kinderen ook met behoorlijk wat verkeerd gedrag opgezadeld.

Ik ben dol op mijn vader, hij is mijn allerbeste vriend ondanks dat hij misschien wel een steekje hier en daar heeft laten vallen. Bovendien heeft ie elke tekortkoming dubbeldwars goedgemaakt.

Het ene inzicht na het ander ontrafelt zocht zo zittend voor het kippegraf, het lijkt wel of tijd niet bestaat.

Appie moest op de heenweg al nodig plassen, 5 uur later komt ze erachter dat ze nu wel echt heel nodig moet.

Want na 5 uur stond Leontine opeens voor graf ’t hoekje. He, waar komt die opeens vandaan? Appie had op de heenweg gesproken en afgesproken dat ze nog even zou bellen om wat af te spreken later ’s middags. Op de begraafplaats had ze “even” haar telefoon uitgezet. Le had vergeefse pogingen gedaan haar te bellen en was vervolgens the scène van Zorgvlied gaan afstruinen.

3 pakjes Marlboro, 5 blikjes cola Light en een bijna zelfdoding verder.

Time flies when you’re having fun.

Nog 2 uur lang borrelen met le bij het kippegraf, en daarna eindelijk plassen.

The nightmare was over.

1.8 WHERE THE FUCK IS ANNA now?

Anna is dood. Slagerman kon haar niet in haar geheel er uit snijden. Anna is door de midden, ingevroren en ergens in Leeuwarden, samen met talloze collegaatjes, gecremeerd.

D-day dinsdag is aangebroken. Tot op het laatste moment weet Appie niet wat ze gaat doen. Joris heeft ze niet ingelicht. Wel heeft ze de hele maandag besteed aan voorbereiden. Appie heeft een brief gemaakt, geplakt. Een foto in de vorm hart geknipt uit een van Anna’s eerdere echo’s en een foto van onze kinderen. Daarbij schrijft ze, onbeschrijfelijk domme tekst, dit is Anna, dankzij jou is ze dood. Dit zijn onze kinderen. Dankzij jou leven ze.

Pas een na later, na de abortus, realiseert ze zich hoe ongelofelijk stom ze is. In plaats van jou moet daar onze staan, ook mijn beslissing, ook mijn verantwoording. Snel krast ze het onzinnige jou door maar kan het niet meer ongedaan maken.

Zekerheidshalve, omdat het niet het goede moment is om dood te gaan, heeft ze ook een afscheidsbrief voor hem, voor het geval, de o,2 promille kans, dat Appie in de narcose blijft.

Samen met Leontine vertrekt Appie naar de Bloemhovenkliniek waar ze zich om 11.30 moet melden.

Eerst lang de gynaecologe, die met de echo nog wat metingen verricht en nogmaals met Appie praat. “Wilt u misschien nog een foto van Anna maken, misschien wil ik daar nog eens naar kijken”. Bovendien heeft Joris straks de andere echofoto, schoot ook nog even door haar heen en heb ik niets. Het eerste “verdeling van de boedel’ probleem dook op.

 De gynaecologe schaft Appie nog een helder nieuw inzicht. “ wat je nu gaat doen is ook verantwoording voor een leven nemen’, zo had Appie het nog niet eerder bekeken. Van de gynaecologe, via het bankje buiten en snel nog even een paar sigaretten door naar de sociale verpleegster; Zij kijft:“als je zo angstig en verdrietig blijft kijken dan gaat het mooi niet door. Het is vandaag de drukste dag uit ons bestaan, 20 bedden, 25 patiënten, dus het is heel simpel. Of jij gaat er nog maar eens een weekje over nadenken of jij gaat mij nu laten zien dat je overtuigd bent van je beslissing”,

Appie, twee weken lang ondersteund en begeleid door 3 psychologen en een paragnost rondom deze keuze, rechtte haar schouders en zette haar verhaal uiteen “mijn leven, mijn besluit, ik kan geen foute keuze maken, ik zag er al zo tegen op toen we nog met zijn tweeën waren, weet niet wat toekomst gaat brengen, moet de feiten baseren op de informatie die ik vandaag, het beste voor Sam en Emilie en in the end ook hun vader, nogmaals mijn leven, mijn besluit, ook al is het noodgedwongen en overhaast, uitstel kan ik me niet permitteren want dan neem ik ook een beslissing.

Hiermee ging de potentatige verpleegster akkoord. “ok, je krijgt straks als we boven zijn 3 keer 2 pillen die de baarmoedermond verweken, rond zessen ben je aan de beurt. Je kunt nog terug totdat we boven zijn, dan is er geen weg terug meer”.

“Nou, ik zou wel eens willen weten hoe ze denkt die pillen in mijn mond te proppen mocht ik boven zijn en toch niet meer willen”, stelde Appie haar besluit nog heel even uit. De grens lag bij het slikken van de pillen, niet bij de liftdeur.

Het leek wel Sjakie en de Chocolade fabriek, het ene moment in een soort serene rust van de wachtkamer naar het drukke, hectische, slapende, kermende heksenketel boven.

Gelukkig mocht Le mee, de engel!! Zonder haar was ik verloren geweest.

Zonder verder te aarzelen nam Appie snel de twee pillen, geen weg meer terug.

Eigenlijk verliep de middag fijn, niet in de laatste plaats te danken aan Le en een enorme Seresta die de verpleging Appie had gegeven.

Ze wilde immers vast niet dat Appie op de drukste dag (25 patiënten, 20 bedden, kregen we voortdurend te horen) de boel een beetje ging zitten opnaaien met teksten zoals ‘ik wil niet meer, stelletje moordenaars”, nee het was een verstandig besluit van ze, die superseresta….

Na honderden foto’s van prinsen Amalia en haar zusje ik weet niet meer hoe ze heet bestudeerd te hebben in alle Privé’s, Stories en Party’s gingen we even op onderzoek uit. Ha, een rookkamertje, mooi.

“Die pillen die je hebt geslikt geven in combinatie met roken hartproblemen”. Niet inhaleren waarschuwde een verpleegster.

Ach, een hartprobleem is least of my worries, bovendien heb ik sowieso al een gebroken hart, dacht Appie, vrolijk inhalerend.

Een collega-moordenaar kwam het rookhol binnen, ze was al klaar. Ze had al vier kinderen en een vijfde paste eigenlijk ook niet in de nieuwe bus die ze net hadden gekocht.

“Ja, ik heb wel even gevraagd wat ze gingen doen met die baby, nou die gaat dus naar Leeuwarden en wordt gecremeerd. Anders had ik ‘m wel meegenomen en begraven ofzo, babbelde opgewekt”. “Tja, het kan er niet in een keer uit hè, ze moeten ‘m door de midden zagen’. Nogmaals fijn die turboseresta.

Rond 17.30 moesten Le en Ellis, een andere vriendin die op het ‘bezoekuur’ kwam, mij verlaten en was het over met de pret.

In paniek belde Appie Joris. Joris, Joris, ik ben zo aan de beurt, ik doe het toch.

“Appie Appie toch, wat kan ik voor je doen?’Kan je mij alsjeblieft morgen ophalen om 7.30?

“Nee, ik kan echt niet, ik heb al zoveel problemen op mijn werk, dat gaat niet.”

Wederom geen boosheid, wel paniek, angst verdriet.

Als een kalf werd ik naar het slachthuis gevoerd, voor het eerst van mijn leven oprecht biddend…

Slagerman was wijs en spoot meteen een misschien te flinke dosis narcosemiddel in mijn infuusje……

Volleyballen in het Vondelpark, samen met Lo en Le, Joris die voorbij komt varen, paniek, schreeuwen, geen geluid uit kunnen brengen. Langzaam komt Appie bij uit haar nachtmerrie, ik haat Volleybal was het eerste wat ze kon bedenken.

“U moet wat drinken’, krijste een van de overspannen verpleegsters mij toe. Het zal wel dacht Appie en sliep weer verder. “Nu echt wat drinken, anders krijgt u een bloeding!’

Voorzichtig nam Appie een slokje drinken en werd weer heel erg moe.

“U moet nu echt opstaan en wat eten, uiteindelijk hielp ze me uit bed”. Ik moest plaats nemen aan de keurig gedekte tafel met daarop Aldi’s favoriete Olacy’s jam en pindakaas, mmmhhm, niet zo’n trek. Aan tafel zaten mijn partners in crime, 14 jarige meisjes uit Duitsland en Frankrijk.

Eenmaal zittend op het plastic kuipstoeltje voel ik een enorme golf bloed weglopen.

“Ziet u wel, u had eerder op moeten staan, nu heeft u een bloeding”, zei de verpleegster bits.

“Wat kansloos, bloed ik dood, net als Greetje Kip, in een abortuskliniek”. Godzijdank had ik die afscheidsbrief geschreven.

Appie werd op de WC neergezet om te kijken of ze kon plassen of dat ze aan het doodbloeden was. En nee, makkelijk kwam ze er niet van af, ze kon gewoon plassen.

Met een strip Microgynon, hoe symbolisch, in haar tas tegen de ontzwangeringsverschijnselen werd ze de volgende ochtend door Leontine niet Joris opgehaald.

1.8 WHY THE FUCK DID THEY BEAT

Dit schrijven is klote, het voelt als modder gooien en een eenzijdig verhaal vertellen waarbij ik te weinig verantwoordelijkheden neem. Ook op dit moment heb ik de neiging om de zaken te bagatelliseren, kom op Appie, zo erg was het niet allemaal. Oorzaak: onmacht.

Maar dit is volgens mij de Mega Fuck Up van onze relatie.

Ligt het aan Appie, ligt het aan Joris, aan de combinatie?? Aan alles? Ligt het aan het feit dat Appie boos wordt als Joris haar verlaat?

Geweld werkt als bindmiddel. Je kunt niet uit elkaar gaan als er zoveel vuile was is. Dat is dan nu ook opgelost. Geweld maakt onzeker en het hoort niet, andere mensen hebben dat ook niet. Geweld werkt verslavend, ontspannend en als masker voor de onderliggende problemen.

De eerste keer dat Appie moest zeggen “ik ben met mijn fiets in de tramrails gevallen, was al toen we elkaar een paar maanden kende”. Joris had Appie, als ik het me goed herinner met de opmerking “kuthoer, je bent net zo’n dronken lor als je moeder’. Appie, boos, smeet een glas op de grond.. Dom, dom, dom. Volledig in elkaar gebeukt, nam Appie alle schuld op zich. “het is terecht dat hij dit doet want ik moet ook niet zo raar doen als dit soort dingen zegt’. Joris stak ook niet onder stoelen of banken dat mijn ongelukkige jeugd de oorzaak was van dit handelen. “ Ik heb nog nooit een vrouw geslagen totdat ik jou ontmoette:” Jij bent gek, jij lokt het uit.

De periode na een dergelijke explosie was fantastisch, Joris was lief, beschaamd en aardig. Ontlading al om. Over de oorzaak van de ruzie werd niet meer gesproken, er waren moeilijkere zaken te bespreken. Dit mogen we nooit meer laten gebeuren, zeiden we telkens en we hielden meer van elkaar dan daarvoor.

Joris en agressie zijn sowieso 1. Op de sociëteit was hij vaker geschorst dan aanwezig vanwege zijn gedrag en mishandelingen. Met voetballen staat hij ook bekend om zijn rode kaarten en onbeheersbare agressie. Zodra hij zich aangevallen voelt maait hij wild om zich heen. Nu, ouder en wijzer, misschien iets beter te onderdrukken, iets minder open, maar met welk resultaat? Wat ligt er onder die agressie? Angst, onzekerheid, machteloosheid, en waarvoor?

Joris lokt agressie uit bij mij. Hij weet dat hij me zo intens vernederd met zijn opmerkingen die mij zo raken, hij weet precies waar zijn gedrag toe leidt, en dan kan hij eindelijk zijn onzekerheid, angsten en onvermogen uiten in de vorm van totale onbeheerste in elkaar beukerij. Hij profiteert maximaal van zijn fysieke overwicht, hij is zoveel sterker dan Appie. Vervolgens gaat hij de schuld bij mijn uitlokkerij neerleggen.

Ik lok het ook uit bij Joris, ik weet dat de vernederingen stoppen wanneer ik boos wordt. Geleidelijk aan zeg ik nu ik de meest erge dingen zeg ik tegen hem om hem te raken, het laat hem koud, lijkt in ieder geval. Uit mijn onvermogen om gewoon boos te worden, treiter ik hem.

“Zou je me kunnen vermoorden?” vroeg Appie een keer aan Joris na een enorme ruzie waarbij Appie met haar hoofd tegen de hoek van de muurplint was gevallen en een enorme bult had. Nee hoor, dat nooit zoveel zelfbeheersing heb ik nog wel. Ergens klopt het verhaal wel, Joris beukte altijd zodat het niet opviel. Nooit blauwe ogen, nooit in mijn gezicht slaan, altijd me aan de haren op de grond neerleggen, bovenop me gaan liggen, trappen tegen mijn schenen handig hockeywise, Trap tegen mijn rug, ook onzichtbaar. Dat de zwangerschappen goed zijn verlopen, of althans, mag ook een wonder heten. Ik weet dat Joris dit ook allemaal niet wil maar hij kan niet anders of tenminste hij weet nog niet hoe het anders kan.

En Appie?, Appie leerde gaandeweg dat agressie uitlokken een manier was om hem te laten stoppen met zijn vernederingen. Appie vindt het niet eens erg, eigenlijk verheugd ze zich al op wat straks komen gaat, het berouw, sorry, spijt, vernederingen afgelopen. En misschien, misschien vind ze het ook wel jammer dat Joris zich sinds we verhuisd zijn iets beter kan beheersen, minder spanning minder ontlading.

Maar is het eigenlijk wel beheersen, het is minder maar niet weg, het is minder daadwerkelijk rondmaaien, maar het gevoel is gebleven, wat doet het met je? En een ding weet ik zeker, het is niet over, het zit er en wacht, wacht, wacht, en of ik of iemand anders komt het op een goede dag weer tegen. Je kunt weglopen voor mij maar niet voor jezelf.

De nu echt allerlaatste keer was een maand of vier geleden. Joris was ’s nacht boos wakker geworden en had Appie wakker gemaakt om haar te vertellen dat ze de kinderen strenger en consequenter moest gaan opvoeden en wilde even ruzie gaan maken om 3 00 ‘s nachts.

’s Ochtends toen Appie hier wat van zei werd hij woest, Kutwijf, etc.

Boos ging Appie naar beneden, brood klaar maken voor iedereen, ontzettende huisvrouw. Joris ga jij maar naar je werk dan hebben wij tenminste rust’ schreeuwde Appie.

“Jij kunt ook helemaal niets, wat ben je toch een kutwijf, echt een domme hoer”

Pats, daar ging een plastic bekertje met water, het miste Joris zijn hoofd.

Waar Emilie naast stond gaf hij Appie toen zo’n keiharde trap tegen haar schenen dat Appie op de grond zakte. Emilie in radeloze paniek “pappie is stout, heeft pijn daan”, hetgeen ze later ook nog op haar schooltje vertelde. “ik moet jou niet meer, zei Joris, en ging naar zijn werk”. “Appie, wat flauw, ik doe dit bijna nooit meer, je weet hoe ik mijzelf verbetert heb, klopt Joris zichzelf ’s avonds op de borst”. Je weet hoe zeer ik mijzelf verbeterd heb. Je weet dat sinds bij mevrouw Vink mijzelf kan beheersen”.

Hebben we er nooit wat aan gedaan?

Jawel. Misschien wel te veel. Te veel gefocused daarop en niet op wat er onder ligt.

Twee keer samen naar mevr Vink, Joris keer4x alleen.

Waarom niet doorgezet? Werd het te moeilijk. Kwam ze te dichtbij de enorme onderlaag?

Of had Joris echt geen tijd meer?

Marije met haar sessies bij dokter Mengelberg. Ook bang voor de onderlaag, niet open gestaan voor inzichten. Ze was argwanend, hij wil mij zeker aan het huilen maken, nou mooi niet. Het was dat ze hyperventilatie had maar verder was er met haar toch niets aan de hand.

En haar jeugd, geen enkel probleem, was klote maar had haar gemaakt tot wie ze was en daar was ze prima tevreden mee. Och Appie toch.

Waarom zag ze niet dat ze haar eigen leven langzamerhand verloor, dat Joris i.p.v. van Appie haar stuur werd? Dat geweld niet ok is, dat vernederingen niet ok zijn. Waarom zag ze niet dat ze uit onzekerheid harder aan Joris ging trekken i.p.v. hem los te laten en hem nu eens naar haar te laten toe komen, dat had misschien uitgemaakt. Waarom zag ze niet dat ze gewoon boos kon worden, zag ze niet dat haar machteloze getreiter kwam uit onmacht Joris te bereiken. Waarom? Waarom kon ze zich niet weren tegen Joris zijn opmerkingen en gedrag? Waar was Appie A? Waar om zag ze niet in dat ze verdrietig werd elke keer dat Joris haar verliet. Waarom zag ze niet dat ze überhaupt niet alleen kon zijn en dat dit weinig met Joris te maken had? Ze is geen kapitein van haar eigen schip. Ze bleef in haar eigen gemaakt coconnetje rondspinnen en keek niet naar zichzelf.

En Joris:

Hoe kan het dat er zoveel boosheid dus agressie in je zit? Hoe kan het dat je Appie’s afhankelijkheid nodig hebt gehad om jezelf sterk te voelen? Hoe kan het dat je niet in staat bent je emoties te uiten, te voelen, zelf eigen beslissingen te nemen, je onzekerheid te uiten? Hoe kan het dat je zo hard voor jezelf bent? Hoe kan het dat je alles rationeel en niet gevoelsmatig benadert? Hoe kan het dat je ‘er voor niemand echt kunt zijn”, ook niet voor je zelf? Hoe kan je zo afwezig zijn?

Ik kan je niet vertellen hoe het komt alleen dat het wel zo is.

1.9 HOW FUCKING COME

Appie is het geweld gewend geweest, haar moeder moest ze zich ook altijd met man en macht tegen verdedigen om te overleven, die trok ook altijd haar haardos uit, die zei ook altijd dat alles mijn schuld was, de drank, haar verrotte leven en Appie geloofde het oprecht Handig was het als ze heel dronken was, dan kon ik haar aan. Zou mama me echt de schuld hebben gegeven?, borstkanker misschien als gevolg van hormoontherapie om mij te krijgen, man homo, misschien als gevolg van misvormde vrouw, indirect mijn schuld.

De vuile was van de familie van Appeldoorn hangt werkelijk op straat, de Kalverstraat. Is duidelijker zichtbaar dan die van “de Scheepertjes”. Makkelijk moeder alcoholist, vader homo, riekt naar onfrissigheden. Ook hier moet de schone schijn en het vluchtige gebabbel ophouden.

Als ik dit schrijf voel ik de schaamte, de grote schaamte, wat zullen mensen wel niet zeggen van mijn verhaal. Weg schone schijn. Sociaal wenselijk ben ik een ramp. Ik ben flodderiaanse kakker.

Ook Joris heeft het verkeerde voorbeeld, zijn enige voorbeeld overigens, gevolgd. “Er viel wel eens een klap tussen mijn ouders, vertelde zijn zusje mij een keer. De kinderen werden sowieso door hun autoritaire vader geslagen. “Hij kwam tussen de middag thuis, deelde een paar klappen uit, at een broodje en vertrok weer naar het ziekenhuis”, vertelde Joris. Het was toen nog niet verboden maar leuk is anders. Ook wij geven onze kinderen wel eens een ‘spak billen’. Als het maar beheerst is zegt Joris, dan maakt het niet uit, is dat zo? Zijn er geen andere manieren? Joris is een hele lieve vader maar tegelijkertijd ook zo streng en hard. “Dat moet om mij te compenseren met mijn softe gedoe en inconsequentheid”, waar hij ook wel een beetje gelijk in heeft

.

Joris zijn vader heeft ‘m altijd voor gehouden dat ie niets kon, stomkop, nergens goed in was. Het beste voorbeeld is het feit dat Joris, na 2 jaar nadenken welke studie hij ging doen, bij zijn vader kwam om te vertellen dat hij ook medicijnen ging studeren. “Daar ben jij veels te stom voor, dat kan jij helemaal niet”, was de opgewekte reactie.

Over de verhouding tussen Joris zijn vader Jan en zijn moeder maar niet te spreken. Hij opgevoed zonder liefde, werd naar paterschool gestuurd, streng gelovig, de oudste zoon, de enige die mocht gaan studeren en dus moest presteren, “van boerenzoon tot uroloog”.

Maria, lieve jongste telg uit een groot gezin, onzeker, heel onzeker, niet in de laatste plaats omdat ze enorm stottert.

Van de relatie tussen Jan en Maria ben zelfs ik geschrokken in het begin. “Wat ben je toch stom, wat ben je toch dom, werd Maria 100 keer per dag verteld. Laat godverdomme de salami niet in de zon liggen, breng het naar de ijskast. En verdomt, Maria stond meteen op en bracht de Salami terug. Ook had ze een keer, heel lief een schapenvachtje voor in de wandelwagen van Sam gekocht. “wat is dat nu voor stoms, dat is dus niets, breng het meteen maar terug”. “Dat is voor Sam omdat het zo koud is”, je brengt het terug, wat ben je toch dom!

Maria, ondertussen wijzer, heeft het schapenvachtje een tijdje op zolder verstopt en toen hij het voorval vergeten was heeft ze er een andere bestemming aan gegeven.

Maria is opgevoed artsenverheerlijker. Jan had zo een drukke baan, zoo veeel verantwoordelijkheden, de notabelen van het dorp. Nee hoor, helemaal normaal dat hij zich nooit om de kinderen bekommerde alleen als er gestraft moest worden. Zo’n beroep, nee, daar kan je niets bij hebben. Als hij haar vernederde, Tsja, hij heeft het ook zo druk, dat krijg je gewoon met zo’n baan. Onaardig voor de kinderen zijn, geen positieve liefde geven maar norse vernederingen en psychologische cognitieve mishandelingen, niet in staat om gevoel te uiten. Het is beroepsziekte nr. 1 van urologen.

En is Jan milder geworden door zijn leeftijd, door zijn kleinkinderen.

Wat voor gevolgen heeft het gedrag van zo’n vader op het leven van zijn oudste zoon,?

Ook Jan en Maria gooien het er nu op, Appie, tja jij bent zoooo beschadigd, jij kon gewoon niet lief zijn voor Joris. Zo kunnen ze lekker de schone schijn ophouden dat er in hun familie niets mis is. Marije pleegt geen abortus, in Velden (daar wonen Jan en Maria) krijgt ze binnenkort een miskraam, ze heeft nu al buikpijn.

Gemakshalve laten ze ook zoon Stefan vallen, die zijn vader, die erg anti is, per ongeluk op de hoogte bracht van de abortus. Stefan? Wie houdt nu wie voor de gek, wie is de veroorzaker van deze shit. De Veldense roddelklap en achterban komt langzamerhand op de hoogte, het komt en is niet te stuiten. Doe niet zo hypocriet, steun je kinderen als ze je nodig hebben i.p.v. de schone schijn op te houden.

En welke schone schijn, een zoon redelijk instabiel en depressief, een dochter gescheiden van een maniakachtige drugscrimineel en nu een waarvan helemaal onduidelijk is wat er mee gaat gebeuren, wordt hij verstoten door Janman omdat zoonlief iets heeft gedaan wat op het Veldense platteland verboden is. In die fucking bijbel is er überhaupt over abortus niets te vinden, ik heb het zelf nagekeken. En hoe zat dat godverdomme ook al weer met naastenliefde in de bijbel? En staat er ook niet zoiets als “U mag uw hand niet oprichten” en “U zult uw vrouw eren”.

Je kunt veel van mijn vader zeggen maar hij staat dag en nacht voor mij en de kinderen klaar.

En Joris, is het niet zo dat we hard op weg waren een tweede Jan en Maria Scheepers te worden, ook wij hebben de schone schijn opgehouden? Maar de vuile was komt nu naar buiten en ook dat is niet te stuiten. We hoeven het niet in de tuin op te hangen, het kan boven op zolder aan het droogrekje, alleen zichtbaar voor iedereen die door ons wordt uitgenodigd. Verkeerd? Nee, noodzakelijk om gelukkig te worden.

.

1.10 WHERE TE FUCK DO THEY END?

Zelfs nu nog of weer is ze onder de indruk van de aantrekkingskracht die hij op haar heeft. Waarom realiseert ze zich dit pas achteraf? Veel verder dan een ‘ik vind je heerlijk’ en een simpel ‘’ik houd van je” is ze, na acht jaar, niet gekomen. Voelde ze niet uit angst om gekwetst te worden, een terechte angst blijkt achteraf, of omdat ze niet goed bij haar gevoel kon komen, wat sowieso eigenlijk als een paal boven water staat. Hoe is het toch in godsnaam mogelijk dat ze niet meer genoot van al Joris zijn positieve eigenschappen, of heeft hij het gevoel zelf om zeep geholpen?

Achteraf realiseer ik me dat die keer op het Heinekenplein de enige keer is dat Joris achter Appie heeft aangelopen, de buit was binnen, hoef je nooit meer iets aan te doen. Of heeft Appie te hard getrokken? Is het gênant en zwak om toe te geven dat je van iemand houdt en daar alles voor over hebt of is dat eigenlijk wat liefde is. Of hebben we nodig hebben verward met houden van? Hielden/houden we wel genoeg van elkaar, zit daar het probleem?

Waren Joris en Appie verder blind voor de voortekenen? Hyperventilatie? Gigantische ruzies, geweld, vernederingen verkeerd aangeleerd gedrag, communicatie via ruzies, eigenlijk genoeg redenen om vroegtijdig ermee te stoppen. Tegelijkertijd ook hoogtepunten, heerlijke hoogtepunten, (onbewust) verslavende liefde, dynamiek alom.

Een relatie van acht jaar laat zich niet samenvatten in een paar A4jes. Fantastische momenten, onbeschrijfelijk veel plezier, heerlijke vakanties zoals Fiesch en Afrika, toen nog onbezorgd. Samen uitgaan, samen praten, samen bloody voetbal kijken, samen slapen, samen lachen, samen met Sam en Emilie. Tegelijk ook altijd werkdruk, heerlijke kinderen maar ook slopende jaren, zware financiële druk De ergste druk was de relatiedruk die alles overschaduwde. En die voor het grootste deel voortkwam uit eigen ongeluk, niet in staat de ander gelukkig te maken. In een neerwaartse spiraal van negativiteit, modder gooien en bovenal niet kijken naar jezelf maar naar een ander. Kernprobleem, Joris, jij zet je niet genoeg voor mij in, Appie jij bent een burgertrut in Amstelveen, je laat je bedienen, je bent niet zelfstandig.

Twee beschadigde personen die een relatie proberen te hebben. Een eenheid maar geen team. Appie opgevoed overmacht: te veel ellende op haar schouders, moeder alcoholist, vader hardwerkende Hoogoven, niemand die ooit voor haar zorgde, niet in staat om haar eigen grenzen te stellen en een waardig zelfbeeld te hebben, niet in staat boos te worden uit angst voor de woede die eronder zit en de angst alles kwijt te raken als je zo woest wordt, stuurloos, niet in staat om te voelen, zittend in een regressief patroon dat terug wil gaan naar een klein kind dus onzelfstandig, verdriet, altijd maar weggedrukt verdriet versus Joris, onmacht, altijd door zijn vader voorgehouden dat hij niets kon, te stom was, het verkeerde voorbeeld gevolgd van vader respectloos voor zijn moeder. Joris mag het niet verkeerd doen/falen, heeft geleerd angst en onzekerheid te uiten in woede en agressie i.p.v. praten, is een angstbijter, is niet in staat gesteld om te voelen wat hij zelf wil, zelf beslissingen te nemen en daar ook de verantwoording voor af te leggen. Niet in staat om met kritiek om te gaan, maakt hem onzeker, angstig dus boos. Niet in staat om te communiceren en bij gevoel te komen.

Een fakir zoekt, zolang hem niet anders geleerd wordt, altijd zijn spijkerbed op”.

Het zijn maar een paar verklaringen die de 3 therapeuten nu hebben voor de relatie van Appie en Joris.

Waar gaan we naar toe? Echtscheiding, advocaten, 12 jaar alimentatie, Joris van het ene kamertje naar de andere, wij verhuizen, alleen op de bank tv kijken, alleen met kerst, alleen met dineetjes met vrienden, alleen naar bed, alleen op vakantie, 1 weekend in de twee weken met de kinderen versus altijd maar alleen met de kinderen behalve het weekend. Nog meer ruzie, drama’s alom? Blijven vechten met elkaar. Elkaar dwars zitten. Modder gooien. Weglopen voor onze problemen? Overmacht/onmacht geen goede combi?

Zolang we niet onze eigen interne problemen oplossen zal dit zeker het geval zijn.

Of via relatietherapie naar “mediation”, zodat we bij de laatste in ieder geval rustig kunnen op een begripvolle manier kunnen communiceren? Op een slimme verantwoorde manier afspraken maken zonder elkaar te bevechten? Zorgen dat onze kinderen niet de dupe worden van onze eigen onvermogens?

Zelf nu nog hinkel ik op twee benen, mijn ene been zegt; FUCK YOU JORIS S,

Jij bent mij niet waard!! Ik verdien beter, veel beter. Autoritair, gevoelloos respectloos onmens, totaal onmachtig om iets van je leven te maken en te veranderen. Zogenaamd rationele, agressieve, koppige zwartkijker. Jij, machtswellusteling die zelfs met fysieke overmacht je onmacht versluiert. Moraal ridder zonder eigen moraal. Onzekere rationalist. Hoe haal je het in je hoofd zo met mensen om te gaan. Afspraken maken, dat kan je niet eens, dat is wel gebleken. Jij die nooit kan troosten. Ga maar door met niet voelen. Weiger jij maar lekker alle hulp. Zet je maar af tegen andere inzichten. Blijf lekker onmachtig iedereen voor de gek houden en vooral jezelf met je ratioverhaaltjes. Ga maar door met krenken en kwetsen. Laat je kinderen maar stikken in jouw onmachtige ongeluk, ik zorg voor ze. Stik maar in je eenzaamheid, word lekker Jan Scheepers, ik word nooit geen Maria! Ik wil nooit maar dan ook nooit meer iets met je te maken hebben! Dat kan, afspraken over de mail, kinderen op en afhalen bij mijn vader of iets dergelijks.

Je gaat je eigen leven, leven?, maar verzieken, niet het mijne. Doe maar wat je wilt maar sleep mij niet mee in jouw hele grote baggerput. Mijn verantwoording voor jou is hierbij opgehouden.

Ik voel je boosheid nu al als je dit leest, vlucht maar in onmacht, word maar boos op Appie, sluit je ogen voor kritiek en loop maar weg, het interesseert mij niet en doet mij niets. Het is mijn leven, mijn beslissingen, mijn verantwoordelijkheden, mijn geluk en daar kan ik jou niet bij gebruiken! Ik ben boos!

Het andere been zegt: “Fix your problems”, Stop met moddergooien, kijk naar jezelf. Appie wordt een kapitein op haar eigen schip!

De redenen waarom ik dit allemaal opschrijf is voor mijzelf om inzichten te krijgen, in de 2e plaats voor Joris, misschien voor een van de drie therapeuten. Wellicht later ooit een gecensureerde versie voor Sam en Emie. Met dit schrijven voorkom ik zij later niet over mij kunnen zeggen ‘ben eigenlijk blij dat ze dood is”.

Maar bovenal schrijf ik omdat mijn verdriet zo groot is, zo enorm groot, dat het niet alleen door mijn schouders gedragen kan worden.

Ik ben zo klaar met dit kutverhaal. Ik zet er een dikke vette streep onder. Ik print het uit, stop het in een bakje met aarde, steek het in de brand, blus het met water en geef het over hogere machten. Doe ik de paragnoste nog een plezier ook.

Een ding is zeker, mijn leven wordt nooit meer hetzelfde, zelfstandigheid lonkt en lonken is dichtbij. Ik heb een topadvocaat. Ik ben in staat mijn eigen leven te leiden, samen met Sam en Emie. Ik zorg goed voor ze! Ik kan me gedragen als een volwassen vrouw i.p.v. weg te vluchten naar kinderlijkheid. Ik heb enorm lieve familie en vriendinnen waarbij ik altijd terecht kan. Ik ben niet alleen. Ik maak mijn eigen keuzes, ik weet wat ik wil. Ik leef op mijn gevoel en kan bij mijn emoties. Ik ben slim genoeg, doctorandus Appie A. Ik ga werken. Ik word schrijfster! Ik heb twee aanbidders maar heb ook hen niet nodig. Ik ga naar de sportschool. Ik ga mooi alleen naar Chili. Ik kan leren boos te worden, voor mij zelf op te komen. Ik kan leren te voelen, of sterker nog, ik heb al geleerd te voelen. Ik ga niet aan de drank. Ik kan stoppen met roken (op termijn). Ik koop een paar nieuwe borsten van Joris zijn alimentatie en ik koop een Tarzan.

Ik kan erkennen dat ik problemen heb, ik doe niet anders. Ik heb de inzichten en doe er wat mee. Mijn leven, mijn besluiten.

Er staat mij, op 500 uur therapie na, niets in de weg gelukkig te worden…… Eerst nog even mijn neus recht laten zetten. Ik ben niet onmachtig. Ik ben godverdomme Appie A en ik ga er wat moois van maken.

Joris, ‘suffer Babe’:

WHO THE FUCK NEEDS JORIS S?

1.11 VAKANTIEMAN, GEZELLI G HOOR.

Anna is weg, elke keer dat Appie naar de WC gaat en het flodderige maandverbandje bekijk, wordt ze met de gehavende neus op de feiten gedrukt. “She’s a goner, die Anna, definitely”

Het ‘toeval’ wil dat de helft van de wereldbevolking zwanger lijkt, is, of net bevallen.

Dikke buikjes everywhere. En die vrouwen, met hun pafferige gezichten vol met oncharmante bruine vlekken, trots hun buik naar voren dragend, af en toe er over heen strijkend alsof ze mij willen overtuigen, zij wel, ik niet. En als ze me echt pissig willen maken dragen ze nog een gebloemde buikband ook.

In de Albert Hein zijn ze natuurlijk ook, met hun winkelkarretjes vol akelige gezonde opgewekte natuurlijke calciumrijke vitamimineshit volgestouwd. De pampers new born bovenop. Semi onaangedaan stap ik vastbesloten af op de roodste rosbief, onbetrouwbare listerie houdende blauwe schimmelkazen, sigaretten en alcohol, dat voordeel heb ik dan weer. “Tsja, gaan jullie maar lekker zo meteen bevallen, 56 uur weeën en dan alsnog een keizersnede. Of liever nog een totaal ruptuur. Kijken of jullie dan nog zo vrolijk rondhuppelen in de Appie Hein”, bedacht Appie A enigzins wraakzuchtig.

Overal zijn ze, die kleine pasgeboren baby-tjes met hun opgeblazen rode huilgezichtjes. Ik ruik de Zwitsal overal waar ik loop. In doeken gewikkeld, net alsof ze kindje Jezus zelf zijn. Baby-tjes in oranje Buggaboo’s. Baby-tjes hangend in hun Babybjorns.

Andere grotere baby-tjes kijken me aan en.. ze lachen zelf naar me. “Weten ze dan niet dat ik net een potentieel vriendinnetje van ze heb vermoord, onnozele wichten”. Baby-tjes sabbelend op hun “I love papa” speen. Hamvraagje die je je zelf zou moeten stellen, baby’tje, is ‘does papa love you too?”

In de Chimpiechamp, een overdekt ‘klimparadijs” in Aalsmeer, leek het wel Afrika. Overal waren ze, weer die kleine baby-tjes nu druk zuigend aan hun moeders borst. Weten ze wel dat ze daar enorme theezakjes van krijgen?, vroeg Appie zich af. “Moet ik ze waarschuwen, is ingrijpen noodzakelijk’? Moet ik de microfoon pakken en zeggen,” lieve moeders, waar zijn jullie nou helemaal mee bezig? Zitten jullie mij te pesten of zo of zijn jullie echt zo dom? Het enige voordeel van dat borstvoeden zit hem in preventieve werking die er van uitgaat, zo lang zelf voedt kan je niet zwanger worden en heb je last van vaginale droogheid waardoor je zonder een hoop smeerseltjes überhaupt geen seks kan hebben. Geen seks = geen volgende baby! Voor de rest is er aan dat zelf voeden niets maar dan ook niets goeds aan te bedenken. Houd er eens mee op, ik kan er niet tegen. We zitten hier godverdomme in Aalsmeer, niet in Ethiopië!”

Als Appie dan toch die microfoon heeft dan kan ze net zo goed even vertellen dat “er niets paradijselijks aan is hier in de godvergeten Chimpiechamp. Wat doen we hier met z’n allen? Somber naar onze kinderen zitten die kijken, de enige die het echt leuk vinden in het paradijs.

Weten jullie eigenlijk wel zeker dat jullie relatie goed zit? Kunnen jullie i.p.v. op bestelling 83 te zitten wachten, niet beter bij de relatietherapeut op de bank zitten? Besteden jullie je tijd eigenlijk wel nuttig? Is deze 5 euro 60, of 5 euro entree als je over een knipjeskaart beschikt, niet weggegooid geld. Over geld gesproken, knipjeskaarthouders, kunnen jullie eigenlijk een beetje rondkomen? Hoe zit eigenlijk het met jullie communicatie? Maken jullie ook ruzie, met welke frequentie en intensiteit?

Weten jullie eigenlijk wel dat kinderen je relatie enorm onder druk zetten, niet in de laatste plaats omdat je als het regent verplicht bent je heil te zoeken in de soort oorden waar je nu bevindt? En jij daar, mevrouw met het groene geruite Marco Polo bloesje, weet je eigenlijk wel zeker dat je man daar niet vreemd gaat. Hij ziet er nogal onbetrouwbaar uit. Scheert hij misschien zijn zak kaal? Stopt hij plotseling met roken? Zijn er andere tekenen van vreemdsoortig gedrag dat op overspel kan duiden? Of overkomt jou dat niet omdat je dat bloody polo pony’tje op je bloesje hebt geborduurd?

En weten jullie eigenlijk wie jullie echt zijn? Kunnen jullie bij je gevoel komen? Zijn jullie ook lekker kansloos koersloos of ben zijn jullie allemaal kapiteintjes op je eigen opblaasboot?

En tot slot: hoezo zijn jullie Adams en Eva’s allemaal samen in het paradijs en ben ik hier godverdomme helemaal alleen, hebben jullie je eigenlijk dat wel eens afgevraagd’?

Het antwoord kan ik jullie geven: ik zou hier niet alleen zitten als iemand aan mij eerder dezelfde vragen had gesteld die ik nu aan jullie heb gesteld..

Opgehitst door de ongelovige gezichtjes gaat ze door:

Weten jullie eigenlijk dat de grote zomervakantie sucks? Weten jullie dat als er geen vakantiespreiding zou zijn geweest, mijn vakantie er misschien heel anders uit had gezien. Dat deze vakantieperioden, bedoeld om bij te komen. Om aangenaam te verpozen met een glaasje rosé op het strand van welke, makkelijk te bereiken kindvriendelijke, accommodatie ergens in Europa dan ook. Weten jullie dat deze grote lange vakantie de grootste hel op aarde is?

Weten jullie dat er maar een grote zomervakantie voor nodig is om je man van huis te laten weglopen, hem als vermist op te geven, hem bij een andere vrouw terug te vinden en vervolgens je baby’tje kwijt te raken?

Weten jullie dat ook ik een nachtje uit logeren ben geweest in de grote vakantie, all inclusive, in hotel Bloemehoven te Heemstede, vlak aan zee. Een abortuskliniek.

Jaha, nu schrikken jullie echt, hè, nu durven jullie zeker geen grote vakantie plannetjes te maken. Maar dat hoeft niet, want het overkomt jullie niet! En waarom niet?

OMDAT IK HIER IN HET GODVEGETEN PARADIJS DE JUISTE VRAGEN HEB GESTELD

Dan zou Appie de microfoon tevreden neerleggen, bestelling 183 was immers ondertussen koud geworden en moest hard nodig omgeroepen worden. De opgezweepte menigte zou op haar af komen en zeggen “we hebben het er even over gehad, waarom ga je niet met ons mee op vakantie, plaats genoeg?

De echtgenote van het ponypaardje stapt, met tranen in zijn ogen, op haar af en fluistert in haar oor “zeg uhh, zullen we als die abortusperikelen achter de rug zijn, daarmee doelend op het vlodderige maandverbandje, uhh zullen we dan wat afspreken?

En Appie? Appie die verlaat met opgeheven hoofd, schouders recht, borsten vooruit, kinderen onder de arm, de Chimpiechamp……

Vastbesloten, no fucking way, IK BEN GODVERDOMME APPIE A, de hoogste tijd om mijn eigen paradijs te stichten. Mijn beslissing, mijn besluit, mijn leven.

1.12 THE AFTERPARTY

Vreemdman blijft zich vreemd gedragen. De ene keer staat hij open voor goede gesprekken, het volgende is hij gespannen, geïrriteerd, bozig en gemeen.

De avond na Anna’s dood, de avond van de ochtend dat hij Appie niet kon ophalen uit de abortuskliniek omdat hij moet werken, 27 juli komt hij heel lief voor haar koken. Pasta met biefstuk in pestosaus, precies waar Appie zo’n trek in had.

Samen verdrietig zijn, samen of omstebeurt huilen, samen rouwen. “Gek om zo weer voor je te zorgen’, zegt Joris. Het diner verloopt heel fijn totdat Joris weer onbereikbaar wordt. Uiteindelijk zegt hij, oh ja, je moet wel even weten dat de toegang tot mijn rekeningen wordt geblokkeerd. De hele nacht is Appie, die bij haar vader logeert, in de weer met kopiëren en wegzetten van geld. De volgende dag stuurt ze hem een mailtje. Dit is een zodanige motie van wantrouwen, kunnen we dit niet gewoon samen bespreken, samen een oplossing voor vinden?

Hij had het mailtje niet gelezen en kwam de volgende dag, een hel, 28 juli; kraamvrouwentranendaldag, voor de kinderen zorgen. Een ruzie waarbij Appie twee keer haar zelfrespect verloor, een keer door zich niet waardig op te stellen een keer doordat ze haar kinderen getuige liet zijn van haar onvermogens. Die avond was ze radeloos van verdriet, zat 2,5 uur aan de telefoon met Joris, die haar niet kon helpen.

Vrijdag, 29 juli, zou Joris zoals afgesproken nog een dag en een nachtje voor de kinderen zorgen zodat Appie bij kon komen. Zaterdag moest hij werken en zou Appie weer terug komen. Vrijdagmiddag zegt Joris, ik ben zo verdrietig, ik moet met iemand praten en verder heb ik geen tijd, ik heb afgesproken met Chris Hilder, zou jij niet vanavond terug kunnen komen? Appie, kraamtranen achter zich gelaten was weer in redelijke topvorm, vond het prima.

Ze spreekt af dat ze Joris een week niet wil zien en spreken. Ondertussen begint ze met schrijven, schrijven, schrijven. Haar plan is om Joris donderdag voor de kinderen te laten zorgen en hem dan met een tas met daarin een CD van Robby Williams,, een pakje sigaretten voor noodgevallen, haar verhalen en een brief van 32 kantjes, thuis te posteren, hopende hem te bereiken. Zelf gaat ze uit eten met vriendinnen, eigenlijk is ze heel rustig want ze weet dat ze haar doel gaat bereiken. Hij gaat bij zijn gevoel komen.

Thuis aangekomen zijn in de tuin de kaarsjes aangestoken, twee glaasjes wijn staan te wachten. Alle twee te moe, zijn ze niet in staat echt verder meer te praten behalve dat Joris zich realiseert, hij realiseert zich dat hij moet veranderen.

Meteen de volgende dag 5 augustus, is het al weer hommeles, ze blijken niet in staat een normale afspraak te maken over de kinderen. Joris wil eigenlijk het liefst helemaal niet hebben en ziet het als een opoffering i.p.v. een geluk om voor ze te zorgen. Het liefst zo min mogelijk, zo kort mogelijk, hij moet immers verhuizen.

Dezelfde vrijdagmiddag komt Appie terug van Ellis. Opeens klappert de brievenbus, dit terwijl de post al geweest is. Opgetogen komt Emilie met nog een poststuk aanzetten, het blijkt dat het een afschrift is van Joris zijn creditcard, de buren hebben ‘m per ongeluk geopend.

“Restaurant Onassis, 217 euro, oh ja daar ben ik zelf bij geweest, 1 dag voordat Joris wegliep, denkt Appie. De avond met Riens en Elianne, waarbij, blijkt achteraf Joris zijn relatieproblemen bespreekt met Riens, zonder het verhaal van vreemdvrouw te vertellen. “Maar ik zou nooit mijn vrouw en kinderen in de steek laten”, vertelt Joris Riens. Zijn antwoord is dat je er wel mee bezig bent anders zou je dat nu niet zeggen. Is dit het laatste zetje wat Joris, die zelf nooit een beslissing kan nemen, nodig heeft?

Enfin, dat was restaurant Onassis,

Opoes Eethuis, 30-7, Joris moest toen toch werken, Hotel Malie in Utrecht? Een telefoontje naar hotel Malie leert dat de heer JJG Scheepers acht heeft ingechecked vrijdag 29 juli, een 2p kamer en vervolgens in het ontzettende gezellige eethuis 83 euro heeft weggesmikkeld.

Radeloos, hoor ogen niet gelovend, belt ze Joris. Wat is er aan de hand, vraag Joris vijandig. Je creditcard afschrift met hotel Malie erop is binnen?

Waarom vraag je niet gewoon eerst wat er aan de hand is, ik fiets nu met Floris naar huis en ik zie je morgen om 10.30, snauwt Joris, totaal woest op Appie, of eigenlijk op zich zelf?

Woest sms-ed Appie Joris: “Ik ben prima in staat 1+1=180 euro voor hotel Malie en Opoes eethuisje bij elkaar op te tellen. Dat = ……namelijk een dikke vette echtscheiding!

Nog een sms’je: “Thanks, even nagegaan bij hotel Malie, een 2p kamer op 29 juli, mijn verhaal wordt steeds beter, jij steeds armer….

En ik ook eigenlijk, niet in de laatste plaats omdat jij dit soort dure uitstapjes er op na houdt, denkt Appie bij zichzelf. Dat vreemdvrouw laat zich laat veteren prima, maar niet van mijn geld. Hoe kan ik dat van haar terug krijgen. Misschien moet ik sms-en, het joh, ik krijg nog 90 euro van je? Wil je het even overmaken naar mijn privé rekening, doe dan maar de Rabobank, daar kan Joris niet bij. Of ik kan bellen en zeggen, was het lekker eten in Opoes eethuisje, wat heb je precies besteld, wat heb je gedronken, heb je ook een toetje genomen, ok, ik bel je zo terug Even navragen wat het kost daar allemaal bij Opoe, ja, ik ben eruit, ik krijg 35,70 van je en doe maar 15 euro fooi erbij.

En die kamer, heb je daar een hele nacht geslapen?, of een halve?, heb je aan de linker“view on the old Utrecht city” kant van het bed of aan de rechter”badkamerkant” gelegen, ja dat scheelt allemaal in prijs.

De laatste sms is: ‘vrijdag 29 juli kon jij, terwijl ik net de abortus had gehad, niet voor de kinderen zorgen omdat je heel hard nodig met Chris H moest praten en de volgende dag zgn. moest werken, wat een leugens allemaal Joris…………………………….

En ze weet, nu is Joris woest, woest op zich zelf en gaat dat volledig op mij projecteren. Zal nog harder wegrennen omdat hij zo onmachtig is. Run baby run.

Zaterdag komt Joris niet op het afgesproken tijdstip. Sam en Emilie wachten, hun tasje gepakt, hun snoetjes tegen het raam gedrukt. “Daar komt papa, ik zie hem, nee, daar is ie, hij rijdt in de blauwe auto, kijk maar. Om 11.15 belt Joris op. Oh ik dacht dat we om 11.00 hadden afgesproken, ik ben er over een kwartiertje. Om 11.55 is hij er eindelijk.

Totaal onmachtig, verstrikt in zijn eigen web van leugens, wordt hij natuurlijk boos op Appie. Die hem verteld dat ze de 180 euro terug wil hebben. In 1e instantie zegt hij, dat klinkt redelijk, vervolgens zegt hij. Ja, maar dan moet jij mij ook de 200 euro van Riens en Elianne betalen?? Nee Joris, die 100 euro van Riens heb jij meegenomen de avond voordat je wegging. Nou 50 euro dan. En hoezo moet ik jou hockeycontributie gaan betalen. Hieruit blijkt wel dat Joris totaal geen flauw idee heeft hoe de zaken juridisch in elkaar steken. Hij zal er nog wel achter komen. Wegrennen kan maar niet voor alles.

Ruzie over autosleutel, ruzie alom, vreselijke ruzie. Sam en Emilie gaan naar opa en oma.

Speurend naar meer bewijzen van overspel onderzoekt ze de computer.

De rest van de computer onwaarschijnlijk netjes opgeruimd, “nauwelijks sporen achtergelaten hè vreemdman”? “Ok, ook ik ben op de hoogte van temporary Internet files, offline, online, map geschiedenis of history zoals microsoft het graag wil noemen, de mogelijkheid bestanden te zoeken, geopend, gewijzigd, aangemaakt van 26 mei tot 4 augustus. Waar zijn jou sporen?

Uiteindelijk vindt ze de site van Michelin waarop op 19 juli de route van Amstelveen naar Nieuwegein, waar vreemdvrouw werkt, is uitgeprint.

Ook ontdekt ze dat hij hoogstwaarschijnlijk bezit over een hotmail account. Even proberen. Jscheep@hotmail.com, jjg@scheeper@hotmail.com, keps@hotmail.com, hoopvol appie@hotmail.com, nee hoor, geen succes. Even verder brainstormen en ja hoor met scheepie@hotmail.com kan ze inloggen.

Nu het wachtwoord nog: Joris, Keps, Susie dan misschien? Appie blijft proberen.

Ok dan maar de optie “wachtwoord vergeten”. Nu komt ze bij een aantal symbolen, de cookies van de computer doen vrolijk hun werk en brengen haar naar de “verlorenwachtwoord pagina”,“ Geef het antwoord op uw geheime vraag”. Warempel, wat een enorm eitje, dat had ze kunnen weten, de geheime vraag is simpelweg “Wat is de naam van uw favoriete voetbalclub?

“Hoe makkelijk kan hij het me maken”?, dat is Amsterdamsche Footbal Club AFC of misschien gewoon AFC of zaterdag twee ondertussen drie, of AFC AJAX of gewoon alleen Ajax, Feyenoord misschien, Barcelona dan toch zeker wel. Nee. Opeens weet ze het, het is VVV-Venlo, daar komt vreemdman immers vandaan. Toch niet, Bayern Munchen misschien, Arsenal, FC Utrecht ………………. Voor een voetbalhater als Appie A blijkt het inloggen lastiger dan het in 1e instantie leek. Maar beter ook voor haar, domme domme Appie.

“Fuck it, how much more information do you need Appie A”, dringt het niet tot je door het maakt niets meer uit, jouw leven, who the fuck needs Joris S? , besluit ze ‘s avonds opgewekt, zet haar computer uit en gaat heerlijk droomloos slapen.

1.13 VERLOOP

Het blokkeren van de rekeningen was de aanleiding voor Appie om zich eens te gaan verdiepen in de financiën. Financiële chaos alom, nergens een 1 euro meer te vinden, de hypotheek kan in september in ieder geval niet meer afgeschreven. Alle bankafschriften een jaar uitgeprint, althans tot 2-8-05. Struinend door de bankafschriften stuitte Appie op 7,50 afgeschreven door Hotel Booker NV, hotel Booker? Wat the fuck is dat?

Even ‘googlen’ bood uitkomst. Het tel nr. was snel gevonden. Bellen: “goedenavond, mevrouw met Marije Scheepers, er is 7,50 afgeschreven van mijn bankrekening door uw Hotel Booker NV, het reservering nr. is …………, kunt u mij vertellen waar dat voor is? Even kijken, ja hoor, dat is een boeking voor 12 augustus voor een Best Western hotel in Keulen. “Ok, heel hartelijk bedankt, mijn man heeft zeker een verassing voor mij in petto.

Grrrrrrrrr, gaat Joris weer met vreemdvrouw op mijn kosten op stap. En dat terwijl we geen euro bezitten.

Toch ook maar eens even vreemdvrouw googlen, Suzanne S Gerberitz: haar naam duikt regelmatig op, ze heeft een aantal medische artikelen gepubliceerd. Dat is niet zo verwonderlijk, ze is immers een collega van Joris, arts assistent in opleiding tot chirurg. Ze duikt op bij de lijst van vermiste personen tijdens de Tsunami. En, daar heb je het al, ze heeft in Keulen op school gezeten, het kwartje is gevallen, heel hard.

Appie, wijzer geworden, besluit Joris niet met haar ontdekkingen te confronteren, ze staat boven die soort stumperig gedrag.

Ondertussen probeert ze de administratie de enorme vuilnisbelt aan aanmaningen te ordenen. Ze koopt een, veel te duur, kasboek. Maakt Excel sheetjes met overzichten van in en voornamelijk uitgaande geldstromen, schrijft brieven waarin ze om uitstel van betaling verzoekt, treft afbetalingsregelingen en zegt de meeste lidmaatschappen op. De Volkskrant gaat als eerste de deur uit, jammer. De ANWB autokampioen heeft haar nooit echt kunnen boeien. De Vereniging van Eigenhuis, ook overbodig binnenkort. Het blad Tuinieren gaat haar aan het hart. En met veel spijt zegt ze ook de staatsloterij op, de enige kans om zomaar uit de zorgen te komen. Maar ja deze kansloze kans kost toch 13,50 per maand.

Even navragen bij Eneco of ze nog van plan zijn een rekening te sturen voor 20 maanden gratis gas. En ja hoor, 2300 euro te betalen in januari.

Ok, 8000 euro aan direct openstaande betalingen, 99000 aan totale schuld. Dan maar op weg 

naar financieel adviseur Cees Boeren. Bepakt en bezakt, met talloze ordners in weekendtassen gepakt, komt ze bij hem aan in zijn mooie kantoor in Hilversum. De oplossing blijkt simpel, of extra hypotheek nemen of het huis verkopen. Voor de 1e optie zal ze samen met Joris om de tafel moeten gaan zitten, voor de 2e schakelt ze alvast kittige Kitty van makelaarskantoor Kitty Blank in, de vrouw des huizens.

Kittige Kitty had vorig jaar haar interesse gewekt, toen ze zelf nog aan het zoeken waren naar een huis, doordat ze tijdens verkoopbezichtigingen haar huizen opleukt.

Een linnen parasol, windlichten, gietijzeren bankjes, een bloeiende jasmijn, alles haalt Kittige Kitty uit de kast om haar huizen zo goed mogelijk te verkopen. Na de bezichtigingen ruimt ze de boel weer op, stopt alle gadgets in de achterbak en rijdt hiermee naar een volgende afspraak. Voor ons huis hoeft ze niet zoveel moeite te doen, wij hebben bovenstaande zaken. Voor ons zou het handiger zijn als ze de winterschilder langs zou laten komen voor het buitenverfwerk, of nieuwe banken uit haar achterbak zou toveren, leuke witte Riviera Maison banken als het zou kunnen.

Appie neemt ondertussen ook een advocaat in de arm. Die stelt haar voor voorlopige voorzieningen bij de rechter aan te vragen. Deze voorzieningen regelen zaken zoals: het onmiddellijk opheffen van de boedel, het recht op de woning, de auto, de zorg voor de kinderen, alimentatie etc. Deze voorzieningen zouden kunnen worden gecomplementeerd met het verbod op het gebruik van zijn creditcard en het beslag laten leggen op zijn inkomen Een vergaande maatregel niet in de laatste plaats omdat een dergelijke beslaglegging via Joris zijn werkgever, de VU loopt. De bazen van Joris kunnen wellicht wel niet zo in hun nopjes zijn met zulk onverantwoord gedrag en dan heeft hij zijn 2e zuurverdiende waarschuwing te pakken. In d e VU is 2 maal Scheepersrecht en dan wordt hij uit zijn opleiding gezet, weg Ali M.

Maar goed, liever Joris in de WW dan Appie met een dreigend faillissement .Want dan als je eenmaal failliet gaat wordt het huis door de curator verkocht en brengt niets op, bovendien kan je nooit meer een nieuw huis kopen, of althans geen hypotheek meer afsluiten, je kunt geen bedrijf starten en ook eventuele toekomstige werkgevers zullen dit niet appreciëren

Appie besluit hiermee nog even te wachten.

Wat doet Joris in de tussentijd? Die werkt, werkt, werkt en de rest wil Appie niet weten. Hij belt de kinderen niet of nauwelijks, zien doet hij ze al helemaal niet. Bovendien laat hij Appie stikken in de financiële chaos. Mailtje na mailtje met daarin verzoeken of hij zich erin wil verdiepen, of hij de administratie die hij heeft meegenomen wil geven of hij mee wil denken aan oplossingen, blijven allemaal onbeantwoord.

Op vrijdag 12 augustus, de dag dat Joris naar Keulen gaat vertrekken, stuurt Appie hem, op aanraden van haar advocaat, nog eens een mailtje met een Excel sheet en de vraag of hij alsjeblieft ergens geld kan lenen. Voor de zekerheid belt Appie hem op in het ziekenhuis om zeker te weten dat hij het leest. “ik bel je er vanmiddag over terug vertelt Joris haar dit keer wel vriendelijk, maar ze krijgt geen enkele reactie.

Maandag 15 augustus is Emilie jarig, ze wordt 3 jaar. Op zondag daarvoor had ze alvast een klein feestje gegeven. Alleen de kamer versieren was niet nieuw voor Appie, alleen een feestje geven wel, het was zo verdrietig, zonder Joris Emilie haar verjaardag te vieren. Het leek wel surrealistisch. Appie verkeerde bovendien nog steeds in de veronderstelling dat  Joris dit weekend in Keulen bivakkeerde.

Maandagochtend, feestontbijt met zijn 3-en. Emilie is heel erg in haar nopjes met haar nieuwe babybjorn poppenwagen. Sam krijgt een surfboard van Spiderman.

“s ochtends komt Ellis met haar 3 kinderen, gezellig Emilie haar verjaardag vieren. Ondertussen belt de garage waar de auto heen moest voor de APK keuring. Tsja, zo komt ie niet door de keuring heen, het kost op zijn minst 1200 euro en dan rijdt ie weer prima. Shit, shit, shit. De auto stond al helemaal uit elkaar op de brug dus 400 euro moest ze sowieso al betalen. En de auto die had ze op dit moment zo hard nodig dus doe maar, repareer het vehikel, er komt ooit wel een oplossing.

Op maandag middag kwamen opa en oma Scheepers. Afgesproken was om het nergens over te hebben. Dat lukte natuurlijk niet. Alles kwam boven tafel, ook de 7,50 van het Best Western in Keulen, de financiële chaos, het was een ramp. “Morgen heb ik een afspraak bij onze financieel adviseur en woensdag komt de makelaar, ik verkoop het huis en dan zijn we uit de zorgen. De kinderen hadden hem al anderhalve week niet gezien. Hij bracht voor Emilie dezelfde pennen, die hij hen vorig weekend had gegeven en een derde paar assepoester muiltjes.

Er heerste een bijzondere gespannen sfeer, Joris taart etend aan de ene kant van de kamer, familieberaad aan de keukentafel.

“Dit gaat zo niet langer, dacht Appie bij zichzelf. “Joris kom je heel even mee naar boven?

Appie wilde bovendien Joris wat laten zien. Een filmpje op haar telefoon waarop Sam hartverscheurend om pappa zit te huilen, pappie pappie, ik wil pappie.

Dit zijn de taferelen die ik bijna dagelijks meemaak. “Wat moet ik hier nu mee”, antwoordde Joris bits. Wat moet je hier mee? Terwijl jij in Best Western hotel bivakkeert zit ik hier met huilende kinderen, financiële chaos, je reageert op geen enkele mail. Je kunt hier niet gewoon aankomen en taart gaan zitten eten.

Neem de kinderen maar mee, ga wat leuks doen, ik wil jou nooit meer zien.

Wat nou hotel in Keulen, dat is niet waar, waar heb je het over? Ik ben dit weekend nergens geweest. Ja, ja, dat zei je de vorige keer ook.

‘s Avonds stuurt hij haar een mailtje waarin hij nogmaals uitlegt dat hij niet in Keulen is geweest. Ok best, dan ga ik maar eens even uitzoeken. Er blijken 3 Best Westerns te zijn in Keulen, bij de 2e heeft Appie geluk. Ja hoor, Scheepers, die zijn hier geweest van 12-14 augustus. Kunt u een kopie van de rekening sturen? Ja hoor, wordt morgen gefaxed.

Nu is hij toch echt helemaal doorgedraaid, zo hard liegen, dat kan gewoon niet meer.

De volgende dag belt Joris nogmaals hierover en besluit Appie Hotelbooker nog maar eens te bellen. “ik heb u gebeld over 7,50 die van mijn rekening is geschreven, u vertelde mij dat dat was voor een hotel in Keulen, klopt dat nog steeds. De mevrouw typt het klantnr in en zegt, oh we hebben een vergissing gemaakt, het is een afschrijving van hotel Malie in Utrecht, we hebben per ongeluk gekeken op achternaam. Het hotel in Keulen in van R. Scheepers uit Tegelen.

Een hoop paniek om niets, Appie schaamt zich, Murphy”s law. Of alhoewel, heeft hij het er niet zelf naar gemaakt met als zijn leugens en zijn bedrog. Heeft hij de vorige keer niet precies dezelfde actie uitgehaald, zeggen dat hij het heel hard nodig heeft om met een vriendje te praten, zeggen dat hij moest werken, zeggen dat hij niet meer voor de kinderen kon zorgen terwijl Appie net uit abortuskliniek kwam om vervolgens in Hotel Malie in Utrecht te bivakkeren.

En alsof het alleen draait om hotels en Credit Cards, hij ziet de kinderen niet, belt niet, komt afspraken niet na, neemt gewoon helemaal nergens de verantwoording voor. Hij beantwoordt geen mails en als hij zegt dat hij terug belt kan je ervan uit gaan dat dat niet waar is.

 Donderdagavond, de dat voordat Appie A. vertrekt naar IbizA waar ze met een vriendinnetje Nienke bij een ander vriendinnetje Lolo gaat vakantie vieren, probeert ze hem nog eenmaal te bellen, in alle redelijkheid om wat afspraken te maken over de kinderen, het huis en de financiën. En heb je nog een afspraak gemaakt met Cees Boeren? Nee.

Hij vraagt haar ook wat de brief van Appie’s advocaat betekent en Appie vertelt hem dat dat het traject is wat ze inslaat wanneer hij zo door blijft gaan met niet nakomen van afspraken. Je reageert nergens op, zelfs niet op de brief waarover ik had gemaild dat ie op je lag te wachten en tot donderdag 12.00 de tijd had om te reageren. Ik weet zeker dat je die mail hebt gelezen want de Excel sheet heb je ook ontvangen en hebt dus niet de moeite genomen om even te kijken wat voor brief er op jou ligt te wachten.

Joris belooft Appie ‘s avonds terug te bellen, natuurlijk niet, de volgende dag 1000 x excuses. Waar liggen je prioriteiten Joris, waarom ben je niet in staat een enkele afspraak na te komen, zelfs niet de kleinste inimini afspraken.

A fucking REAL NIGHTMARE

Buiten stormt en onweert het, de scene voor een echte nachtmerrie.

In haar droom is ze in een oude boerderij, opgedeeld in een voor en een achter huis. Het achterhuis is redelijk behekst, daar woont Anna, ze maakt een hoop kabaal.

Joris komt, de normaalste zaak van de wereld, op 22 december (de dag waarop Anna geboren zou zijn) binnengelopen en zegt; : “ik wil haar toch, waar is ze?”

Sam en Emilie staan hem verwonderd aan te kijken “he, papa weer thuis?”

Joris gaat op zoek naar Anna, kijkt overal speurend in de rondte.

Appie, Sam en Emilie gaan hem achterna. De deurklinken bewegen, de ramen klapperen, het waait in huis, fucking griezelig.

Waar is ze? Ze is er niet, ze is er wel, je kan haar niet zien, wel voelen, ze is overal…..

Waarom heb jij je nooit kunnen interesseren voor mijn werk?, vraagt Joris plotseling.

Hij is nu echt gek geworden, raar, doodeng, denkt Appie. Ik wilde ‘m zo graag terug maar niet deze Joris.

“Ik ga Anna zoeken” en Joris loopt naar buiten, het doolhof in, wij lopen hem vanzelfsprekend achterna

“Ik wil sexen”, “Joris dat kan dus niet, Emilie en Sam zijn hier” zegt Appie stomverbaasd. “Maakt niet uit”. “Jawel, wil ik niet!

Joris taait af, weer het spookhuis in, boven zijn de zolders, er is een hele lange smalle ladder waarmee je de zolders kan bereiken. De zolder met enorme hoeveelheid kamers komen Appie bekend voor maar ze kan zich niet herinneren waarvan, het lijkt op een oude school.

Ik ga naar boven, Anna zoeken.

“Nee, Joris, Neee! Maar Joris klimt de ladder op, Appie volgt.

Sam en Eem staan onderaan te gillen en te kijken. Die trap, die mogen ze niet op, dat is veel te gevaarlijk, die is zo steil, daar donderen ze meteen van af, denkt Appie, en gaat naar beneden, naar haar kindjes. Sam en Eem veilig in haar armen.

Het volgende moment stort de ladder in, Joris zakt naar beneden. Alle deuren klapperen weer , alles maakt lawaai, alles spookt in het achterhuis. Doodsangst.

Sam, Eem en Appie rennen naar buiten, de buurvrouw rolt net de containers weg.

Joris, schijnbaar ongedeerd van zijn val, komt hen achterna. WE MOETEN ANNA ZOEKEN, NIET WEG GAAN, schreeuwt hij.

En dan KEDENG, Appie schrikt wakker. Was het echt? Het leek zo ontzettend echt. Snel maakt ze ’t licht aan, ’t onweert reusachtig. Tot de dag van vandaag kan ze deze boze droom niet van haar af zetten.

IBIZA

Hoofdstuk 2, Fucking Holidays

Lieve Sam en Emilie, mijn lieve schattenpatatjes, wat mis ik jullie enorm. Het afscheid bij Schiphol brak mij hart, jullie betraande gezichtjes, het toch nog opgewekte gezwaai, ik houd zo intens veel van jullie maar juist daarom, daarom moet ik wel even weg.

Want ook ik heb het laten afweten als moeder en niet alleen in de laatste zes weken. Ik ben niet in staat geweest jullie genoeg emotionele aandacht te geven, het echt gezellig voor jullie te maken, vaak waren mijn gedachten ergens anders, was ik ongelukkig.

Ik heb jullie meegenomen op mijn koersloze schip zonder kapitein maar dit gaat veranderen, dat beloof ik jullie.

Mama moet nu weg om tot rust te komen. De avonden met het hartverscheurende gehuil, pappie ik wil naar pappie, waar is pappie, achter zich laten. Even alles achter zich laten, alles, alles als dat kan.

Hoe gek is het om naar jullie machtig mooie fantastische verhalen te luisteren over jullie papa. Papa had vroeger zoooooooveeeeeelllllll speelgoed dat hij bijna zijn kamer niet in kon komen. Papa woonde vroeger in een paleis. Papa is heeeeeeelll erg lief. Papa heeft een keer zijn been in het gips gehad. Toen kwam de overstroming (hoog water in Limburg) en werd papa gered door een boot met stapelbedden, 4 bedjes boven elkaar, papa sliep met heel veel speelgoed in het bovenste bed, toen sloeg de boot om en lag papa uren in het water met zijn gipsen been, het is echt waar hoor, joh, vraag maar aan opa en oma.

Ook de verhalen over papa’s nieuwe huis, een kamertje van 2 bij 3, 3 hoog achter in de Sparendammerbuurt in Amsterdam Noord, zonder warm water, zonder verwarming, met 500 euro huur te betalen aan zijn zwager, huisjesmelker van beroep, die wel weet waar Abraham de mosterd vandaan moet halen, juist bij zwager Joris S.

De verhalen van de kinderen over Joris zijn kamer, waar hij volgens haar nog nooit een nacht in geslapen heeft, klinken haar als muziek in de oren. “Zijn er wel ramen in”? Vraagt Appie Sam,

Nee, helemaal geen een, “briljant een kamer zonder daglicht voor 500 euro, dat is op zich al prestatie om te vinden.

Er staat helemaal niets in, oreert Sammie vrolijk verder, geen tafel, geen stoelen. En een keuken, ja die is er wel. En messen? Nee. Borden. Nee, TV misschien? Nee. Er lig alleen een matrasje op de grond.

“Het heeft wel hele mooie schuifdeuren”. Schuifdeuren, schuifdeuren, waarom een kamer van 2×3 door het midden te schuiven, dat is overbodig. Heeft hij misschien weer gelogen en is het toch per ongeluk een loft van 350 m2 in een oud pakhuis?

Nee vast niet, de Sparendammerbuurt staat nu niet echt bekend om zijn paleizen.

Appie zint op wraak. Een vriendinnetje vertelt haar over een collega in soortgelijke situatie, zij heeft 10 kubieke meter zand voor de voordeur laten storten. Maar goed, Appie kan niet met andermans veren pronken. 85 pizza’s bestellen deed ze ook toen 12 was dus nicht im frage. Misschien iets leuks uit de Neckermann of de Otto, ook niet echt origineel. Iets uit Christine le duc, veels te aardig. Zal ik dan maar zijn voetbalkleren chloreren, dat zou ‘m hard treffen. De rest van zijn kleren naar de ruilwinkel brengen, de helft van de opbrengst incasseren en dan zeggen, ik heb de kleren die je toch niet draagt (de hele garderobekast) maar even naar het leger des Heils gebracht, dat ruimt zo lekker op.

Of gewoon met de auto de voorpui van het pand inrammen, lekker agressief. Nee helemaal geen goed idee, bovendien meer dan heel erg zonde van de auto.

Het zijn allemaal mogelijkheden die de moeite van het overwegen waard zijn maar Appie heeft een briljanter plan.

Een brief, van haar advocate met daarin de tekst ‘uw vrouw heeft contact met mij gezocht inzake de problemen die zijn gerezen binnen uw huwelijk. Zij ziet nog mogelijkheden om het in de minne te schikken. Wilt u voor donderdag 12.00 en kenbaar maken hoe u denkt met name de financiële problemen op te lossen?

En Appie weet wat Joris niet weet, dat als hij niet reageert, Appie weet, terecht achteraf, zeker dat hij niet reageert, Joris is niet zo op ultimatums, als hij niet reageert dat hij zo kakkend zuur is. Dat dan de voorlopige voorzieningen en beslaglegging op zijn inkomen aangevraagd kan worden.

Zeg maar dag huis, dag haard (iets wat overdreven, hebben we niet).

Zwaai vrolijk naar je (ex) vrouw.

Wuif naar de kinderen.

Knik minzaam bij de beslaglegging op je inkomen.

Dag huis, dag tuin, dag vliegtuigen (we wonen pal onder de Buitenvelderbaan),

Dag dag, lieve beeldbuiskinderen, best toepasselijk gezien de Nickelodeonfanatie van Sam.

Zeg maar Ciau, Ciau poesje Mauw en geef poes Spijker Botje een laatste aai.

Zeg maar tsjuss tegen de auto, dat verstaat ie, het is een volkswagen.

Zeg maar dag professor, het was fijn samen te werken aan mijn promotie, het was beter geweest eerst even mijn financiën en privé-leven op orde te brengen i.p.v. me te storten op mijn carrière.

Zeg maar dag vrienden, dag kennissen.

Say bye bye good old live.

Zeg maar ajuus parapluie, dag leven

Au revoir, bonjour tristesse

Say hello, tegen 100 jaar eenzaamheid.

Zeg maar Tiel (BKR) , here I come.

Zeg maar Hello Curator, is it me you’re looking for.

Zeg maar Ha die Kees (financieel adviseur), mijn ex-vrouw heeft het financiële beheer.

Zeg maar ho ho ho ABN Amro, die bankpasjes die zijn toch van mij, waarom moet ik die dan inleveren?

Zeg Hi Five tegen je nieuwe beste vriend, de in familierecht gespecialiseerde advocaat, Arjaan D.

Zeg maar sjalom, tegen al die ouders van al die piemels die je moet gaan besnijden omdat ander werk er voorlopig even niet in zit.

Zeg maar Ola psychiater, of  bola oela ollo, dat hoort als je gek bent.

Zeg maar Hi against desperately trouble seeking Susan (vreemdvrouw), posttraumatische Susan Tsnuami, eens even kijken hoe lang dat leuk blijft.

En bovenal zeg maar dag Appie A, dag tijgertje, dag popske. Appie wil niet meer leven met zo’n Mr Weakness, Mr Runaway, Mr Abortion, Mr distortion, Mr Runaway, Mr can’t take repsonsibility for anything, Mr Cheat, Mr Lyer, Mr Humiliation, Mr Ontzettende Loserlul.

Appie vraagt onmiddellijke opheffing van de gemeenschap aan.

Kus de kinderen, omhels ze, knuffel ze, jij bent niet in staat goed voor ze te zorgen. Ook die verantwoordelijkheid ben je kwijt.

Had je nu maar even donderdag voor 12.00 gereageerd.

2.2 APPIE A OP IBIZ.A

Oh oh, Wat zal ik mijn kindjes missen. Maar het moet, het moet, het moet, anders ga ik eraan onderdoor.

Alleen naar Ibiz A, Appie’s eerste sprong voorwaarts. Alleen inchecken, tocht maar niet elektronisch, alleen door de douane, alleen rondkijken in al het moois dat Schiphol Taxfree te bieden heeft, kijken kijken en vooral niet kopen, alleen een broodje Mozerella eten. Eigenlijk wel een prima zelfstandige actie van Appie A

De vorige keer op Schiphol was op haar 5 jarige trouwdag eind februari . Toen vlogen Joris en Appie, samen, naar Barcelona. Nu vliegt Appie via Madrid naar Ibiza. 10 dagen naar Lo, Willem, hun 3 kindjes, en Nien, ook een vriendinnetje uit Amsterdam.

Sam, Emilie en opa Henk hebben Appie net uitgewaaid, alle vier huilend. Sam en Eem blijven een dagje bij opa en gaan naar het circus Renz. Daarna zorgt Joris zaterdag voor hen. Zondag vertrekken ze naar Opa Jan en Oma Maria, Joris zijn ouders. Hier blijven ze een week logeren. Joris gaat op vakantie in waar gaat de reis naar toe? Appie weet het niet en Joris beweert dat hij het ook niet weet. Dat hij naar Schiphol gaat en daar kijkt waar het lot en de ticketprijs hem naar toe brengen. Bijna zeker is wel dat hij niet alleen reist, vreemdvrouw is vast mee. Als ze maar niet naar de tussentijd stranden. En ook naar Ibiza gaan, dan vindt Appie alles best. Ze heeft er even aan gedacht zijn paspoort wat thuis in het laatje lag, de autosleutels, de huissleutels en zijn zwembroeken mee te nemen naar Ibiz A, maar gelukkig kwam op tijd haar eigenwaardigheidsgevoel weer boven. Aan mij zal het niet liggen, helaas. Ze had al bijna voorpret, verkneukelde zich, toch maar de verstandigste zijn. Appie verlaagt zich niet tot Joris zijn niveau.

Op Schiphol koopt Appie een tijdschrift, de Quest, omdat de Quest antwoord geeft en dat is precies wat Appie nodig heeft. Ook koopt ze een blocnote, want er is zo, zo veel te schrijven. Dan naar de gate, snel nog even Sam bellen, en daar gaat ze, haar bloknoot stevig onder haar arm geklemd, het vliegtuig in. Dag Nederland, dag enorme teringzooi, over 10 dagen zien we wel weer verder, Appie A gaat naar Ibiz A met Iberi A.

Ali M(entatie), is bijna in Madrid, goh slecht weer bij Sinterklaas. Ze is laat en kan haar aansluitende vlucht bijna niet meer halen. Snel, snel, snel baant ze zich een weg het vliegtuig uit. Shit, eerst met de bus. En als Appie iemand ooit nog hoort klagen over de afstand die per vliegtuig afgelegd moet worden als in Nederland op de nieuwe Polderbaan geland wordt, je landt dan in Haarlem en taxiet naar Amsterdam, als ze iemand hoort klagen. Dan, dan zal ze hem of haar eens vertellen. In Madrid, op Aeroporte Madrid Barajas, daar leg je pas afstanden af, niet normaal man. En niet per vliegtuig, per bloody bus. Hangend aan een lus, zwetende medepassagiers in je nek hijgend, wanhopig proberen toch maar zo normaal mogelijk je evenwicht te bewaren, benen vast omklemt om de handbagage. Links, rechts, rechts, links, rechtdoor en nog een keertje links, waar gaan we in godsnaam naar toe? Een beetje opschieten buschauffeurtje, mijn vliegtuig vertrekt elke moment. Rapido, rapido, rapido.

Eindelijk arriveren ze bij de Madridse luchthaven. Eerst roken? Nee, …geen tijd. Hollen, rennen, ratelende van Samsonite’s cabin’s favorite (Appie haar handbagagekoffertje), voeten verplettert, mensen opzij duwend, spinnende wieltjes, Appie haar turbopropjes gaan op volle toeren. Doel, pier E 94, 3 km en een paspoortencontrole verder.

Natuurlijk taxiet vliegtuig net voor Appie haar neus weg. Eindelijk kan er gerookt worden, Appie is gestrand op Madrid. Zou er nog een vliegtuig gaan vandaag of zal ik Madrid kunnen gaan bekijken, hetgeen al lang een wens van Appie is.

Uitgeblust komt Appie, na het roken, bij de Iberia Counter aan. Vanzelfsprekend laat ze eerst nog even haar volle blikje Cola Light vallen. “Niets meer aan doen”, ik ga hier op Aeorpuerto Madrid niet ook nog een beetje staan dweilen. Zo meteen moet ik, als strafcorvee omdat mijn vliegtuig heb gemist, de hele boel aanvegen, van gate E94 tot A1, of erger nog eerst vegen dan dweilen, nog wat ramen hier, wat ramen daar.

Bovendien als het hier niet zo stompzinnig georganiseerd was, de douanier mij niet de andere kant opgestuurd had, de Iberia piloot en de Iberia buschauffeur iets harder met hun Iberia voetjes op het gaspedaal gestampt hadden, dan stond ik nu niet bij deze duffe Iberia Counter, dan had ik nooit en te nimmer Cola Light kunnen morsen, eigen schuld, dikke Iberia bult.

Aan de andere kant van de balie staat een man in een wit linnen pak, ook uit te blazen, sterker nog hij dept met zijn zakdoek zweetpareltjes van zijn voorhoofd, een homo, that’s for sure. Ogenblikkelijk herkende Appie in hem een medepassagier die zij met had gesleept in haar Murphy’s Law, if anything goes wrong, everything goes wrong, een state of mind waar zij al 7 weken in verkeerde.

Aangezien haar psycholoog had aangeraden vooral niet teveel alleen te zijn besloot ze voorzichtig contact te zoeken. Van de ene kant van de balie naar de andere schalde ze “Jij komt zeker ook uit Amsterdam, hè”, “Ja Jezus, ik heb me rotgerend, antwoordde het witte pak. Ook Appie had het beeld van de ratelende wieltjes en hollende bagagetrolleytjes nog fris op haar netvlies, ‘we hebben wel een drankje verdiend”, riep ze ter verhoging van de feestvreugde bij de Iberia balie.

Snel werden Appie en JM omgeboekt naar een Spain Air vlucht om 19.00, even 4 uur killen. En waar is trouwens de tas (megarugzak van 800 liter) van Appie gebleven? It might be here, it might be at Ibiza, it might be in Amsterdam. Just check belt C7 to see if it’s here in Madrid. When you’re bag is not on belt C7, you just go to the Iberia Counter at Ibiza, vertelde de vriendelijke Iberia grondsteward haar.

Vanzelfsprekend nam Appie A aan dat ze haar tas deze vakantie in ieder geval niet meer zou terugzien. Ze had de steward echter beloofd om belt C7 aan een grondige inspectie te onderwerpen dus zo geschiedde.

Weet deze man eigenlijk wel dat ik in een soort permanente Murphy’s law verkeer, dat mijn tas waarschijnlijk, nee zeker, op Sjanghai Airport in het bagagedepot staat. Zonder label, want die moet er tijdens de reis zijn afgevallen. En dat dus binnenkort een paar chinezen vrouwtjes op de markt in Sjanghai mijn fris gesteven Vera Mode en H&M kleertjes staan te passen. De kleren zijn allemaal veel te groot voor hun zielige Chinese postuurtjes, de kleine opgebonden Chinese voetjes gaan verdrinken in mijn All stars maat 41. Nee, de inhoud van de tas van Appie gaat niet veel opleveren op de Shanghaise markt, Murphy, Murphy, Murphy toch.

Op naar Belt C7, Alleen twee zwarte koffertjes draaien hun 141e,142e, 143e rondje. Nee, Appie’s tas zag er toch echt heel anders uit. En om nu aan tassenruil te gaan doen, these D-days of terrorism, dat is ook zo wat.

Eerst nog even inchecken op de vlucht van Spain Air en dan eindelijk wat drinken. In rokershoek, een met blauw tape afgezet deel van ongeveer 2 bij 2, op de luchthaven van Madrid kunnen Appie en JM eindelijk bijkomen van hun Iberia avontuur.

JM blijkt de agent van 4 diskjockey te zijn, waarvan 1 er zaterdag optreedt in the Blue Marlin, een bekende strandtent op Ibiza. Hij geeft Appie een CD van deze dj, Dance Valley, the que remixes, later blijkt hoe zeer deze gift van pas komt, de cd wordt grijs gedraaid in de lilakleurige Kia die Nienke en Appie gehuurd hebben. Vooral het nr Que passe, que passe,

que passe in Mombassa valt erg in de smaak.

Goh, Dance Valley, dat’s pas 2 weken geleden, dat je in zo’n korte tijd een dubbelcd en zo’n leuk hoesje erom heen kan maken, merkt,Appie onnozel op.

JM lacht minzaam om deze dommigheid, deze CD is al maanden voor Dance Valley opgenomen, wat een bedrog.

JM blijkt ook nog een zakenpartner te hebben die evenementen organiseert. Hij vraagt Appie wat zij eigenlijk voor werk gedaan heeft? Mmmhhm, ik heb gewerkt als journalist bij Quote en heb als Project manager evenementen voor Microsoft georganiseerd, met Bill Gates enzo, antwoordt ze geheel naar waarheid.

Wat ze voor hem verzwijgt is het feit dat ze, toen ze zwanger bleek te zijn van Emilie, er stantepede uit werd geknikkerd. Dat haar vorige werkgever, GJ Bloem van de kantonrechter 25.000 euro moest betalen om deze zaak te sussen. Bovendien kreeg hij een aantekening van slecht werkgeverschap, wat dat ook mag inhouden. Waarschijnlijk betekent het dat er wanneer er in de toekomst wederom een werknemer van Calanza, bij de kantonrechter aanklopt, hij/zij zonder proces meteen zo’n soort bedrag op zijn rekening gestort krijgt omdat ze weten dat GJ Bloem, een lul en een slechte werkgever is.

Appie vertelt JM niets van dit alles. “Mijn zakenpartners is altijd op zoek naar goede PM-ers, we zitten in Amsterdam aan de Keizersgracht”. Een goede PMmer daarvoor is Appie veel te chaotisch maar ze is gaarne bereid aan de Keizersgracht uit te vinden of dit niet te veranderen is. “Dit is het lot, zo heeft het moeten zijn, wij een goede PM-er erbij, zegt JM. Zou Murphy’s law nu eindelijk de bodem bereikt hebben en eindigen?

En warempel, stipt op tijd start het boarden van de vlucht naar Ibiza van Spain Air. Hebben we dan echt helemaal geen vertraging, vraagt Appie JM in opperste verbazing. Stoel E9, das vrij vooraan, hé, dat is business class, dat’s champagne drinken en je benen strekken.

Op Ibiza veilig en op tijd geland neemt Appie afscheid van JM, tot morgen in the Blue Marlin, zoals afgesproken gaat ze meteen naar de Iberia counter. 5 Minuten nadat ze geland is, staat ze met haar tas buiten op IbizA. It’s a fucking miracle.

2.3 20 AUGUSTUS

Wakker worden, 1e Ibizavkantiedag is aangebroken, mama’s sterdag, 2 jaar geleden. Appie herinnert zich het nog precies.

Eerst met Lolo ‘s ochtend koffie drinken bij Bagels en Beans buiten op het terras, er was een hittegolf. Een jusje alles en een bageltje, toen nog niet wetende hoe vreselijk deze dag zou eindigen.

Even naar huis bellen, papa aan de telefoon, zijn stem klonk ongerust: “we hebben een vreselijke ochtend, mama is gaan bloeden uit haar canule”. De canule was een soort dop die enkele weken geleden, toen Greetje Kip dreigde te stikken, na een spoedincisie op haar adamsappel was geplaatst waardoor ze weer kon ademen en spreken, roken kon ze nog gewoon via haar mond. “Het is nu al gestopt hoor maar de huisarts komt toch zo even langs”.

“Ik kom eraan”, en Appie stapt op haar fiets. Ze had ‘s ochtends al een rode sprei voor van Greetje Kip gekocht om haar ziekenhuisbed dat in haar slaapkamer stond enigszins op te fleuren en 2 nieuwe pyjama’s, die pyjama’s waren niet aan te slepen. Ik geloof dat ze er wel 12 had maar doordat haar sonde vaak lekte had ze 6 x per dag een schone nodig. En ijdel was ze, die Greetje Kip, reuze ijdel. Ze had er altijd mooi uitgezien alsof ze klaar was om naar een keurig feestje te gaan, dus nu ze ziek was moest ze er nog steeds zo mooi en zeker schoon mogelijk uit zien. De kapper kwam gedurende haar ziektebed aan huis om haar haren te wassen en te modeleren. Eenmaal bij haar ouders thuis aangekomen op de Emmastraat in Amsterdam wat het een drukte van belang, in ieder geval was daar de permanente privé verpleegster Ineke, die dag en nacht in huis was of tenminste wanneer ze geen vrij had. Deze verpleegster bleek later eveneens alcoholist en ziener. Op een of andere manier hadden Greetje Kip en Ineke een hele speciale band met elkaar gekregen, verstokte AA leden onder elkaar. Nog steeds belt Ineke Appie of Papa op, of ze heeft een nieuw visioen gekregen (lees delirium) of ze heeft iets anders vreemds te melden.

Naast Ineke waren er 2 wijkverpleegsters, 2 stagiaires, de hulp in de huishouding, mijn vader en de huisarts, allemaal een beetje nerveus.

Het leek de huisarts verstandig om Greetje Kip toch maar even langs de KNO polikliniek te sturen om de canule te laten controleren. Ze belde een ambulance, voor de zekerheid benadrukte ze.

Appie hielp haar moeder met zich aan te kleden (een schone pyjama aan te trekken), geen eenvoudige opgave met al die slangen en al die pijn die ze had. Geen morfine kon haar daarvan verlossen. Ze was blij met haar nieuwe pyjama’s en de roodgehaakte Hema sprei. Zekerheidshalve stak Greetje Kip 6 pakjes St. Moritz met filter in haar tas, “wat ben je in godsnaam van plan”? Vroeg Appie haar, niet wetende dat mama haar laatste sigaret van haar leven net opgerookt had. “Tsja, je weet nooit, ze kon er zelf ook wel de grap van inzien. Ik wil wel meteen terug naar huis, ik blijf daar niet, ik kom zo weer terug, die ambulance moet anders maar even blijven wachten, ik wil daar echt niet blijven, ik wil naar huis” zei Greetje getogen in haar frisse pyjama, haar rollator door de gang voortduwend.

Appie liep mee naar beneden waar de ambulance buiten stond te wachten. In het keurige Amsterdam Zuid kon toch een enkeling het niet laten nieuwsgierig te gaan kijken. Greetje Kip moest, geheel tegen haar zin, op de brancard gaan liggen en werd de ambulance ingereden. De deuren sloegen dicht, nog even een blik, door de deels geblindeerde ramen heen, op het verslagen, ongeruste, verdrietige gezicht van Mama die probeerde te grijnzen maar de tranen rolde over haar wangen.

Appie voorvoelde op een of andere manier dat er iets mis was, helemaal mis. Snel rende ze naar boven en probeerde haar zusje Coco te bellen, nam niet op. Ze belde Joris, was aan het opereren en nam dus ook niet op, haar zwager was ook niet thuis.

Snel nam ze Emilie mee, die bij opa en oma aan het slapen was. Verruilde haar fiets voor papa’s auto, reed naar Sam zijn kleuterschool in de Rivierenbuurt. Daar in de Rivierenbuurt woonde Joris, Sam, Emilie en Appie aan de Rooseveltlaan.

Ver voor tijd, wat tegen de regels indruiste, haalde Appie Sam van zijn peuterschooltje. “we gaan naar oma in het ziekenhuis, die moet even iets door de dokter laten controleren”. Naar het ziekenhuis gaan stond voor Sam en Emilie gelijk aan ijsjes eten, ze waren er zo vaak al bij oma op bezoek geweest, “jaha, leuk, zei Sam monter.

Op de polikliniek aangekomen gingen we alledrie de behandelkamer waar Greetje Kip lag te wachten op de KNO arts. “He Sam, hoe was het op schooltje”, vroeg Oma hem fluisterend. Ze kon niet meer praten want de arts assistent had de spraakcanule al verwijderd.

Leuk, heel leuk, zei Sam en gaf oma onhandig een kus.

Al heel snel kwam de KNO arts uitleggen wat ze gingen doen, ‘we maken de canule los en kijken heel even met een cameraatje of alles goed is, daarna mag u weer naar huis.

De opluchting was van Greetje Kip haar gezicht af te lezen. “Jullie mogen er wel bij blijven hoor, zei de arts, het stelt niet zoveel voor”. Het leek Appie voor Sam en Emilie toch beter om even op de gang te wachten, later bleek wat een goed besluit dat was geweest.

Na een paar minuten kwam papa de behandelkamer uit, “ik kan er niet tegen, het bloed zo erg”. “Geeft niets, ik kan er wel tegen” en Appie ging naar binnen. Greetje Kip wilde nog wat zeggen leek het.

Een in de haast opgetrommelde co-assistent ontfermde zich over Sam en Emilie. De rest van het verhaal is bekend.

Nu, 2 jaar later, wederom koffie drinken met Lo op een terras, een Spaans terras. Het cirkeltje is rond.

Eerst even de kinderen bellen: Sam kon over niets anders dan het circus praten waar hij gisteren met zijn opa was geweest. Hij was ook al druk bezig met tekeningen en cadeautjes voor mij te maken voor als ik weer thuis was.

Joris ook aan de telefoon: “gecondoleerd met je moeder”, nou das best braaf van je. Wanneer ga je weg? Morgen ga ik alleen naar het vliegveld en dan ga ik kijken waar ik heen ga.

Trouwens, ontzettend kinderachtig dat je de computer hebt weggehaald, snibt hij. Ehhh, deze is bij de computerdokter.

Ga hem natuurlijk niet vertellen dat ik zijn sporen zo makkelijk kon natrekken en dat ik niet wil dat hij dat bij mij ook doet. Ik wil niet dat hij mijn e-mails leest, of mijn verhalen.

De computer rijdt vrolijk een weekje mee met mijn vader in de achterbak, wel zo veilig.

Ik vind het verdacht dat hij alleen op vakantie gaat maar wel al vier weken geleden gevraagd heeft aan zijn ouders of ze op de kinderen willen passen. Dat past niet bij hem, zo goede organisatie. Maargoed, kom er nog wel achter.

2.4 20 AUGUSTUS SPEED TRIP TO HEAVEN

De sterfdag van Mama verliep totaal anders dan die van vorig jaar. Geen bezoekje aan het graf, zou Appie daar ooit nog komen na nightmare on Zorgvlied? Geen plantjes, geen bloemetjes, geen kerkdienst ter nagedachtenis, geen kaarsen.

Nee, vandaag staat er een stukje varen i.p.v. rouwen, speed varen wel te verstaan, op het programma. Speedvaren met vrienden van Lo en Willem, Nien, Amadeus en ik. Het belooft een radicale andere viering van Greetje’s sterfdag te worden.

En Jezus, wat is het lekker om zo hard te varen, zo hard dat je eigenlijk bang bent maar een heel cool, met mij gaat alles ok, gezicht opzet.

De kapitein, een blowende alcoholist bleek achteraf, was heel relaxed ondanks het feit dat hij geen tanden had. Hij draaide voortdurend keihard alle Ibiza Club Cd’s, het was echt fijn.

We voeren naar Formetera om een modderbad te nemen, lunchte op …. En dronken intens veel, net als de kapitein overigens die overal aan meedeed.

Dit bezorgde ons op de terugweg problemen. Amadeus, lekker ding, en Appie hadden bedacht om op de voorpunt te gaan liggen, ietwat lammig.

De kapitein voer zo enorm hard, dat Marije blauwe heupen had de volgende dag en haar 3e bijna dood ervaring beleefde (de eerste 2 waren in Afrika). Ik denk dat Amadeus nooit meer kinderen kan krijgen, het was een regelrechte castratie.

Die boot bonkte op de golfen, alleen door alles op alles te zetten konden we ons handhaven. Anders waren we met alle alcohol in ons lijf de middellandse zee in geblazen. Van de dronken kapitein konden we echt niet verwachten dat hij ons niet zou overvaren. Maar goed, zonder risico’s geen leven.

Zonder handdoeken, parera’s, zonnebrillen, maar met een waanzinnige hoop lol rijker, kwamen we in Ibiza stad terug.

Echt een fijne dag, lekker man, die Amadeus.

2.5 Appie A op IBIZ.A

Fuck it, hoe makkelijk zou het zijn om me hier in de gewillige armen van onwillekeurig welke Spaans geboren Italiaanse fransman dan ook te storten. Helaas, nog geen gewillige armen, en waarom zouden ze, die armen. Ali M, een kromme, slungelige, pruikerige, uitgezakte Ali M van bijna 34 jaar.

Te veel zonnebank heeft zijn tol geëist. Die neus, die neus, nou ja, daar heb ik het al over gehad. Die ruime cup C van drie weken geleden (zwanger) is door de abortus in rasse schreden op weg naar een cupje AA of nog minder. Gelukkig heeft de huisarts haar nog wat strippen microgynon voorgeschreven, je weet immers maar nooit. Misschien kunnen die strips dit proces van ontborsting enigszins tegenhouden.

Door het ontzwangeren in combinatie met de spray Blond valt haar haar uit, kaalheid dreigt. Tanden vergeeld door honderd sigaretten per dag at least. Appie ruikt als een hoogoven, zelf 8 keer per dag tandenpoetsen kan dat niet verhelpen, Xylitol fresh biedt uitkomst.

De alcohol, die ze zou moeten afzweren aangezien ze “in crisis” verkeert, vloeit rijkelijk op IbizA. Rosé hier, bier daar, majitas tussendoor. Gezellige combinatie met de antidepressiva die haar psychiater heeft voorgeschreven, een vrolijke boel.

Het ergste is dat Appie niet meer open staat, ze ontwijkt de blikken van andere mensen uit angst ontmaskerd te worden. Weg zijn ook gevatheid, humor en vooral haar zelfstandigheid, rest een verslagen Appie A hoopt een Ibizawonder dat niet komen gaat.

Ergens begrijpt ze Joris wel, hoe makkelijk is het om nu ergens warmte te krijgen, iemand die je zelfvertrouwen geeft, iemand waarmee je kan lachen (itt vreemdvrouw) en iemand waarmee je zelfs wel kan huilen.

Aangenaam verpozen, even de zorgen vergeten, iemand die zoals in Joris zijn gekke geval ook nog erg verliefd is op je, wat een egostreling.

He, en toch, ze kijken nog, ze hebben weliswaar de huidige leeftijd van mijn overleden opa, maar toch, ze kijken, dwars door hun imitatie Dolce Cabana heen.

Sommigen zijn zelfs jonger, dragen een strohoed en een groen jeans short, ze zijn intens wit en heel erg getrouwd, het bewijs ligt naast hen zich in te smeren met factor 65.

Sommigen hebben ringbaardjes, tatoeages all over the body, maar goed ze kijken, da’s toch heel positief.

BLUE MARLIN

Deze week kan Appie in ieder geval niets meer gebeuren of althans, niets wat Joris betreft. Ik ben op Ibiza, BLUE hedonistisch Ibiza, prachtig mooi Ibiza. En als het paradijs bestond zou het best hier dichtbij kunnen liggen, bij de Blue Marlin, het mooiste stand, de lekkerste club.

Ware het niet dat Appie het niet ziet, ze aanschouwt maar maakt er geen deel van uit. Het lijken allemaal gelukkig mensen om haar heen.

Hebben jullie allemaal geen enkel, niet het kleinste Ibizapieterige probleempje?

Ja hoor, gaan jullie maar lekker naar de Pascha, de Space, Amnesia, Privilige, DC10 of El Divino, neem wat zakflaconnetjes fluid extacy en dans, dans, dans van het eiland af.

Ja hoor, tatoeëer gerust vleugels op je rug, rare engel dat je bent.

En ja hoor, snuif, snuif, snuif je neus er af.

Doe maar allemaal lekker maar een ding. DOE NIET ALSOF ER GVD NIETS AAN DE HAND IS. Kijk naar Appie en vraag je af wat er met haar aan de hand is. Kijk naar Appie en vraag je af waarom haar ogen niet stralen

SAM EN EMILIE

Wat lijkt Nederland ver weg. Tegelijkertijd kan je Appie overal op de aardbol plaatsen, de pijn blijft, het missen wordt zelfs erger.

Lieve Sam en Emie, wat houd ik intens van jullie en wat het ik het met jullie te doen. Zo jong, zo lief, zo aan jullie lot overgelaten.

Pappa en mamma, onverantwoordelijke pubers, uit elkaar, ruzie, een gevecht. Een papa die er nooit meer echt voor jullie zal zijn. Heel af en toe een weekend, misschien.

En mama, zo verdrietig, dat ze niet weet of ze wel goed voor jullie kan zorgen.

Een papa en een mama, in psychische nood en jullie maar heerlijk spelen, onbezorgd zijn, liefs zijn, kusjes geven, niet luisteren, heel ongehoorzaam zijn maar opgewekt en blij. Logeren bij opa en oma, terwijl papa en mama afzonderlijk van elkaar vakantie vieren, een feest. Jullie weten niet dat papa een geheel nieuw leven begint met vreemdvrouw in Portugal en dat mama zelfs op Ibiza niet in staat is zichzelf enigszins op te peppen.

Lieve Sam en Emie, als jullie er niet waren was mama nu in de ‘hema’ bij oma. Ik moet door, voor jullie, ik weet alleen niet hoe. Ik wilde dat iemand mijn hart kon laten stoppen met kloppen, mijn gebroken hartenpijn en de vernedering weg kon nemen, die mijn angst voor de toekomst wegneemt, mij kan verzekeren dat ik heel goed voor jullie alleen kan zorgen.

Lieve Sam en Emie, jullie verdienen zoveel beter. Misschien moet Papa maar voor jullie zorgen. Nee! Dat nooit, en vreemdvrouw jullie naar bed brengen zeker, nee dat gaat nooit gebeuren!

Lieve Sam en Emie, ik ben zo vreselijk boos op papa, zo boos, ik haat hem oprecht uit de grond van mijn hart. Tegelijkertijd mis ik hem, ons vooral ons, wij vieren, gezin, gebroken gezin.

Lieve Sam en Emie, per ongeluk zijn Nien, Vera en ik vandaag op het naaktstrand beland.

En terwijl ik dit schrijf, onmetelijk verdrietig, staat hij daar, Amadeus, rock me Amadeus. Dat is onmogelijk. Eigenlijk herkent Appie alleen zijn gele zwembroek maar ’t is bloody him, de Italiaanse Spanjaard die in Parijs woont, de fotograaf van Kate Mosh?, of hoe ze ook mag heten, in ieder geval een vrij bekende fotograaf, maar dat kan Appie ook niets schelen.

Hij is daar en droogt haar tranen, there’s no need for that, lispelt hij met zijn Italiaanse accent in haar oor. ‘shall I leave you alone?”

Nee natuurlijk niet, no of course not, mr georgeous. We praten een beetje over sex en exen, een echte conversatie voor de vroege ochtend.

“Why do all gay guys have sex in darkrooms, How come they just say, I wanna have sex en het nog krijgen ook. Hoe kan het dat, zomaar op een presenteerblaadje aangereikt krijgen.

Dit onderwerp komt ter sprake omdat Amadeus zijn vakantie met 14 andere vrienden doorbrengt. Hij ligt samen op een kamer met een homovriend die opeens de bedden tegen elkaar aan schoof.

Amadeus heeft het woord”fout” nog net niet op zijn voorhoofd getatoeëerd. Hij heeft wel andere hele interessante tatoeages, een bloemetje met 16 streepjes, dit bloemetje heeft hij ooit in het echt van zijn moeder gekregen. Na haar overlijden heeft hij het bloemetje op zijn arm getatoeëerd omdat hij zo bang was het ooit te verliezen. Hetgeen natuurlijk prompt gebeurt.

En een op zijn elleboog, zijn rimpelige elleboog, daar heeft hij een soort spinneweb dat heel leuk heen en weer gaat als hij zijn arm beweegt.

Ben eigenlijk vergeten te vragen welk mooi Italiaans dramaverhaal achter de spidertatoe zat.

Achteraf heeft Appie spijt, ze had gewoon, just like the gay guys, moeten zeggen: so do you want to fuck Appie in the dunes behind the beach or not, lekker recht voor zijn raap. De nieuwe Appie windt er geen doekjes om.

De oude Appie A reageert natuurlijk gesloten, terughoudend. “Shall we go for a swim” vraagt de godenzoon. “Ja, prima, best, fine with me”, eind van de intimiteit, stomme slome Appie. Een bloody grote megakans op herontmaagding aan je voorbij laten gaan.

AnnA is niet op IbizA

Appie heeft vrede met haar besluit. Anna hoort niet op IbizA.

Het had Appie’s problemen zo verergerd, onmogelijk!! Het had de moeilijkste tijd in Appie haar leven onmogelijk te dragen gemaakt. Het was of Appie A of Ann A, erop of eronder, dead or alive. Appie moet eerst weer Appie worden, niet weer Mam A.

Het zit ‘m misschien in de naam, Ann. A, lijkt op haar Belgische naamgenoot, An en Eefje, ook een goner. Wie weet welk een vreselijk lot mijn Anna bespaart is gebleven.

Appie heeft vrede met haar besluit. AnnA hoort niet op Ibiza. Het had haar problemen zo enorm verergerd. Het had de moeilijkste tijd in haar leven onmogelijk te verdragen gemaakt.

Het was of Appie A of AnnA, erop of eronder, dead or alive.

Appie moet eerst maar weer eens Appie worden, op IbizA gaat dat, daar is ze geen mama maar gewoon Appie, niet meer dan dat.

2.6 FUCKING LOVING & BELIEVING

I hate him, love him, hate hate. Dit typeert een beetje Appie’s gevoelens jegens Joris. Overheerst het kwetsgevoel, zo enorm gekwetst.

Ja ok, onze relatie was niet om over op te scheppen, maar ok. Waar om deze allesomvattende verpletterende nederlaag, of althans hij lijdt de nederlaag in the end, maar hij neemt ook Appie mee naar beneden, heel diep down under.

Wat wil ik eigenlijk nog van deze gast? Niets toch zeker? Hopen op een wonderbaarlijke gedragsverandering die zeker niet gaat plaats vinden.

Wat is dit eigenlijk voor persoon, de vader van mijn 2 bijna 3 kinderen? Hoe goed ken ik hem eigenlijk. Waarom heb ik mijn ogen zo lang gesloten gehouden?

Deze man die Appie altijd overal de schuld van geeft en Appie die hem vrolijk gelooft. Deze man die Appie voortdurend kleineert ter meerdere glorie van zichzelf.

Deze man, die weigert in te zien dat ook hij zo vreselijk hard aan zichzelf moet gaan werken wil hij ooit gelukkig worden.

Deze man, vader, die plotseling de aandrang krijgt zijn studentenleven voort te zetten.

Zomaar een nieuw begin starten zonder het oude fatsoenlijk af te sluiten.

Deze man, die zich eigenlijk niets aantrekt van de wereld om zich heen, de wereld zoals die is en de wereld waarin hij ooit in gaat terug komen, de werkelijkheid.

En missen, missen doet vreselijk pijn. Maar leven, leven, zonder agressieve altijd zeurende echtgenoot is misschien te verkiezen boven leven met, zou het niet? Dan maar even op je tanden bijten en door het missen heen gaan. En wat of wie mist ze eigenlijk? Joris of iemand?

Hoeveel houdt ze eigenlijk van hem of liever, heeft ze van hem gehouden.

Hoe vaak heeft ze niet op het punt gestaan weg te gaan bij hem. Hoe vaak heeft ze niet gedacht, onmogelijke klootzak, egoïstische Narcist? Te vaak, te veel. Nee, Joris is zeker geen lieverdje, verre van. Vreemdvrouw je mag hem hebben met huid en haar maar zeg niet dat ik je niet gewaarschuwd heb voor die onze vader.

En toch mis ik ‘m enorm,  zo erg, wat ben ik alleen, alleen, zo alleen. Alleen met mijn gedachten, alleen met mijn wanhoop. Eigenlijk kan ik nergens terecht want niemand wet hoe ontzettend klote ik me voel. Look at me, I’m really hurt.

Zal mijn leven ooit de moeite waard worden? Wat ben ik alleen. Ondanks alle mensen om mij heen ben ik zo vreselijk alleen. Alleen met mijn gedachten, alleen met mijn pijn, ik kan nergens terecht, niemand weet hoe ontzettend klote ik me voel. Look at me, I’m really hurt en ik weet niet of het ooit nog over gaat, minder wordt. Oh please god, help me. Jij hebt zoveel shit op mijn schouders gegooid, ik kom er niet uit.

En waarom, waarom? Ik ben simpelweg zo’n beetje de verpersoonlijking van lijden zelf, lijden, lijden, een grote lijdensweg.

En waarom?

Omdat ik niet bid? Alleen in extreme noodgevallen.

Omdat ik je naam vervloek, gemiddeld zo’n 20 keer per dag?

Omdat ik geen psalmen neurie wanneer ik onder de douche sta?

Omdat ik geen rozenkransen draai of weesgegroetjes Maria vol van genade opratel?

Omdat ik hockey op zondag, op jouw bloody rustdag?

Omdat ik geen hosties maar tosti’s eet?

Omdat ik niet geloof in wederopstandingen, hemelvaren en uitstrooingen van de heilige geest?

Omdat ik niet geloof in het oude nog het nieuwe testament.

Omdat ik niet geloof dat jou kindje Jezus, onbevlekt ontvangen, als verlosser op deze aarde is gekomen.

Omdat ik dus niet geloof in de kerstboodschap, alleen in kerstboodschappen en kerstcadeaus?

Omdat ik niet geloof in Engelen en blazoengeschal?, It’s DJ Tiesto i like.

Omdat ik niet geloof dat jij de schepper bent, eerder een opschepper.

Omdat ik niet geloof in heiligen? Niet geloof in slangen in het paradijs en andere appelige verhalen?

Omdat ik niet geloof dat jij water in wijn kan veranderen, hoe welkom mij dat mij ook zou zijn?

Omdat ik niet geloof dat jij blinden kan laten zien, zeeën kan splitsen of melaatsen zonder dodezeekuur kan genezen?

Omdat ik niet een maar 2 keer een abortus heb laten plegen? Daarom ben je natuurlijk kwaad, woest? Omdat ik nu zelfs aan de pil ben? Een voorbehoedsmiddel gebruik, weliswaar compleet overbodig maar toch, it blows your brains out.

Omdat ik niet geloof in de wegen des herens zijn ondoorgrondelijk, jouw weg is simpelweg een lijdensweg.

Omdat ik niet geloof in leven na de dood en eigenlijk ook niet het leven daarvoor?

Omdat ik niet naar de kerk ga? Alleen als ik mijn vader nu echt eens een plezier wil doen. Geen kaarsjes aansteek in jouw huis.

Omdat ik niet geloof in wierrook, mirre maar wel in goud?

Omdat ik niet geloof in schuldbelijdenissen, mijn schuld, mijn schuld mijn grote kloteschuld (klop hierbij driemaal op de linkerborst) maar wel in rendabele besnijdenissen? Omdat ik geloof in een heilige niet apostolische globale wereldeconomie i.p.v. kerk, vol van genade en welvaart?

Omdat ik niet geloof in zaken zoals ‘heer ik ben niet waardig dat gij tot mij komt, maar spreek slechts een woord en ik zal gezond worden. Het moet zijn, heer ik ben zeker waardig dat gij tot mij komt, doe nou eens een goed woordje voor me bij je vader en ik zal gelukkig worden .

Omdat ik het haat om elkaar, in su casa, de vrede te wensen, vrede, vrede, wie is er nu eigenlijk verantwoordelijk voor honderden oorlogen van de kruistochten tot Londense metro explosies, dat ben jij toch zeker, goddemans?

Omdat ik baal van het einde van een kerkdienst: “Ga heen in vrede en moge de heer u behoeden tijdens het eeuwige leven”, eeuwig eeuwig? Come on heer, the shorter the better.

Omdat ik niet het onze vader bidt? Alleen onze eigen variant:

Onze vader die bij vreemdvrouw is,

Besmeurd is uw naam,

Uw ongeluk kome

Geef ons heden uw dagelijks brood (en de rest van de boodschappenlijst),

en verlos u van uw kwaden (heel graag, heel snel),

Gelijk ook wij betalen al onze schuldenaren (briljant).

En lijdt ons niet tot verzoening (lees mediation),

Want van u is het verdriet, de oneerlijkheid tot in de eeuwigheid,

Appie A says Amen

Omdat ik eigenlijk gewoon helemaal niets voor jou doe, ben jij, so called herder, daarom vergeten dat schaapje Appie A enorm is afgedwaald van de kudde? Is het zo dat we quitte staan. Jy doet niets voor mij, en vice versa?

Omdat jij niet ziet dat Appie A best de moeite waard is? Omdat zij gelooft in een hel op aarde i.p.v. de hemel in het hiernamaals?

Omdat ik me zo godvergeten verlaten voel?

Omdat ik niet geloof in wonderen?

God, alsjeblieft, kun je me toch maar helpen? Want ik weet niet hoe ik verder moet?

Waar ik naar toe moet?

Wat ik geloven moet?

Help me alsjeblieft?

2.7 Joris Vakantieman II

Zondagavond, na 5 majitas sms-ed domdiedeliedomme Appie naar Joris, waar ben je? Maandag hoort ze van de kinderen waar de reis naar toe is gegaan, naar Lissabon.

Dan reist hij zeker niet alleen. Appie had zich kunnen voorstellen dat hij alleen was gaan wandelen in de bergen, daar houdt hij van. Of een andere sportieve vakantie.

Maar, een stedentrip naar Lissabon, hartje zomer, het is daar 45 graden celsius. Joris en musea zijn ook niet echt een combi. Dus er is een andere reden dat Joris naar Lissabon gaat. Het maakt hem nl geen donder uit  waar hij op de wereld naar toe gaat, als vreemdvrouw maar gezellig met hem mee reist.

Gezellig doen of er niets aan de hand is, verstand voor zover aanwezig op de gezelligopvakantiestand, ik ga gewoon lekker opnieuw beginnen met iemand die ik al 4 weken ken.

Ik begin opnieuw en deze keer met…………., een collegaatje van het werk(vreemdvrouw is ook aio chirugie).. Ik ga nu echt gelukkig worden.

En om opnieuw te kunnen beginnen moet ik alles en iedereen die te maken hebben met mijn oude leven vernietigen, dat kan, dat mag gewoon, dat is heel normaal.

Ik hoef mijn kinderen niet te zien want zonder hen kan ik mijn studentenleventje van vroeger weer oppakken. En kan ik aan mijn carriere werken, 90 uur per week.

Onder het mom, ik heb geen huis, doet Joris gewoon niets meer met de kinderen, belt niet.

Deurwaarders heeft ie ook kak aan, dat z’n vrouw en kinderen niet kunnen rondkomen zal hem worst wezen. Besnijden, zijn lucratieve bijbaan, is hij gemakshalve ook mee gestopt.

En dat allemaal omdat “gewoon uit elkaar” gaan blijkbaar niet in Joris zijn vocabulair voorkomt. Laat staan “de zaken goed regelen”. Goedvoorelkaar man.

2.8 Fucking Writing

Heel af en toe, 1  ibiziaanse mimimicroseconde lijkt het alsof alles normaal is, even lijkt of mijn hersens maandenlang hebben stilgestaan, en dan komt weer met vernietigende kracht alles terug, real reality check. Schrijven, alles opschrijven, het helpt maar tegelijkertijd is het een herbeleving van alle frisse en minder frisse momenten uit haar leven.

Appie wordt er misselijk van, benauwd en wanhopig.

Het helpt haar eigenlijk niet dat ze op Ibiza zoveel vakantietijd heeft om na te denken want haar gedachten zijn net een nachtmerrie in werkelijkheid.

Eigenlijk leeft ze niet, heeft geen enkele taak, neemt niet deel, ze verkeert in een enorme Ibiza depressie terwijl iedereen om haar heen zo volop hedonistisch aan het genieten is blijven haar gedachten in Joriscirkeltjes draaien.

Appie is bang om op het strand haar tas alleen achter te laten, niet uit angst dat haar portomonee wordt gestolen of telefoon. Nee, ze is bang dat haar kladblok, haar verhalen, wordt meegenomen door een grote golf, een soort mini tsnunami of enge man die zich ‘s avonds gaat bescheuren van het lachen om zo’n bloknoot/dagboek/kulverhaal.

Dat het kladblok door iets of iemand wordt meegenomen die niet in staat is het op zijn waarde te schatten. Een euro negenenveertig zegt het Ako-prijsje voorop het kladblok. Van onschatbare waarde voor Appie.

Mijn verhaal wordt mijn bevrijding, althans dat hoop ik dan. Nog nooit in haar leven heeft ze zich zo zeker gevoeld dat ze iets moest doen. Ze moet en ze zal het verhaal schrijven, haar houvast, haar redding

Eerst alles opschrijven in het bloknoot, dan nog weer in de computer zetten. Nog een keer herbeleven. Het moeilijkste zijn de verloop verhalen, een opsomming van gebeurtenissen waar werkelijk niets leuks van te maken valt omdat ze eigenlijk te verdrietig zijn, te veel pijn doen, meer een opsomming van wanstaltigheden, elke keer met dezelfde teneur.

Veel makkelijker is het om de cynische verhalen te schrijven, opschrijven en wegpleuren, die rommel. Hoe groffer de verhaaltjes des te beter te verteren. Wanneer zouden de verhalen klaar zijn, komt er ooit een eind aan, een happy end? Met schrijven is het raar, je begint en weet nooit waar het naar toe gaat, of althans ik weet dat niet. Dit i.t.t. tot andere creatieve bezigheden, zoals bijvoorbeeld schilderen, een beetje schilder weet van tevoren wat hij wil maken en hoe het eindresultaat er ongeveer uit gaat zien.

Je kunt, althans dat heb ik begrepen, niet zomaar een paar strepen gaan zetten en dan maar afwachten wat het gaat worden, een kip?, een molen?, iets abstracts?

Nee, je moet van tevoren het doel weten.

Misschien zou het met schrijven ook wel zo moeten zijn, moet je ook weten waar je naar toe gaat om een schrijver van betekenis te worden. En ben je dus gedoemd om te mislukken wanneer je zomaar wat hanenpoten aan het krabbelen bent. Appie kent geen schrijvers dus weet het niet hoe het zit. En eigenlijk maakt het niet zoveel uit, ze schrijft voor zichzelf en een paar genodigden mogen het lezen, als ze er zin in hebben.

En dan volgende prangende vraag: moet je halfautobiografische dagboeken wel openbaar maken. Iedereen gaat die enorme fictie verwarren met waarheid en alleen de mensen die mij echt goed kennen weten welke delen waar zijn en welke niet.

Nou goed, schrijven, dat doe ik eigenlijk al heel lang maar niet mijn hele leven voor zover dat überhaupt mogelijk is.

Het grote verschil is dat ik vroeger een hoop onzin schreef over anderen, nu over mijzelf.

Tijdens mijn studietijd ben ik begonnen met schrijven, het begon met brieven aan de beheerder van de UB (universiteitsbibliotheek) over hoe vertiefd zijn gebouw, de ambiance en de “bewoners” nu weer waren. 

Deze brieven ontaardde in een soort feuilleton. Niet in de laatste plaats omdat ik, samen met een vriendinnetje, een walkie talkie set van onze studiefinanciering hadden aangeschaft. Zo bleef zij op de hoogte van het wel en wee op de 1e verdieping en kon ik meemaken wat er zoal gebeurde op de 2e. Onze walkie talkies zijn door de beheerder vrij snel in beslag genomen omdat we helemaal krom van het lachen, onze overige, oh zo serieuze medestudenten, stoorden. Hij, de beheerder dus, werd vervolgens het mikpunt van onze literaire spot. Ok, dat ware doldwaze tijden. Iedereen aan het stressen voor tentamens en wij maar schrijven, brieven schrijven aan de beheerder.

Toen mijn dispuutsgenoten deze brieven lazen bombardeerde ze me tot ab actis, een soort schrijvend manusje van alles. Mijn eerste officiële gedrukte tekst was nadat ik gevraagd was voor de Honestum, het periodiek van onze vereniging, hoog en bravo.

Via een vriendje kwam ik, terwijl ik nog Politicologie studeerde, terecht bij Quote Media, als redacteur van vnl. de Quote Personal Finance, eigenlijk een beetje te financieel voor Appie maar nog steeds kijk ik daarop terug als de beste baan ooit gehad. Hoogtepunt qua belangrijkheid was een interview met Minister Vermeend maar eigenlijk was ik doller op mijn artikel over gratis& Eric’s prijzen en pretpagina. Had daar nooit weg moeten gaan. Mijn hoofdredacteur, Pieter Kort, was een engel met het daarbijbehorende geduld. Vond alles grappig wat ik schreef en corrigeerde mij vol positivisme.

Werken bij Quote was sowieso een feestje, altijd met elkaar lunchen, elke vrijdagmiddag in Hoppe/Dante of Luxembourg een klein drankje. En de echte feestjes waren buitensporig frequent en meer dan geestig. Je verdiende geen flikker maar de secundaire arbeidsvoorwaarden waren de beste die je kon wensen.

Ok, and what is fucking next? Waar ga ik naar toe met al dat geschrijf? Beats me.

Maar wat mot dat mot dus ik ga maar lekker door.

ANN.A is niet op IBIZ.A INVOEGEN

2.9 IBIZ.A bijn.A A.fgelopen

10 dagen Ibiza, ze zitten er bijna op. Vanavond het laatste Ibiziaanse avondmaal. Nu nog even de laatste zonnestralen en een van de laatste cervezza’s.

Straks gedag zeggen tegen Lo en Willem, lieve Lo en Willem, die 10 dagen zo vreselijk lief zijn geweest. Ik ben zeker niet het gezelligste gezelschap geweest maar ze hebben er niets van laten merken, dat ze het gehad hadden met mijn gezeur.

Gedag zeggen tegen de kindjes van hen, voor hen heb ik er niet echt kunnen zijn. Teveel bezig met haar eigen gedachten en haar eigen Joris-sores.

Morgen terug naar Nederland, terug naar de tering klotezooi, die ze even daar heeft achterlaten.

Niet terug naar haar eigen kindjes, die gaan morgen met vreemdman naar Schier, kamperen bij de boer, 5 Hollandse dagen lang. Nog 5 dagen wachten voordat ik ze weer kan knuffelen, te kussen, te aaien, voor ze te zorgen

In deze 10 dagen is niets qua problemen bij gekomen, Sam en Emilie hadden het gezellig bij opa en oma. Joris zat in Lissabon (of althans dat beweerde hij) en lijkt in ieder geval mijlenver bij Appie vandaan.

Er was zelfs goed nieuws, kittige Kitty (Kitty Blank makelaardij) belde op dat ze ons huis best goed kan verkopen als we dat zouden willen.

Hel op aarde duur nu al bijna 2 maanden, hoe lang gaat het nog verder?

Wat gaat er de komende 5 dagen gebeuren, zullen Sam en Eem genieten met hun papa bij de boer en waarvan gaat Papa dat kampeertochtje betalen, volgens mij zijn we redelijk failliet.

En hoe zit het met vreemdman en vreemdvrouw, hoe hebben ze het gehad in Lissabon, heerlijk?, Fantastisch? Te leuk waarschijnlijk.

Hoe gaat het advocatenwise, Hoe gaan Joris en Appie verder?

Wat voor rekeningen, deurwaarders etc zal ze thuis tegenkomen.

Is Appie in staat haar leven / haar verhaal te structureren of zal ze constant in de “verslagen Appie modus”blijven, de onzelfstandige, domme Appie-gemoedstoestand.

Heeft ze haar strijdbijl op Ibiza verloren of misschien wel herwonnen?

Kan ze nog wel cynische verhalen schrijven of wordt haar cynisme onderdrukt door de anti-depressiva.

Zou ze kunnen stoppen met roken? Met drinken? Zodat ze op vrijdag fris en gezond haar kindjes in de armen kan sluiten.

Of gaat ze te onder, net als de bloody Titanic door een aanvaring met een ijsblok, in een zee vol geheimen.

Appie wil zoo graag leven, zonder verdriet ademhalen, vertrouwen op zichzelf, vertrouwen dat het haar gaat lukken. Ze is gvd Appie A, het moet gewoon.

Laar je geestelijke toestand oppeppen, door Inge of door Mr Mengelberg, volg hun adviezen op en ga eens gewoon leven.

Laat je niet lijden door de voortdurende stemmingswisselingen waarvan sommige zo somber en uitzichtloos zijn. Leef Appie, houd op, leef en geniet.

Geen Joris S in de wereld kan jou klein krijgen. Je moet het zelf doen!

Hupsakee, hopsakee, holadiee.

En voor de laatste keer zwemt Appie haar favoriete afstand tot de boei en terug, 6 km.

“Hoi boei, ik ga lekker naar huis, heb je nu 8 keer ontmoet, wordt de hoogste tijd om terug te keren naar real life in Amstelveen. Het was me een genoegen elke dag als einddoel te hebben maar ik ga op zoek naar een hogere bestemming.

3 HOME SWEET HOME

 29 Augustus Ibiza-Barcelona-Amsterdam

Fucking end Ibiza

In het vliegtuig terug naar huis. Nerveus ben ik, de hele nacht niet geslapen, zelfs niet een minuutje. Zenuwachtig voor leven.

10 dagen van redelijke onbezorgdheid en voortdurend gezelschap zijn voorbij.

Alleen, alleen, alleen voel ik me, verlaten maar goed, dat ben ik dan ook.

Wat ga ik vandaag allemaal ontdekken. Terug naar huis de herfst tegemoet. Bye bye Ibiza, ciaou belle ellissimo.

Eerst op weg voor een tussenstop in Barcelona, daar waar Joris & Appie een half jaar geleden nog een paar dagen waren om hun 5 jarig huwelijk te vieren.

Eenmaal geland op Barcelona, is het er weer, het is er weer, die gedachte dat er een oplossing is. Er is een uitweg. Misschien moet ik gewoon maar denken, ik heb het 2 maanden geprobeerd en het gaat me niet lukken, ik ben te verdrietig.

Alleen Sam en Eems, wat doe ik ze aan. Of zouden ze beter af zijn. Het stelt me enigszins gerust, er is een uitweg, hoe zorgelijk die ook is.

Sam en Eems, zij zijn de oplossing, voor hen moet ik door.

Heeft het zin een nieuwe batterij voor mijn horloge te kopen of kan ik het net zo goed laten. In de hemel hoef je niet bij de tijd te zijn.

Hemel, hemel, als ie bestaat kom ik daar dan terecht, no fucking chance.

Toch maar een batterij gekocht, zou de mevrouw in de Swatch-shop iets gemerkt hebben van mijn gewetensnood?

Ik voel me raar, licht in mijn hoofd en de grond trilt. Waarschijnlijk veel te weinig geslapen te veel koffie, stress, het is sowieso wonderbaarlijk hoe het lichaam van Appie deze uitputtingsslag volhoud. Afgezien van pukkelontstekingen in het gelaat en een soort van tussentijdse ongesteldheid functioneert het nog steeds prima, alle sigaretten, alcohol en anti depressiva ten spijt.

Misschien groeit er per abuis wel een enorm kankergezwel in mijn baarmoeder maar Appie merkt er niets van.

In het vliegtuig Barcelona-Amsterdam

Even lezen in mijn favoriete blad “tuinieren”. Heel even lijkt het op 2 maanden geleden. Heel heel even lijkt het op daarvoor.

Ook toen was Appie niet gelukkig, altijd onrust, heeft Mr Mengelberg toch gelijk met zijn regressief kinderlijk gedrag dat de oorzaak is van onze falende relatie, is dat niet het kernprobleem, en nog steeds Appie’s valkuil.

Eigenlijk wil ik niet meer, ik ben zo moe, moet van het mezelf oppeppen, moe van het onzeker zijn over mijzelf, moe van het verdriet, moe van de wisselende stemmingen, gewoon helemaal moe

Home Sweet home, home dirty home, home alone

Eenmaal thuis gearriveerd treft Appie een waanzinnige teringzooi aan:

Joris heeft poes Spijker opgesloten in huis zonder kattenbak, overal plas, overal poep en het stinkt waanzinnig ellendig. Joris is vergeten lichten uit te doen, Joris is vergeten de rest van het huis op te ruimen.

Joris heeft i.t.t. de afspraak de (mijn) auto meegenomen, die staat nu op een parkeerplaats in Lauwersoog een autovakantie te vieren en bij te komen van zijn drukke autoleven.

Joris is vergeten de hypotheek te betalen, of nou ja, dat kan gebeuren als je op vakantie gaat naar Portugal dat je geen geld meer hebt voor aardse zaken zoals hypotheek en huishouden.

Joris laat een tijdschriftje achter in mijn bed, de “hello”, hallo, wie leest dit soort rommel?

Tijd voor een telefoontje: eerst subtiel “hai, hoe is het, Waar ben je geweest? Surfen in Portugal, antwoordde vreemdman. Oh was je helemaal alleen? “Ja” Leuk gehad?, “” ja erg leuk”en dan, dan, met ingehouden woede, “Joris, kan jij mij vertellen waarom er geen geld is overgemaakt naar de huishoudrekening”? “oh, is dat zo, oh weet niet”.

Joris, hoe kan het dat de hypotheek niet is betaald? Joris weet het allemaal niet meer. Wel weet hij dat ie Appie heel erg lastig en hysterisch vindt. “Ben blij dat ik van je af ben kutwijf”, en hij hangt op.

Joris, ringring, hallo of liever Hello, hoe kom ik aan geld? Waar kan ik nog wat vandaan halen? En hoe kan jij met de kinderen vakantie vieren zonder geld? Kamperen bij de boer hoeft natuurlijk niet veel te kosten maar je moet toch eten of ga je soms zelf jagen?

Zelf melken, zelf kippen slachten, zelf limonade maken van Schierse bosvruchtjes, zelf brood bakken, zelf bio bier brouwen lekkere autarkische bijna ex-man van me?

Joris heeft het zo druk met zijn primaire levensbehoeftes verzamelen dat hij niet meer in staat is om de telefoon op te nemen

De volgende dag probeer ik het nogmaals, en nogmaals, niet geschoten is immers altijd mis en uiteindelijk spreek een salvo in op zijn voicemail een keer of 50, de tekst is gejat van een film uit een of andere Tom Cruise baseballfilm. Het gaat als volgt:

“Show me the money, show me the money, you’re going to show me the money, show me, show me now.

Elke keer een beetje harder, show me de Money en uiteindelijk kreisend SHOW ME THE MONEY!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!, SHOW ME THE MONEY,……. HONEY!!!!!!!!!

Deze actie leverde wederom geen respons op maar gelukkig was de ABNAMRO dit maal zo bereidwillig om een godsgeschenk uit de hemel te sturen, gewoon via de postbode.

Twee gloedje-nieuwe bankpasjes van Joris en de pincode die wist ze natuurlijk.

Erg zenuwachtig over deze lichte vorm van criminaliteit. Voortdurend hamerend ‘nood breekt wetten, nood breekt wetten”, snel pasjes activeren, snel inloggen bij de bank, snel cash opnemen, oehh lekker, ergens staat nog 100 euro. Nood breekt wetten, hij is toch een lul, nood breekt wetten.

3.1 BONTE AVOND

Over een halfuurtje komen Sam en Emie terug van hun kampeer vakantie op Schiermonnikoog. Twee weken lang heeft Appie ze nu niet gezien. Ze komen zo thuis!!!!!!!!

Gisteren was een vreselijke rotdag met een onverwachte nachtelijke wending. Eerst langs allerlei gemeentelijke instanties om de voorlopige scheiding voorzienings papieren in orde te maken. Het bevolkingsregister van Amsterdam bevindt zich naast de Heineken Brouwerij, daar waar Joris en Appie elkaar hebben leren kennen en zoveel plezier hebben gehad. Nu bij de buurman een trouwakte opvragen om te kunnen scheiden. Zo verdrietig, zo’n enorme pijn. Appie houdt het bijna niet uit, even overweegt ze de 40 stuks Remerol in te nemen, dat moet genoeg zijn. Stralend kijkt de verpakking haar aan, kom dan, kom maar, pak maar, neem maar, slik maar, doe het dan. Nee, Appie gaat toch maar schilderen i.p.v. dood. Ze verft de muren van haar slaapkamer opnieuw. Verkooptechnisch praktisch maar vooral omdat de met koffie besmeurde muur haar te zeer herinnerde aan de laatste ruzie die ze met Joris had. Appie had toen uit nijd haar koffiebeker op de grond gegooid, enigszins gesmeten. De krijtwitte muur was met geen enkele mogelijkheid meer schoon te krijgen. Ook schilderde ze een andere muur die ‘barokgrijs” was roze. Zo, een zo goed als nieuwe slaapkamer nu nog een nieuw slachtoffer als bedvulling. In al haar briljante voorzienigheid had ze niet kunnen bevroeden dat ze diezelfde avond nog de keuze had tussen minimaal 4 mannen die graag haar roze muur kwamen bewonderen.

‘s Avonds gaat Appie eten bij een vriendinnetje wat erg gezellig was. Als ze terug fietst door duister bruisend Amstelveen ontspruit haar een briljant plan. Ze gaat even een pakje sigaretten kopen bij 1890, wie weet hoe gezellig het daar is.

Snel koerst Appie regelrecht op de Wc’s af, eerst maar wat mascara op haar behuilde bijna zelfmoord ogen smeren. De haren losgegooid, wulpse Appie ging op pad, het jagerspad. Nu kun je veel over café 1890 vertellen behalve dat het gemiddelde IQ boven de 105 ligt en dat de mannen/vrouwen kieskeurig zijn in hun partnerkeuze. Voor de rest is het reuzengezellig.

Appie bestelt voor zichzelf een biertje, het duurt een minuutje en ze heeft aanspraak, van Cleo, een meisje, goh maar dat is niet de bedoeling. Cleo is daar met haar “mannetje”die ze in 1890 heeft leren kennen en vind dat ik moet leven, leef, leef, het leven is mooi zegt ze en danst charmant in de rondte. Zou ze weten van de Remerol-gewetensnood?

Niet veel later komt er een man bij Cleo en Appie staan. Hoe heet je dan? Ron. Pardon? Ron, wat een giller. Ron is gescheiden, 2 kinderen, een rasechte Amsterdammer en best heel ok.

Ron, Appie en Willem, die ook opeens ergens vandaan kwam besluiten tot een wilde uitgaansavond, eerst naar la bodega, dan de stad in. Appie heeft wel zin in de Cool Down.

In barretje bodega blijkt Ron de geschikte kandidaat om na 9 jaar, op de dansvloer, eens een andere tongdraai mee te beoefenen. Best lekker hoor Ronnepon. Naast Ronnie waren er nog een aantal andere mannen bijzonder geïnteresseerd in wulpse bruingebronsde Appie. Verdomme, het lijkt net alsof Appie weer leef! Ze sjanst nog wat in de rondte, danst alsof ze tien snuiven coke naar binnen heeft gewerkt en maakt nieuwe vrienden, ……..wat een stukje schilderen wel niet kan doen.

I.p.v. naar de Cool Down gaan Ron en Appie wat afkoelen in de auto. .Ik kan het niet, sorry, en Appie stapte uit de auto, Ronneponnetje verbouwereerd achterlatend. “Normaal doen mannen dit soort zaken, maar no more misses niceguy voor Appie.

Terwijl ze de Amstelveense weg oversteekt botst ze opeens op Willem, waar kwam die nou ineens vandaag. Laten we toch naar de Cool Down gaan. Ik vind je leuk zei de opgewekte krullenbol. En eehh, Ron, het is misschien een beetje flauw om te zeggen hoor, maar die is echt heel erg getrouwd. ….He shit, wat een Ronnielul, nu ben ik net zo slecht als Joris en consorten. Daar ga ik dan met mijn verhaaltjes.  Appie besloot wijs alleen naar huis toe te gaan om dan maar alleen nog even naar de roze muur te kijken.

De volgende morgen wordt Appie al vroeg uit haar bed gebeld door niemand anders dan fraudieronnie, ehh, met Ron, ik heb je gisteravond ontmoet. Ja, dat herinner ik me nog wel, zei Appie. En ik herinner me nog veel meer waar jij geen weet van hebt vreemd mannetje dacht ze wraakzuchtig. Hoe komt hij in godsnaam aan mijn telefoon nummer, kan me niet herinneren dat ik dat gegeven heb? “Tsja je hebt je tas laten vallen in de auto en opgeraapt maar je bent een heleboel spullen vergeten, zoals je portemonnee“Nee dat meen je niet’, gilde Appie.  Ik ben nu op weg richting Amstelveen dan breng ik hem weer even langs.

En zo stond Appie onverwacht toch weer oog in oog met de nieuwe mister useless. In al haar opwinding had ze niet alleen haar portemonnee vergeten op te rapen. Ook haar mascara, zalfje, aspirientjes, Remerolletjes had ze vrolijk in zijn auto achtergelaten. Zometeen komen de tampons dacht Appie geschrokken. En ja hoor. Ron had het allemaal onder de autostoel vandaan geraapt.

Het was werkelijk te hopen dat de vrouw van Ron, een gokje Karin?, niet vanmorgen in de auto was gestapt, ze was de shock niet te boven gekomen.

Bovendien stond op het etiket van het zalfje van de apotheek, Mcc van Appeldoorn, Rentmeesterslaan 90, 1181 DR, Amstelveen, 3 x per daags licht opbrengen.

Daar ga je dan, meteen ontmaskerd. Appie alias vreemdvrouw de 2e.

AFMAKEN, kindjes terug

3.2 FUCKING VREEMDE HONEYMOON

Vreemdman alleen (maar stiekem toch met vreemdvrouw) op vakantie.

Eindelijk is Appie erachter: vreemdman was niet alleen op vakantie. Hoezeer hij ook het tegenovergestelde beweerde en hoezeer hij bijna zelf geloofde.

Op een zekere dag krijgt Appie een telefoontje van Lolo met de briljantste nieuwste roddel: Lo heeft vernomen dat vreemdvrouw behalve putsgek ook nymfomane is.

Appie moet dan altijd even denken, pyromaan, nymfomaan, oh ja dat zijn op sex beluste wezens met klaarkomen als primaire bezigheid. Kinky pijpgrage anale sex verorberende vreemdvrouw, tja daar kunnen geen 10 Appies tegenop.

Vreemdvrouw schijnt al honderden relaties achter de rug te hebben, tientallen verwoest met haar clittige klaarkomdrang. Vreemdvrouw doet in ieder geval haar naam weer eer aan, een vreemde mevrouw die vreemdvrouw.

Het goede nieuws bij de roddel is dat ze mannen verslind en bijzonder snel uitgekeken raakt op haar nieuwe playmates.

Het was ook al zo onwaarschijnlijk. Waarom is vreemdman die altijd al zijn zaken bijzonder slecht regelt zo druk bezig de kinderen uit te besteden. Hij beweert wel dat hij niet weet waar hij naar toe gaat. Wel weet hij precies dat het van zondag tot zondag loopt.

3.3 Fucking dak boven je hoofd

Appie moet zich beraadslagen over haar toekomst, dit doet ze, bij gebrek aan een openbare bibliotheek waar je bier mag drinken en wel mag roken, in café 1890.

Hier zit ze omdat ze geen zin heeft in hockeytrainen maar wel oppas heeft geregeld.

Ok, overpeinzing 1: het huis, het huis dat moet waarschijnlijk worden verkocht, daar zit niets anders op.  Iets nieuws, alweer, we wonen er nog geen 1,5 jaar, en waar?

Terug naar de Rivierenbuurt? Lekker vertrouwd maar voor de kinderen echt absoluut ongeschikt.

Gisteren heeft Appie een woning bekeken aan de Eemsstraat, een benedenhuis vlak aan de Amstel van 60 m2. Het huis was heel ok als je alleen woonde maar met 2 kinderen absoluut ongeschikt, of nou ja voor Appie’s extreem verwende maatstaven in ieder geval wel.

Wel was er een heel leuk tuintje bij en een enig schuurtje. Dat laatste zou heel goed kunnen dienen als ateliertje om Marktplaats en Kringloop meukjes op te leuken en te verkopen, plan, laten we het de originele titulatuur, A, geven, plan A dus.

De tuin van 5×4 meter is bij lange na te klein voor Appie’s favoriete bezigheid, tuinieren, Appie is eigenlijk een Pluisje, namelijk. Er is slechts plaats voor 3 potjes. Appie bezit er nu tenminste 50, dat wordt inkrimpen. Een weelderige hophaag? Uitgesloten!

Appie’s favoriete duizendknoop (Persicaria amplexicaulis ‘Rosea’) zou in ‘t geheel de tuin gaan bezetten, en die van de buren, en die van de buren daarnaast, en die daarnaast en uiteindelijk maakt de gehele Rivierbuurt kennis met de schoonheid van de Persicaria, dat is zeker beter dan het verspreiden van een plaag Zevenblad (nogal agressief onkruid) maar zal haar toch geen rivierenvrienden opleveren of althans niet benedenhuiskameraden.

De woonkamer heeft dezelfde afmeting als de tuin, 5×4. Ok links de keukentafel van 2,25 X 1,20. Daar boven op dan maar de bijzonder leuke antieke zorgvuldig kaalgeschuurde Oostenrijkse Klepbank. Tsja, het ruimte tekort wordt zo langzamerhand nijpend, daar bovenop die bank moet dan het speeltafeltje van Sam en Eem, als het niet al te zeer wankelt. Het zijn doldwaze stapeldagen.

De linkerkant van de Rivierenkamer is nu vol.

Rechts, de buffetkast, die Appie zo zorgvuldig heeft ontdaan van tiljarden houtwormen. De kast lijkt ondertussen een beetje op een acne-lijder met het aanzicht vol gaten en butsen. Ok de pokdalige buffetkast voor de rechterkant.

En waar zouden we dan moeten zitten? Altijd maar loungen in de vensterbank? Zou er een soort vide gebouwd kunnen worden, boven de eettafel, plus daarbovenop de bank, plus daarboven het speeltafeltje plus daarboven een vide waar we liggend kunnen zitten?

Het rivierhuis heeft wel 2 slaapkamer, in ieder geval wel heel relaxed dat we niet met zijn 3-en op een kamer hoeven slapen.

Afmetingen van kamer 1: 1,87×4 en kamer 2: 2,15 x 4.

Er van uitgaande dat de kinderen de grootste kamer krijgen heeft Appie 1.87×4 tot haar beschikking? Hoe in de wereld gaat daar haar bed van 1,90 bij 2.10 in?

Vertel het me! Hoe? Zonder kettingzaag kan dat dus niet.

Ok dat bed dat kan in de boedelverdeling naar Joris, is jammer, maar hij heeft een dergelijk groot bed veel harder nodig dan ik.

Blijft over ons logeerbed, 1,80 x 2,00. Dat scheelt, dan houd ik aan weerszijde van het bed 3,5 cm over voor een klein nachtkastje.

De keuken, een 4 pits gasfornuis, dat betekent twee pitten inleveren, 2 keukenkastjes tegenover 10 nu. Dat wordt voorraden beperken. Er komt toch geen oorlog meer. Serviezen stukgooien, lucht ook nog eens enorm op.

Ruimte in de keuken om je om te draaien is er niet. Ook is er geen afwasmachine, scheiden is lijden, dat is duidelijk.

Nee, Appie, denk er maar niet meer over na, 60 m2, is gewoon te klein. Zelf bemetert ze al 1,85 x gemiddelde omvang van 80 cm = 1,6 m2, Sam is 0.8 m2, Eems 0,45 m2.

De wasmachine                                                                                                 1,10x 0,40 +

Droogtrommel er boven op

Antieke kledingkasten                                                                                      2,1x 1,9x 40=

Playmobil kasteel Sam                                                                                     0,7×0,6 =

Poppenhuis Eem, is nogal uit de kluiten gewassen,                                    1,3x 1,5x 0,5 =

Bedden Sam en Eem,                                                                                        2x 1,5×0,8 =

Oud schoolbureautje                                                                                                        0,5×0,3×0.8=

Eventuele vrienden en/of familieleden over de vloer                 6 m2

Nee Appie, slecht plan, ga voor rust ga voor ruimte. Blijf lekker zitten waar je zit en laat Joris financieel dood bloeden.

Verhuur de 2 zolderkamers op de Rentmeesterslaan aan een aantrekkelijk 40 plusser (man) die wacht tot zijn nieuwbouwhuis in Vinkeveen over 2 jaar wordt opgeleverd en die zo druk is geweest met zijn carrière dat hij aan settelen nooit is toegekomen.

Of aan een aantrekkelijke 35 plus meneer, wiens relatie recentelijk op de klippen is gelopen. Ja, heel moeilijk allemaal, ze waren al 2 jaar bij elkaar tot hij haar betrapte in het echtelijk bed met een ander, vals loeder.

Dit soort leed en huurders spreekt Appie aan en tijdelijk, ja echt tijdelijk mag hij bij haar op zolder komen wonen, niet voor niets natuurlijk.

Of ga verhuizen maar blijf binnen een straal van 1 kilometer van de school.

Of een nieuw leven opbouwen in Almere, Hoofddorp of een ander rampgebied.

Nee, Appie zou doodongelukkig worden, had al gezegd dat ze nogal verwend is.

Het enige dat haar trekt in Verweggistan is Ouderkerk aan de Amstel met de mooiste Sinterklaasintocht van de hele wereld. (’s avonds, in het donker, op de verlichte brug van het pittoreske oude dorp staan duizenden kindjes met hun ouders (glühwein) vol verwachting klopt ons hart te zingen, dan komen Sint en zijn Pieten de Amstel afgetuft, meren af, maken hun ronde door het oude dorpje en gaan vervolgens disco-en voor het stadhuis).

Niets is romantischer dan de Sinterklaasintocht in Ouderkerk ad Amstel maar goed, kan je daar de rest van het jaar op teren?

Vorig jaar waren we er nog, Joris, Sam, Eem en ik, romantisch man, nostalgie ten top.

Ok, Appie dwaalt af, toekomst, je moet je over je toekomst buigen;

WERK

Overpeinzing 2: ARBEID, WERK LOONT,

Appie moet ook heel hard heel nodig werk hebben. Kernprobleem (al jaren), maar wat?

Wat kan ze eigenlijk?

Ze heeft 9 jaar over haar studie Politicologie gedaan, niet echt een teken van genialiteit. Ze heeft gewerkt bij Heineken als rondleidster tijdens haar studententijd, bij Quote als redacteur (omdat haar studentijd zo lang duurde) ook tijdens haar studententijd. Een superbaan maar toch heeft ze zelf opgezegd toen ze zwanger bleek van Sam.

Daarna volgde een blauwe maandag Looco, een internetbedrijfje in bruidslijsten, very bad Internettiming.

Laatste functie was als Projectmanager bij Calanza, evenementen en feestjes organiseren voor Microsoft. Het hoogtepunt daar was een feestje met Bill Gates in het Circustheater zelf organiseren. Best leuk. Toen ze zwanger was van Eem werd Appie de laan uitgestuurd.

Tuinarchitect, tuinarchitecte dat zou ze graag willen zijn, het liefst eentje zonder tekeningen. De cursus van de LOI staart haar dagelijks aan.

Pak me dan, als je kan, je kan me toch niet pakken en zo is het ook. Appie maakt bijna nooit af waar ze aan begint. Hoe treurig eigenlijk. En de hamvraag is hoe komt dat, vol enthousiasme ergens aan beginnen, er best goed in zijn, maar niet de ausdauer hebben om het af te maken. Volgens meneer Mengelberg is het faalangst, ik denk eigenlijk simpele luiigheid.

Wel een eenzaam beroep, ook eenzaam wel goed te combineren met de kinderen. Jammer dat het zo weinig opbrengt.

Freelance percelen grond verkopen, ook een optie, die met werd aangereikt door Nien, grond verkopen van een vakantie paradijs in Chili?

Het aanbod ligt klaar, alleen de timing, de fucking timing.

Schrijven, schrijven, schrijven, de hele dag verhalen schrijven over zin en onzin, heerlijk, mensen afzeiken., Appie doet i.t.t. verbaal het met haar pen, niet anders. Nu is Joris in de hoofdrol maar het kan net zo makkelijk willekeurig welk ander persoonsmens, onderwerp, kunnen zijn. Alles draait bij Appie om cynisme, cynisme keeps Appie alive.

Het onderwijs, Appie heeft het geprobeerd, is aangenomen, maar is te ongeduldig. Bovendien heeft ze zelf 2 kleine kinderen thuis en wat ze juist mist is volwassenen contact dus het onderwijs is ook niets.

Makelaardij: tegen kittige Kitty zeggen, ok, jij mijn huis verkoopt, ik voor jou werken. Helemaal onderaan beginnen, i donut grieve a shit.

Te commercieel voor Appie volgens Focus reïntegratie bureau, via wie Appie tot voorkort probeerde passend werk te vinden.

Helemaal ok volgens Appie en haar vrienden juichen dit idee ook toe.

Een Nima B of C cursus dan maar? Op dit moment interesseert dit gebied Appie geen zak.

Randstadten, Vedioren etc, onmogelijk met 2 kinderen vooralsnog zonder vaste opvang.

Wat dan wel ontzettende enorme huisvrouw, wat dan, en waar ben je zo bang voor?

1890: Appie vertrekt, conclusie: toekomst onzeker, heb nog wel heel wat avonden nodig om hier uit te komen. Nog even rondkijken, wellicht ziet ze Ronnie. Nee, Naar huis!

3.5 Fucking Bills, mail Verstuurd door Appie aan Joris op 12-9

Hai Joris

Even wat rekensommetjes in het kader van de financiële gezondheidstoestand:

Ik heb 2113,22 euro aan rekeningen betaald terwijl jij 2310-327=1983 hebt overgemaakt. Dit is 130,22 te weinig terwijl ik aan AFC nog maar 100 euro i.p.v. 200 (het blijkt echter 295 te zijn, stond al een vraagteken bij) . Ik kom dus eigenlijk 230 euro tekort. Dit ligt aan 33,32 contributie jonge orde die ik niet had vermeld. 30 euro aan de belastingdienst te weinig aan jou berekend (ze stuurde een aanmaning met nieuw bedrag).

Ergens zit een rekenfout, dat overkomt de beste. De bedragen die ik je gister had gestuurd hadden moeten zijn 2838-Nuon – Eneco= 2545. Haal daar de autoverzekering vanaf en dan had je 2218 moeten overmaken, 235 euro meer dan je nu hebt gedaan. Dat is dus dat bedrag. Alleen zit ik nog met die bijna 64, die zou dan weer boven die 235 komen en dat klopt dus niet. Ik heb uren zitten studeren en houd er nu mee op.

Wil je die 235 + 63,32 toch maar overmaken wegens verdienstelijke inzet? Dan betaal ik nog 100 AFC, als je nog 95 euro erbij overmaakt is je contributie voldaan en kun je vrijuit ballen.

Je kunt eventueel denken aan 3 uur administratie verwerken en gireren a 100 euro per uur. Mocht je in een dolle bui zijn en denken, die 7500, die mag op, poezenoppas spelen om jouw akelige muizen te weren, 5 euro per dagdeel, 2 dagdelen keer 60 dagen is 600 euro voor dierenasiel Rentmeesterslaan. Dan hebben we het nog niet eens over kinderopvang, die is duur, dat weet je. ’t is al bijna oppietoppie. Winterstalling winterkleding, een mazzeltje, 1 eurootje per dag, 60 harde eurootjes in het totaal. Dan heb ik het nog niet gehad over huis poetsen, 15 p.u, winterschilderen voor eventuele verkoop, aangenomen werk, 8 uur schuren en rollen voor slechts 100, hier wordt je echt gematst.

Pogingen om als zelfbewuste alleen staande vrouw met feministische advocate zelf de telefoonlijn te repareren, Tsja, ik durf het bijna niet te vragen,,,,,,, een hotelbon voor een twee persoonskamer in willekeurig welk Bilderberg hotel in Nederland, mag het ook het buitenland zijn?? Bij zo’n hotelbon hoort natuurlijk ook een hotelpartner, hoe heet eigenlijk de mannelijke tegenhanger van een nymfomane, Guus in plaats van Suus? En hoeveel kost dat dan, zo’n destructief nymfootje? En, waar vind je ze? Moet je daarvoor
over passend werk beschikken of is het eigenlijk hetzelfde als in de Kringloop kopen, ·die winkel waar je zo’n hekel aan hebt. Daar weet je ook nooit van wie het allemaal al is geweest, wie het allemaal al in zijn handen heeft gehad, hoe het is gebruikt, hoe vaak het is gebruikt, waarvoor het is gebruikt, zijn de mensen er zorgzaam mee omgesprongen, zijn er barsten of deuken, misschienniet zichtbare schade binnenin, jakkes, functioneert het naar behoren, is het een briljant mazzeltje of is het eigenlijk de prijs niet waard?

Tsja en als we het toch nog even over hotels hebben, het blijft natuurlijk een beetje oneerlijk dat jy op je eenzame ikweetnietwaariknaartoegavakantie ten minste 1400 (Dat zijn 24 sessie bij Dr Mengelberg, even ter overweging) euro opmaakt en ik op IBIZ.A mijn hand een beetje op de knip zit te houden.

Jij, ikbenzoalleenmoetechtnodigeenwindsurfcursusvolgen, over de golfen varen. Door jou onervarenheid en de hekel die jij 34 jaar lang aan windsurfen hebt gehad, heb je waarschijnlijk meerdere keren de giek van de surfdeur in je (doe je het nog steeds?) kaalgeschoren mannelijkheid mogen ontvangen.

Zij, zijdienognooitalleenopvakantieisgeweest, topless, bikiniless smachtend naar welke giek dan ook, wind door het schaamhaar, oh nee, keurig afgetrimd en opgebronzd op haar peilsnelle zinkertje.

Stiekemsamenvergetendathijeenmaandgeledenzijnderdekindheeftlatendoodgaan. Nee, als er maar gesurfd kan worden.

Stiekemsamenvergetendathijgetrouwdwasisendetweeliefstekinderenopaardelaatstikken. “surfing,surfing,windsurfing”,diedeladodiedelala’

Stiekemsamenpratenhoegeweldigjorisiswantdatissiediejoortjemetzijnlossehandjeswaardoorhijvastookanderelekkeredingenkandoen.

Stiekemsamen1400euroopmakenwaardoorJorisdehypotheeknietkanbetalen.

StiekemsamensurfeninPortugalwantdatisleukalsjealleenopvakantieikweetnietwaarnaartoegaat

Het erge van het stiekem samen zijn is dat vreemdvrouw i.t.t. vreemdman waarschijnlijk niets stiekems doet. Ze vertelt er open over tegen haar vriendinnen,  zo komt Appie ook nog eens wat te weten. De tamtam reikt zelfs tot Nieuwegein. En de tamtam, die heeft ze niet eens nodig, het creditcardafschrift vertelde haar wat ze diep in haar hart al wist. Begin augustus had Joris zijn reis al voor elkaar, geboekt en wel.

%d bloggers liken dit: