Feitelijke onjuistheden in rapport jeugdzorg

Bijlagen: proces verbaal

                Verklaring bijstand

                Correspondentie Joris

Beste

Ben heel blij dat er binnenkort een oplossing wordt gevonden voor het gebrek aan een gezinsmanager. Leonore wist van de hoed en de rand, M’brika heeft in haar rapport wat onjuistheden gezet. Graag zou ik een aantal zaken proberen te duiden en feitelijk onjuistheden te weerleggen. Allereerst moet mij van mijn hart dat mijn wens dat Joris goed contact heeft met de kinderen in vervulling gegaan. Iets waar ik 10 jaar voor heb gestreden. Dat het zo heeft moeten gaan is vreselijk voor de kinderen maar aangezien mijn levensverwachting mogelijk niet optimaal is hebben ze hun vader nodig voor als het mis gaat met mij. Ik ben dolblij dat Sam voetbal kan kijken met zijn vader en dat hij goed voor ze zorgt en leuke vakanties voorstelt en ook uitvoert. Hetgeen in het verleden heel anders was. Altijd mooie beloftes nooit kwam daar wat van. Het is echt fantastisch dat dit ook anders kan.

2 jaar geleden heb ik en aantal toevallen heb gehad met een hersenbloeding tot gevolg. Toen ik op de grond lag kon ik alleen denken dat het zo slecht geregeld was met de kinderen. Heb toen met Léonore daarover gesproken en ze vertelde mij dat kinderen naar Joris zouden gaan als er iets met mij zou gebeuren. Op dat moment was de verhouding van Joris met de kinderen ver van ideaal. Dus een terechte zorg en een enorme extreme opluchting dat dat nu geregeld is.

De afgelopen 2 jaar zijn voor de kinderen en mij heel erg zwaar geweest, ik moest herstellen van hersenbloeding, was mijn oriëntatie kwijt. Mijn Nederlandse taal was waardeloos. Dit gaat allemaal elke dag beter gelukkig.

De kinderen zaten ook nog eens met een vader die geen enkele afspraak nakwam. Niet met jeugdzorg niet met hen. Laat staan met mij.

Joris vond het aanstellerij en wilde niet in gesprek over de toekomst van de kinderen zonder mij.

Nadat vorig jaar borstkanker werd geconstateerd kwam hij wel opeens meteen langs. Dat ging een week goed waarna opeens de helft alimentatie werd betaald. Hij heeft de kinderen 2 dagen meegenomen naar Parijs (de eerste vakantie in 6 jaar, terwijl hij elke vakantie beloofde iets te doen) dus het leek fantastisch.

Naast de zorg om kanker moest ik wel opeens ook met de helft minder inkomen leven. De alimentatieschuld bedraagt ondertussen ruim 15000 euro, voor mij een substantieel bedrag.   Sinds ik ontslagen ben uit ziekenhuis betaalde hij niets meer. Ondertussen heb ik bijstand aangevraagd.

Joris beloofde, toen bleek dat ik niet tegen de chemo kon en werkelijk doodziek was, dat hij voor de kinderen tijdens chemo ging zorgen. De eerste keer dat hij ze niet kwam ophalen was ik zo doodziek. Toen is er vanuit jeugdzorg een juridisch document opgesteld waarbij hij gewaarschuwd werd om dat niet nog een keer te doen. Tot mijn grote frustratie en die van de kinderen was het de volgende weer precies hetzelfde.

De allerergste keer was toen ik net geopereerd was en een uur thuis. Ik ontving toen ik net op de bank lag uit ziekenhuis (dit had Joris van kinderen gehoord) een mailtje ik betaal helemaal geen alimentatie meer. En ook was hij onvindbaar terwijl er was afgesproken met mijn vader en zusje dat Joris voor de kinderen zou zorgen, ze hebben dat diverse keren gevraagd. En hij had het ook de kinderen beloofd. Hij bleek spoorloos. De kinderen waren er ziek van net als ik. Het was hier een grote heksenketel, sam smeet met tv’s, ik was doodziek en eem radeloos.

We zaten zonder hulp, zonder geld, helemaal gek van verdriet en ellende. Ik had zoals dat heet chemobrains. Sam reageert logisch erg slecht op mijn ziekte. Daardoor was er veel ruzie. Hij gebruikt dan ook grof fysiek geweld. Arthur Liem , mijn vader, mijn zusje en de buren kunnen dit bevestigen. Sam is heel sterk en ik was soms bang voor mijn eigen zoon. Heb Joris daarover gebeld en die zei, het is gewoon een lastige puber, zoek hulp, ik kan niet helpen. Kon alleen geen hulp zoeken zonder zijn toestemming.

Ik heb Léonore zo vaak verteld ik trek dit niet meer, ik trek het niet. Hoe kan hij (joris) daar nou toch elke keer mee wegkomen. Hij heeft er werkelijk alles aan gedaan om alles zo veel te verergeren met mailtjes als ik ga dansen op je graf, wanneer ga je dood, wanneer ga je nu eindelijk zelfmoord plegen. Mijn vader heeft ook deze mailtjes gekregen. De champagne vloeit rijkelijk als je dochter dood is. Dat is voor mijn vader reden geweest om geen contact meer te hebben met Joris.

Ik betreur het enorm wat er is gebeurd die avond. Ik weet alleen dat ik mijn kinderen nog nooit geslagen heb en die avond dus ook niet. Ik heb uit zelfbescherming gehandeld ( tegen Sam) door met lege pizzadoos te gooien waar per ongeluk bestek in zat of iets dergelijks. En door chemohersenen (en operatie) had ik blackouts.

Sam heeft enorme sensatiedrang en zal altijd een van zijn ouders ten opzichte van de ander zwart maken. Dat hebben Joris en ik natuurlijk helemaal aan ons zelf te wijten, dat begrijp ik. Sam kan niet meer terug zonder af te gaan bij Joris dus het verhaal is helemaal zijn eigen leven gaan leiden. Of Joris gebruikt coke of Marije gooit met messen.  Als ik zoals afgesproken, time out neem en buiten wandel sms ed hij ‘eem en ik zitten in ambulance op weg naar VU of iets dergelijks. Ik ben heel erg gewend hieraan maar het is geen prettige manier van time out houden. De ergste keer was in de Dorpstraat toen hij net deed of hij van balkon was gevallen en beneden bewusteloos lag zogenaamd. Ook hiervan was Arthur getuige. De aanleiding hiervoor was dat zijn vader hem niet was komen ophalen.  Hij dreigt altijd met het bellen van 112 en dat ik m sla, terwijl dit niet zo is. Hij gaat dan roepen ‘oh wat erg je slaat me, ik bel 112, dit terwijl ik alleen zijn telefoon wil hebben omdat hij bijv kankerwijf zegt. Ik raak hem niet aan, nooit gedaan, zal nooit doen zoals gezegd. Ik houd veel te veel van hem en van Emilie.

Heb voor Sam altijd psychische hulp willen hebben maar Joris heeft dat geweigerd. Hemel en aarde heb ik moeten bewegen om Sam bij Alberdien te krijgen. Nu ze bij Joris wonen mag het opeens wel.  

Er is een rapport gemaakt van het meldpunt kindermishandeling. Ik zou heel graag willen dat jullie dit rapport opvragen. Ik heb dat geprobeerd maar dat is niet gelukt. Omdat het meldpunt al heel veel energie van de kinderen vergden heb ik Leonore en M’birka gevraag niet alles dubbel te doen. Nu blijkt, uit de stukken, dat de uitkomsten niet goed zijn overgenomen. Joris en zijn ouders waren degene die beschuldig werden van psychische mishandeling en niet ik. Joris had toen 2 jaar geen enkel contact gehad met de kinderen en heeft toen het meldpunt ten onrechte gemeld dat ik kinderen bij hem weg heb gehouden. Dat heb ik niet gedaan en daar is ook geen enkele juridische correspondentie over te vinden. Hij is gewoon twee jaar niet opkomen dagen en heeft toen leugen bedacht om de schuld bij mij neer te leggen Dit is onderzocht door het meldpunt en die heeft daarvan verslag gedaan. Het zou fijn zijn als jullie het volledige rapport zouden hebben.

Het rapport van jeugdbescherming                             

  • ik heb nooit beweerd dat de kinderen niet regelmatig bij hun vader kunnen zijn. Zoals gezegd ben ik heel erg blij dat min kinderen een band met hun vader kunnen opbouwen.  Ik vind alleen de termijn van een jaar uithuisplaatsing veel te lang.  Zeker omdat het zo goed met me gaat. Ik ben gestopt met de dolmakende hormoonpillen. Dit heb ik voor kinderen gedaan omdat ik met die pillen nooit goede moeder kan zijn. Het nadeel is dat mijn levensverwachting daarmee is afgenomen. Ik zou heel graag zo veel mogelijk tijd met mijn kinderen willen doorbrengen en zij met mij. Ze weten niet dat ik gestopt met die hormoonpil.  Het klopt helemaal dat ik dingen niet kan onthouden, door chemobrains en vallen. Zo langzamerhand wordt dat veel beter en ik hoop dat het helemaal goed gaat functioneren. Ik begrijp niet goed dat de kinderen uit huis zijn geplaatst maar vind het wel goed dat ze bij Joris zijn itt wat in rapport staat. Het is alleen erg jammer dat dit (hoogstwaarschijnlijk) door Sams sensatiedrang komt ipv een echt veiligheidsprobleem.
  • Het is erg jammer dat M’birka niet Léonore haar goede werk heeft kunnen voortzetten en een rommeltje van heeft gemaakt en dat de jeugdbescherming sinds november niets van zich heeft laten horen en wel dit soort aannames doet in een rapport dat gaat over mijn, leven en dat van de kinderen. Ik ga hier een klacht over indienen. Het was absoluut niet te verwachten dat Joris het goede zou doen. En om dan vijf maanden de kinderen niet te spreken is niet echt een teken van goede zorg. Sterker nog, verwijtbaar nalatig. Zelfs als de rechter zegt dat het binnen een week moet zijn opgelost duurt het nog tijden.
  • Lotte van signs of safety heeft ook maanden van haar niets laten horen. Zij heeft op een afstand wel vinger aan de pols gehouden gelukkig. Nu maakt ze een rapport over een situatie die een half jaar geleden bestond. Ik heb haar verteld dat ik kinderen nooit heb geslagen en over sam zijn sensatiedrang.
  • In het rapport worden Sam en Emilie gelijkgesteld terwijl er met Emilie nooit ruzie is. Ze leed onder der ruzies tussen Sam en mij, dat wel. Emilie heeft haar moeder nodig en is nu kind van de rekening. Mijn voorstel is dat dat de omgang met kinderen individueel wordt bekeken.
  • Sam en Eem hebben hun vader 2x op het gebruik van cocaine betrapt, zie rapport meldpunt voor de eerste keer. Zie politieverslag van eind september voor 2e keer. Dit gecombineerd met verhalen die ik heb gehoord en de (belasting) schulden (150.000 euro) die Joris heeft ondanks dat hij geen alimentatie betaald, sterken vermoeden.
  • Sam en Emilie staan geen enkele onvoldoende, het gaat op school heel goed.
  • Joris betaalt geen alimentatie dus er is zeker geen sprake van veel.
  • Het rapport is niet up to date, het beschrijft de situatie van twee jaar geleden. Als vb de omgang met grootouders is allang weer goed.
  • Ik ben in behandeling bij Spel (wekelijks) en bij  het NPI heb ik 12 weken op wachtlijst gestaan. Deze week ben ik opgeroepen dat ik kan gaan starten. Ik ben ook bij AVL bij psychiater geweest.  De opmerking moeder werkt niet mee aan psychiatrisch is niet juist.
  • Ik heb begin 2014 soort van epileptische aanval gehad waarbij ik 4 x flauw gevallen ben. Ik heb toen(niet blijvend) hersenletsel opgelopen. Begin 2015 werd er borstkanker geconstateerd.
  • De mevrouw van Amstelring kwam op de dag dat ik chemo had gehad en me zeer beroerd voelde. Ze wilde gezellig babbelen over allerlei heftige zaken. Aan Iemand die blijkbaar zo weinig verstand en begrip heeft van kanker en ook nog zei dat ik het maar even vol moest houden om het voor haar duidelijk op netvlies te hebben, heb ik geen vertrouwen. Daarnaast was de situatie rondom borstkanker en gezinssituatie veel te complex voor een huishoudster met opvoeddiploma. Signs of safety begon heel goed, we hebben alleen geen gezamelijke gesprekken gedaan om de escalatie te voorkomen. Van alle vellen met mooie doelen zijn er veel berekt ,maar niet dankzij sos. Ben wel heel erg blij dat Lotte vinger aan de pols heeft gehouden daar waar jeugdzorg faalde.
  • Sinds de kinderen hier weer regelmatig logeren heeft er geen enkele escalatie voorgedaan. De laatste dateert van vorig jaar in de periode dat ik gespannen periode in herstel van operatie was.
%d bloggers liken dit: